Bakit Bilog Ang Mundo? (Mga Kwentong Blog Ko)

Adobo Systems Inc.

2011-03-07T08:51:00.005+09:00

May mga bagay na sadyang mahirap bitiwan...

Muli akong nagbabalik sa kabilang panig ng mundo..

ADOBO SYSTEMS INC.

Asi

2011-02-21T13:02:00.004+09:00

Pssssssst....

May bago akong niluluto....

Ihahain na!

3-7-11

Bakit Bilog Ang Mundo? (Ang Huling Kwento Ko!)

2010-10-12T21:48:00.016+09:00

Paalam ang pinaka malungkot na salitang alam ko. Sa tatlumpung taon ko dito sa mundo, maraming karanasan ng paalam na ang dumaan. Pero sa kabila ng lungkot dahil sa paglisan sa isang bagay o taong mahal ko, eto at patuloy parin ang pag-agos ng buhay. Sa bawat pamamaalam ay laging may panibagong sibol na magdudulot ng panibagong lakas at inspirasyon. Naniniwala ako na ang paalam ay hindi wakas, ito ay simula ng panibagong kabanta at hamon sa buhay.

August 8, 2007 (8/8/7) ng sinilang ang mundo ng blog na ito. Nabuo ang konsepto nito mula sa inspirasyon ng aking WALONG (8) pangarap. Isang simpleng larawan sa mga bagay na nais kong makamit sa buhay ko. Ang bawat larawan ang naging inspirasyon ko, upang hamunin ang sarili na walang imposible sa buhay. At ang blog na ito ang nagsilbing talaan ko ng bawat kaganapan sa mga pangarap na ito.
ONE(1). Like No Other – My 2nd Digital Camera
Mababaw na pangarap, pero noon ay isang malaking hamon sa akin ito. Tuwing magdedesisyon kasi ako na bumili ng isang bagay, lagi kong iniisip ang halaga nito na naayon sa pangangailangan ko. Kuripot ako pagdating sa sarili ko, ang lagi kong iniisip ay kung ano ang magiging kabuluhan ng bawat binibili ko sa mga taong mahal ko. Naging masaya ako ng mabili ko ang aking camera..pero hindi nagtagal ang ligayang dulot nito. Sa huli ay ang mga nasa larawan na kuha ng camerang ito ang mas pinapahalagahan ko.

TWO(2). Hongkong 3D2N.
Bago kami ikasal nang aking asawa ay pinangarap kong sa Hongkong/Macao kami mag honeymoon. Subalit hindi ko ito natupad. Isang taon ang nakalipas matapos ang aming kasal, ay gumawa ako ng paraan na matuloy ito. Ang nasa-isip ko pa noon ay baka ito lang ang hinihintay para magka-baby kami. Bagamat hindi man kami nagka-baby matapos ituloy ang 2nd honeymoon sa Hongkong, ay isa naman ito sa pinaka masayang araw sa aming buhay bilang mag-asawa. Sa susunod na pagbalik namin sa Disneyland, tatlo na kami at mas excited ako na hihintayin yun.

THREE(3). Gulong ng Palad
Kasunod ng pangarap ko na matutong mag drive ay makabili ng sariling kotse. Naging malaking desisyon para sa akin ang bagay na ito. Inisip ko noon kung ito ba ay kailangan ko o luho lamang. Nasanay na ang katawan ko sa pagsakay ng jeep. Hanggang marealize ko na hindi sa habang panahon ay konbinyente ang pagsakay sa jeep lalo na kung kasama mo ang pamilya mo.

FOUR(4). Eto ang Simula
Ito ang una sa pangarap ko.. Kung titimbangin ang kagustuhan ko sa bawat isa..ito ang laging mas matimbang. Hindi ko man matupad ang karamihan sa mga pangarap ko. Huwag lang ang pangarap kong magkaroon ng boung pamilya. Yung may daddy, mommy at mga baby..sabi ko nga kay Lord, kahit apat lang na magaganda, matalino at malusog pwede na ..(demanding pa!). Sa awa ng Diyos, naka-isa na kami, 3 more to go Lord!

FIVE(5). I Left My Mind, Heart & Stomach in SF
Bagamat hindi naman masyadong mahirap ang pangarap ko na ito, pero kinukonsidera ko ito na imposible. At ang totoo, ay gusto ko lang i-challenge ang sarili ko sa isang pangarap na maaring wala akong magagawa upang matupad. Wala kasi akong maisip na dahilan upang makapunta ako sa Amerika. Una, wala akong VISA, pangalawa, wala akong kamag-anak doon, pangatlo, wala sa linya ng trabaho ko ang lugar na iyon at pang-apat, wala akong pera. Pero sa hindi inaasahag pagkakataon, sa kung ano ang pumasok na swerte ay bigla akong pinadala sa Amerika. Nabigyan ng 10 years multiple entry na VISA, nakilala ang isang kamag-anak na matagal ng nakatira doon, biglang nalinya ang aking trabaho na may kinalaman sa nasabing bansa, at sinagot ng kumpanya ang lahat ng gastusin. Lahat ay parang plinano at ginuhit ng eksakto ayon sa kagustuhan ko. Iba talaga ang kapangyarihan ng determinasyon, swerte at dasal.

SIX(6). 403 minutong Saya
Health is wealth. Ito ang lagi kong dasal, isang malusog na pamilya. Noong nagsisislang ang asawa ko, hindi ako mapakali. Naka ilang rosaryo ako para ipagdasal ang kaligtasan niya at ng aking magiging anak. Kaya naman noong nalaman ko na maayos na ang lagay ni Grace at malusog ang aming anak, daig pa nito ang ang pakiramadan na nanalo ako sa lotto!

SEVEN(7). Dito Na Tayo Forever!

Taltong taon na ang nakaraan ng unang sumagi sa isip ko ang pangarap na magkaroon ng sariling bahay. Pero dahil sa mga prioridad, ay pansamantala kong kinalimutan ang pangarap na ito. Hanggang sa dumating ang kagustuhan ko na makasama na ang pamilya ko araw-araw. Isa na siguro ito sa pinaka mabigat na desisyon na kailangan kong gawin..pero sa huli alam ko naman na para ito sa pamilya ko at handa akong tiisin ang lahat kahit pa ibenta ko naman ngayon ang kanang kidney ko.

EIGHT(8). Sampung Milyon.
Teka..teka..unahan ko na kayo. Sa walong pangarap ko, eto lang ang hindi pa natutupad! Sa totoo lang umaasa ako na matutupad to. Pero marahil ay maling representasyon ang nailagay ko sa larawan. Inedit ko kasi ang sampung pisong buo para maging 10M. Akalain ko ba na hanggang ngayon ay sampung piso parin ang laman ng wallet ko. Pero hindi pa ako sumusuko, alam kong darating ang panahon na magkakaroon ako ng 10M sa banko. Kung kailan? Sana ay buhay pa ako… Bagamat hindi naman literal na nabigay sa akin ang 10M. Kinukunsidera ko parin na natupad ang pangarap ko na ito. Dahil, kapalit nito ay ang sampung milyong ngiti sa aking buhay…

Ang pahina sa mga blog na ito ang naging instrumento ng bawat pangarap ko. Naging mundo ng saya, lungkot, tuwa, at pangarap. Naging parte ng aking araw-araw na pakikipagsapalaran sa buhay. Lilipas ang panahon at masaya kong babalikan ang bawat kabanata sa buhay na minsan ay ibinahagi ko sa inyong lahat. Subalit ang bawat kwento at may ending…may wakas.

Paalam sa lahat ng sumubaybay sa bawat kwento ko. Sa mga naging kaibigan at bagong kakilala sa pamamagitan ng blog na ito…Magdilim man ang pahina ni BBAM ay may liwanag parin itong taglay sa kabilang panig at yugto ng buhay..Magpapatuloy sa pag-ikot at hindi na magwawakas kailanman…..

WAKAS.

Isang Pakikiramay

2010-08-26T21:05:00.003+09:00

Bilang isang Pilipino, hindi maiiwasan na maging apektado ako sa lahat ng naririnig at nababasa kong negatibong komento, tungkol sa mga Pilipino dahil sa nangyaring madugong Hostage sa Maynila, noong Lunes. Pero lubos kong naiintindihan ang nararamdaman ng mga mamamayan ng Hongkong , China at maging sa buong mundo. Tunay nga na hindi katanggap-tanggap ang mga pagkakamali na natunghayan ng lahat. Ako mismo ay maka-ilang beses napa mura sa mga nasaksihan ko. Kinilabutan, natakot, naawa at nainis sa bawat pangyayari. Lubos akong nakikiramay at nakikisimpatya sa pamilya ng mga nadamay sa trahedyang ito. Matapos nga ang pangyayari, ay pinagdasal agad naming mag-asawa ang mga biktima at mga pamilya nila. Sa pag lapat ng likod ko sa higaan ay patuloy paring nanunoot sa isip ko ang lungkot at takot.

Sa panahong ito, lugmok ang ating bayan sa pangungutya ng marami. Bilang isang Pilipino, tatangapin ko ito ng may mababang loob. Pero hindi siguro ito dahilan upang ikahiya ko na Pilipino ako. Sa panahon ngayon na poot at galit ang nararamdaman sa atin ng ibang bansa, mas makakabuti kung magiging sandalan nating mga Pilipino ang bawat isa. At hindi tayo ang manguna upang lalo pang tapakan at ikahiya ang ating bansa. Wala tayong ibang kakampi kundi tayo rin. Alam ko ang galit natin sa mga indibidwal na naging dahilan ng trahedyang ito. Pero dapat nating tandaan na hindi lang sila ang bumubuo sa bansang Pilipinas. Maraming Pilipino ang matalino, mabuti at mapagmahal.

Sa mga mamayan ng Hongkong at China. Muli ay taos puso akong nakikiramay at humihingi ng paumanhin sa nangyari. Pero ang aking dalangin ay hindi ito maging dahilan upang tuluyan ninyomg kamuhian ang bawat Pilipino. Halos 140,000 na Pilipino ang nasa Hongkong ngayon, at nasa 80% nito ay mga Domestic Helper. Sila po ang mamamayang Pilipino na iniwan ang kanilang pamilya upang makapaglingkod sa inyo. Maraming pagkakataon din na sila ang nag-protekta sa inyong mga anak at nagsiguro na maging maayos ang kanilang kalusugan. Madalas nga po ay nabibigyan nila ng labis na atensyon at pagmamahal ang inyong pamilya kesa sa pamilyang iniwan nila dito sa Pilipinas. Wag po sanang tuluyang na matabunan ng galit ninyo ang magagandang bagay na inalay sa inyo ng aming mga kababayan…

At sa huli..muling manumbalik ang pagmamahalan at kapayapaan…

Dito na Tayo Forever!

2010-08-04T19:03:00.003+09:00

Noong mga nakaraang buwan ay isang masusi at makabuluhang desisyon ang ginawa naming mag-asawa.

Nagsimula ito sa kagustuhan namin na lumaki ang aming anak na sapat ang patnubay naming dalawa.. Hindi na kasi nagiging madali lalo na sa akin na lingguhan ko lamang sila nakakasama. Madalas ay sa celpon, text o tawag ko lang sila nakakamusta. Natatakot tuloy ako na lumaki ang anak ko na akalain niya na celpon ang tatay nya. Isa rin marahil ito sa dahilan kung bakit kahit minsan ay hindi ko piniling mag trabaho sa abroad . Mahirap talaga para sa akin ang mawalay sa kanila. Kaya naman saludo ako sa mga kaibigan na kayang magsakripisyo sa ibang bansa upang mapa-unlad ang pamilya.

Kung ako ang tatanungin, kuntento pa ako sa buhay namin. Sapat na na kumakain kami araw-araw, mayroong maayos na tirahan, may kaunting ipon sa panahon ng panganga-ilangan, may pagkakataon na makapaglibang paminsan-minsan at sa pag laki ng aming anak ay mapag-aral namin sa maayos na paaralan. Wala na siguro akong mahihiling pa.

Naniniwala ako na ang bawat biyaya na binibigay sa amin ay inilaan sa panahon na nararapat sa amin at hindi sa panahon na ginusto namin. Noong ikinasal kami ng aking asawa, araw-araw namin dinadasal na pagkalooban kami ng anak. Pero umabot ang halos tatlong taon bago ito nangyari. Iniisip namin ngayon na baka kung nabigyan kami agad ng anak matapos kaming ikasal ay hindi magiging ganito katatag ang relasyon namin sa bawat isa. Noong mga panahon kasi na humihiling kami ng anak, mas nabigyan kami ng pagkakataon na makilala ang isat-isa. Lahat ng sakripisyo, hirap, lungkot ay pinagsaluhan namin. Sa tuwing nabibigo kami, nagiging sandalan namin ang isat-isa. Dito namin napapadama ang labis na pagmamahal namin. Hindi hadlang ang kahit anong pagsubok upang sumuko. Hindi kami nagpatalo sa lungkot at pagka-inip. Umasa kami na sa tamang panahon darating ang aming hiling..sa panahon NIYA. Sa huli, sa tamang timing, sa perpektong panahon, ibinigay sa amin ang aming hiling. Humiling kami ng anak, at isang malusog, maganda, malambing at masayahing nilalang ang pinagkaloob sa amin. Labis labis ito sa inaasahan namin.

Dalawang taon ang nakaraan ng pangarapin naming mag-asawa na magkaroon ng sariling bahay. Mula ng ikinasal kami ay sa bahay na ng aking mga magulang tumira ang aking asawa. Samantala ako ay nakitira sa bahay ng aking kapatid sa Laguna. Dahil sa hindi pa sapat ang ipon namin ay hindi naging madali sa amin na maisakatuparan ang pangarap na ito. Kaya naman pansamantala kaming tumigil sa aming hangarin. Mula noon ay sinimulan namin ang ibayong paghahanda. Dito nagsimulang mabawasan ang mga luho na dati na naming ginagawa. Sa una ay nakakapanibago, pero sa tuwing naiisp namin kung ano ang kahalagahan nito ay napapalitan naman ito ng pananabik. Ang dating lingguhang date ay naging buwanan na lamang. Mas binigyan namin ng panahon ang bawat isa sa isang mas simpleng paraan. Imbes na kumain sa labas ay sa bahay ko pinagluluto ang aking asawa ng kahit anong maibigan niya. Imbes na magpa spa o massage ay ang asawa ko mismo ang nagmamasahe ng likod at paa ko. Imbes na manood ng sine ay magkasama kaming nanonood ng DVD sa bahay.. At para sa kin, wala ng mas masarap sa mga simpleng bagay na ito.

Noong nakaraang buwan ay tuluyan na kaming nag desisyon. Ilang buwan na lang ay lilipat na kami sa aming bagong tahanan. Isang tahanan na ipinagkaloob sa amin sa tamang timing at perpektong panahon. Bagamat may mga pangamba tulad ng tuluyan naming paghiwalay sa aming mga magulang at kung kakayanin namin na matustusan ang pangangailangan ng bawat isa, ngayon na may mas malaki na kaming obligasyon. Hindi parin nawawala ang tiwala namin na kakayanin namin ang hamong ito sa bagong yugto ng aming buhay.

Dito na tayo forever..

Dito na natin bubuoin ang ating mga pangarap..

Dito na natin bubuoin ang panibagong kabanata sa ating buhay…

Dito na natin bubuoin ang magiging kapatid ni Gaby..

Sabihin mo lang kung kelan ka na ready...

Bagong mukha ang blog ko..kasi 3rd bEARTHday nya ngayon..

Regalo ko...(?)

2010-06-19T00:00:00.007+09:00

Dear Gaby,

***

Ang bilis ng panahon. Apat na buwan ka na at kaya mo nang umikot sa higaan mo. Parang kelan lang ay inaalalayan ko pa ang ulo mo, sa t'wing bubuhatin kita sa kandungan ko. Sa t'wing kinakausap kita, nakikita kong bumibilog ang singkit mong mga mata kasabay din ng pagbilog ng labi mo. Kapag kalaro kita, humahagikgik ka na sa tawa at pinaparanas mo ang pinaka masarap na tawang narinig ko sa buong buhay ko. Tuwing natutulog ka, hindi ko mapigilan ang sarili ko na titigan at haplusin ang kutis mo. Paborito ko parin amuyin ang buhok mo, at halikan ang mga paa at kamay mo.

***

Sa tuwing darating ako, ikaw agad ang hinahanap ko. Kahit pagod sa maghapong trabaho, napapawi ng ngiti at titig mo. Kahit nga ang ingit at iyak mo ay musika na sa tenga ko. Wala na yata talagang kapantay ang ligay ko mula ng dumating ka sa piling ko.

***

Alam mo bang labis labis ang ligaya ko? Nararamdaman mo bang ikaw na ang buhay ko?

Kung sakali mang mag selos ang Mommy mo, sabihin na lang nating siya naman ang pers love ko....

***
Happy Fathers Day to me sa unang pagkakataon!

***
Nagmamahal,

Daddy Lloyd
(Tumatanggap rin ng regalo, kasi bertdey ko!)

I Left My Mind, Heart & Stomach in SF

2010-06-10T20:34:00.019+09:00

Hindi naman bakasyon ang pinunta ko sa California, Pero matapos kong balikan ang ilang larawan ay nakumbinse ko ang sarili ko na mukhang nag enjoy ako…sa trabaho.

Pagdating pa lang sa San Francisco International Airport ay atat na akong lumabas upang masilayan ang bansang minsan kong pinangarap na marating. Sa sobrang excitement, ay halos takbuhin ko ang pinto palabas. Pero sinalubong ako ng matinding lamig kasabay ng malakas na ulan. Sa sobrang lamig ay umurong ang…dila ko, at halos mag yelo ang dugo ko.

Bagamat masama ang panahon, walang nakapigil sa akin na mamasyal. Una sa listahan ang Golden Gate Bridge. Hindi ako nasiyahan na tanawin lang ang isa sa pinaka popular na arkitekto sa San Francisco. Nag desisyon ako na lakarin ang kahabaan nito at langhapin ang simoy ng dagat pasipiko.

Nang umaraw ay sinadya ko naman ang Twin Peaks. Dalawang burol na may taas sa halos siyam na raang talampakan, kita ang halos buong siyudad sa taas at ang lamig ay dumoble sa kapatagan.

Sa Pier 39 na hindi magkamayaw ang mga tao.

Dumaan sa Lombard Street o ang tinatawag nilang “The Crookedest Street”. Pinaka matarik at makurba sa lahat ng zigzag na nadaanan ko at parang roller coaster effect sa pakiramdam.

The Embarcadero, Washington Squre Park, Macky’s /Sacks/Nike Tower ang mga sumunod na eksena.

Bukod sa walang humpay na pasyal ay hindi rin makakalampas sa akin ang mga kainan na dati ay sa internet ko lang nababasa.

Sa Fisherman's Wharf of San Francisco ay natikman ko ang napakasarap na Clam Chowder Soup. Hindi ako mahilig sa sea foods pero isa ito sa lasa na hinahanap-hanap ko ngayon.

Minsan ko nang sinubukan ang Bubba Gump sa Trinoma (Na ngayon ay sarado na). Sa totoo lang, mataas ang expectation ko dito dahil bukod sa magagandang review, ay isa akong Forrest Gump Fanatics. Pero dahil sa hindi pasok ang presyo nito sa akin kung ikukumpara sa kalidad ng pagkain ay hindi ako masyadong nasiyahan. Nang makita ko ang Bubba Gump sa San Francisco na nakatayo mismo sa daungan ng bangka ay na-intriga ako. Pagpasok pa lang ay kakaiba na ang pakiramdam. Nakasabit sa dinding ang mga orihinal na memorabilya ng pelikulang Forrest Gump. Prang lumapit sa akin ang bawat karakter sa pelikula at nanumbalik ang bawat eksenang paulit-ulit kong pinanood. Bagamat pareho ang paraan ng pagtawag sa mga waiter (Run Forest, Run!) ay malayong maikumpara ang mga pagkain na meron sa menu. Lahat ay halos sariwang pagkain, mula sa dagat.

Ano ang ginagawa mo sa Amerika kung hindi ka makakakain ng Hamburger. Real American Burger!

Una sa listahan ko ang In-N-Out Burger. Na intriga ako sa burger na ito nang minsang manood ako ng “the buzz” at malaman na ito ang pinag lihan ni Juday. Sa kagustuhan ni Ryan na hindi biguin ang asawa, ay nag padeliver siya nito mula sa Amerika hanggang Pilipinas. Lupet! Tama ang laki, tama ang lasa at ito ang totoong "NO EXTENDER!" Ngayon alam ko na kung bakit. Hindi naman ako buntis pero naglilihi din ako dito ngayon. (tatlong beses ako kumain sa In-N-Out Burger sa ilang linggo kong pananatili sa Amerika)

Ang Juicy Burger. Minsan na akong nakabasa ng review nito sa isang blog . Hindi ko mapigilang matakam kung paano ito ni review. Tunay nga nakakatakam at nakakabaliw ang sarap.

Sa Dennys, sinubukan ko ang Roast Beef sandwich, na maliban sa kabusugang naramdaman ay wala na akong ibang masabi.

Sa Rockbottom ay sinubukan ko ang Steak with Bourbonzola. May ibang masarap dito sa restaurant na ito, pero hindi ko pwedeng sabihin...

At syempre papahuli ba ang sariling atin. May 3 Pcs Chickenjoy!!! . At home ako dito!

Sa kabuuan ay naging maayos naman ang ilang linggo kong pananatili sa Amerika.

Kita naman sa larawan sa baba ang pruweba..HINDI AKO MASYADO NAG ENJOY SA AMERIKA!!!

Babalik Ka Rin

2010-05-12T21:33:00.004+09:00

Apat na araw na lang ay lilipad na ako sa ika siyam na bansa na maitatala ko sa mapa ko.

Mabigat din naman sa loob ko ang pag-alis ko.

Maiiwan ko kasi ang aking asawa at anak na ngayon ay tatlong buwan pa lamang.

Hindi rin ako sigurado na sa pagbalik ko ay makikilala pa niya ako. At nakakalungkot isipin na lumaki siya na malayo sa kanyang ama.

Sana ay maging mabilis na dumaan ang panahon, upang malampasan ko ang lungkot na mag-isa at malayo sa kanila.

At sana ay matapos na rin ang ka-dramahan kong ito, na sampung araw lang naman mawawala ay gusto pang magpahatid sa isang jeep na kamag-anak papuntang airport.

Kay Noynoy Ako

2010-04-28T22:40:00.004+09:00

Iboboto ko si Noynoy hindi dahil anak siya ng isang martir at ng simbolo ng demokrasya, kundi dahil napatunayan na niyang maging isang malinis na lider na walang bahid ng kurakot.

Iboboto ko si Noynoy hindi dahil kapatid siya ng sikat na personalidad na si Kris Aquino, kundi dahil hindi siya gahaman sa kapangyarihan. Ang desisyon niya upang tumakbo sa pagka pangulo ay hindi personal na motibo, kundi isang hamon.

Iboboto ko si Noynoy hindi dahil no. 1 siya sa survey, kundi dahil siya ang kandidatong pinagtitiwalaan ko. Naniniwala ako na ang daan tungo sa pagbabago ay magsisimula kung ang bawat Pilipino ay may malaking tiwala sa kakayahan ng isang lider na muling itayo ang nasirang institusyon, at pagbuo ng isang gobyernong may integridad, bukas sa lahat at may pananagutan.

Tiwala sa Gobyerno ang pinaniniwalaan kong susi upang tayo mismo, bilang Pilipino ang magbago para sa ating bansa.

Kay Noynoy ako..at ipinagmamalaki ko na Pinoy ako!

(Si Alex Lacson ang senador ko...http://alexlacson.posterous.com/)

Mana Mana

2010-04-15T15:15:00.007+09:00

Marami na ang nagtalo. May ilan pa na nag sigawan, nag bangayan at nagsabunutan. Pero hanggang sa ngayon ay hati parin ang opinyon ng lahat, sa kung sino ang totoong kamukha ng aming anak.

Kung ako ang tatanungin, walang duda na sakin nagmana ang bata. Mula sa angkan ng mga gwapo at maganda ay hindi maikakakaila na ang bawat detalye ng anyo niya ay hinulma sa aking mga ninuno. Sabi ng tatay ko, maliit pa lang daw ako ay kapansin-pansin na ang taglay kong kagwapuhan. Maka-ilang ulit na nga rin tinangka ng ilang malalaking tv network sa loob at labas ng bansa na bigyan ako ng mga proyekto, pero sadyang hindi pag aartista ang linya ko.

Wala akong lahing intsik pero madalas mapagkamalan na isa, dahil sa singkit na mata. Pero hindi ko kinakahiya ito. Dahil sa panahon ngayon ay alam ko na ito na ang basehan ng kagwapuhan ng mga kababaihan. Hindi makakaila ito sa popularidad ng mga sikat na banda ngayon gaya ng F4, Super Junior at Hagibis. At ang pagiging singkit na mata ay sigurado akong sa akin nakuha ng aking anak.

Kung ang asawa ko ang tatanungin. Hindi siya makakapayag na walang nakuha sa kanya ang aming anak. Malamang na pagsimulan ng away kung ipipilit ko ito. Base sa kanyang obserbasyon, nakuha ng aming anak ang kanyang kulay, labi, kilay at baba. Madalas din niyang ibida ang ganda ng kanyang lahi, na hindi lang sa hitsura kundi pati sa ugali. Para narin niyang sinabi na masama ang ugali ko. Pero sang-ayon naman ako kung sa ugali lang. Mukha nga kasing ngayon pa lang ay nakikita ko na ang aming anak sa katauhan ng asawa ko. Tahimik, hindi iyakin, mukhang mabait pero pag nagalit ay halos tumili sa iyak!

Para matapos na ang pagtatalong ito ay gusto kong hingin ang opinyon ng tatlong mambabasa ng blog na ‘to. Sino ba talaga ang kamukha ng aming anak? Sa unang pagkakataon ay hayaan nyong ipakita ko ang hitsura namin. (Pinaka pangit na larawan ang pinili ko upang maging patas ang labanan.) Kayo na po ang bahalang humusga...

Si Grace pag bagong gising.

Si Lloyd pag hindi naligo.

Miss You Like Crazy

2010-03-16T16:39:00.005+09:00

Martes pa lang pero pakiramdam ko ay magkakasakit na ako sa sobrang inip. Bawat oras, minuto at segundo ay binibilang ko ng mabilis, at umaasang bukas pag-gising ko ay biyernes na. Bale wala na sa akin ang tatlo, apat o kahit limang oras na pagbaybay sa kahabaan ng SLEX, EDSA at NLEX 'twing biyernes. Ang importante , ay maka-uwi ako at masilayan muli ang aking pinaka mamahal na anak.

Sino ba naman ang hindi makakamiss sa munting nilalang na kahit hindi pa nagsasalita ay nakakaya nang tunawin ang puso ko.

Namimiss ko ang mukha nya...
Namimiss ko ang tingin nya..
Namimiss ko ang ngiti nya..
Namimiss ko ang iyak nya..
Namimiss ko ang hawak nya..
Namimiss ko ang salat ng balat nya..
Namimiss ko ang amoy ng buhok nya..

Naputol lamang ang pagka miss ko nang makatanggap ako ng isang text message mula sa asawa ko.

”Bi, iyak ng iyak si Gaby!, Sabi ni nanay sabihan daw kita..mukhang iniisp mo na naman. Wag mo raw isipin dahil nababalisa, hindi naman daw ikaw ang nahihirapan mag-alaga!”

Dati rati

2010-02-14T18:47:00.003+09:00

Dati rati, maaga pa ay nakahanda na ang ‘sang katutak na rosas na alay ko sayo.
Pero ngayon wala ako kahit halaman sa paso.
Sabi mo nga, nagbago ka na…
Nagbago ka na..

Dati rati, ni rereserve ko ang pinaka masarap na restaurant para sa ating dalawa.
Pero ngayon, sa bahay lang kita idi-diner date.
Sabi mo nga, nagbago ka na…
Nagbago ka na..

Dati rati, January palang ay nabayaran ko na ang tour para sa lugar na pupuntahan natin.
Pero ngayon, sa labas ng bakuran lang kita ma-ipapasyal.
Sabi mo nga..nagbago ka na…
Nagbago ka na…

Dati rati, pinaka espesyal na regalo ang aking inaalay.
Ngayon, ay wala akong bigay kundi pag mamahal.
Sabi mo nga..nagbago ka na…
Nagbago ka na…

Wala man ang lahat ng ito..alam kong naiintindihan mo.
Nag uumapaw ang saya ko, at alam kong ganun din ang sayo.
Pero hindi matatapos ang araw na ito, na hindi ko maipakita ang pagmamahal ko.
Eto at sa gitna ng puyat ko ay pinagluto kita ng paborito mo…

With LOVE…

Happy Valentayms Baby ko!

403 Minutong Saya

2010-02-10T20:58:00.006+09:00

Gaano man paghandaan ang bawat kaganapan sa buhay, ay dumarating parin ang pagkakataon na para bagang, ang bawat minutong dumaan ay yugto ng buhay mo na hindi inaasahan.

Tatlumpung minuto makalipas ang ika-apat ng hapon.
Isang mahinang tawag ang narinig ko mula as aming silid. Doon ay naabutan ko ang aking asawa na ipinakita sa akin ang bahid ng dugo. Naghalo ang takot at kaba sa akin. Dali-dali ko siyang nilapitan at sinigurong maayos ang lahat.

Sampung minuto makalipas ang ika-lima ng hapon.
Una kong nakita ang aking asawa na halos mamilipit sa sakit. Ang mahigpit na pagkapit niya sa pader at ang matinding kirot na banaag as kanyang mukha ang naging basehan ko ng lalim ng sakit na nararamdaman niya.

Tatlumpu at limang minuto makalipas ang ika-pito ng gabi.
Binabaybay ko na ang daan patungo sa Ospital. Sa tuwing makakaramdam ng sakit ang aking asawa ay ibinibigay ko ang aking kanang kamay at hinahayaan ko siyang pisilin ito ng sobrang higpit, upang kahit papaano ay makabawas sa sakit na nararamdaman niya.

Limampung minuto makalipas ang ika-pito ng hapon.
Agad tiningnan ang aking asawa ng mga doktor. At ilang sandali pa ay agad inutos ng doktor na ipasok na siya as delivery room. Natulala ako at hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin.

Nurse 1: Sir, kayo ang ama?
Lloyd: (Nakatingin lang sa nurse).
Nurse 2: Nasaan po ang mga gamit ng bata?
Lloyd: (Inabot ang travelling bag na sing laki ng bahay.)
Nurse 2: Naku Sir, ilang gamit lang ang kailangan ko..pati yata crib dala nyo na?
Nurse 1: Kelan po kayo kinasal?
Lloyd: Ha?
Nurse 1: Kelan po kayo kinasal?!
Lloyd: Nakalimutan ko….
Grace: (Habang namimilipit as sakit) JANUARY 13, 2007!!!! Ahhhrrrg..

Sampung minuto makalipas ang ika-walo ng gabi.
Pinili kong mag- isa sa kwarto at ilang ulit nagdasal ng rosaryo.

Labing limang minuto makalipas ang ika-siyam ng gabi.
Pinatawag ako as delivery room. Nag madali akong pumunta at doon ay naabutan ko ang doktor ng aking asawa. Kinabahan ako.

Lloyd: Kamusta doc? Nanganak na?
Doc: Hindi pa, mga 12am pa siguro. Trial labor tayo ha?
Lloyd: Kahit ano po..kung nahihirapan na po asawa ko kahit biyakin nyo na po.
Doc: Sige, pero pipilitin natin mag normal.
Lloyd: Kung sa bagay, mahal ang cesarean. (natuwa naman ako at makaka-menos)

Limampung minuto makalipas ang ika-labing isa ng hapon.
Muli akong pinatawag sa delivery room. At doon ay sinalubong ako ng isa pang doktor. Hindi ko siya kilala, kaya agad naman siyang nagpakilala. Siya pala ang pediatrician na kasamang nag paanak as asawa ko.

Doc: Naku, walang duda..ikaw ang ama..nanganak na si Grace ng maganda at healthy baby girl. Kamukhang kamukha mo…Congratulations!
Lloyd: Salamat doc. Ang swerte pala nang anak ko…

Limang minuto makalipas ang ika-labing dalawa ng hating gabi.
Sa unang pagkakataon ay nakaharap ko ang isang munting nilalang na nagmula as akin. Nangilid ang luha ko, pero nangibabaw parin ang hiya kung kaya pinigilan kong tumulo sa mga mata ko. Pero ng magsimulang gumalawa ang aking anak ay biglang nagkatapat ang mga mata namin. Hindi ko na napigilan na mapaluha. Dahil kung may mas mataas na kahulugan ang kaligayahan ay iyon ang naramdaman ko.

Halos limampung minuto kong tahimik na binantayan ang aking anak sa nursery room, Sa tuwing lalabas ang nurse at sesenyas na isasara na ang kurtina ay nakiki-usap ako na huwag muna. Gusto kong namnamin ang bawat sandali at ang unang minuto sa mundo ng aking anak…At as mga darating na panahon, gusto kong subaybayan ang bawat oras… bawat araw..bawat linggo..bawat buwan..bawat taon…bawat dekada at bawat yugto ng buhay niya na magiging buhay ko na rin.

Daddy Pakyaw (Cook, Host at Daddy to be...)

2010-01-18T05:27:00.001+09:00

Eksaktong tatlumpu at pitong linggo nang buntis ang aking asawa. Dalawa hanggang apat na linggo na lang ay maari na siyang manganak. Alam kong mahirap ang sakripisyong dinadaanan niya ngayon. Sa halos siyam na buwan ay may ibang buhay siyang dala sa kanyang sinapupunan. At habang palaki ng palaki ang kanyang tiyan ay pabigat ng pabigat ang kanyang sakripisyo at hirap na nararamdaman. Bilang asawa, wala akong ibang pwedeng gawin kundi ang siguraduhin na magiging komportable at masaya ang asawa ko sa bawat araw. Bawal, pagurin, bawal inisin at bawal pagalitin. Kaya sa halos siyam na buwan ay nahihirapan din ako na magpanggap na isang mabuting asawa.

Noong linggo ay isang simpleng Baby Shower Party ang inihanda ko para sa aking asawa. Naniniwala kasi ako na sa paraang ito ay mapapaligaya ko siya at kahit kaunti ay mababawasan ko ang hirap na dinadaanan niya ngayon kasama ang buong pamilya at mga kaibigan.

Personal kong pinaghandaan ang araw na ito. Ako mismo ang pumili at nagluto ng bawat pagkain na siniguro kong magugustuhan ng aking asawa. Gusto ko kasing maging espesyal ang bawat putahe sa araw na ito at alam kong magiging espesyal lang ito kung ako mismo ang magluluto. Para kasi kay Grace, walang may pinaka masarap na pagkain kundi ang bawat luto ko. Ang sabi ko naman ay dahil yan sa pag mamahal na ibinubuhos ko, kasama ng bawat sangkap. Ganyan kami magbolahang mag-asawa.

Para sa appetizer:

Gumawa ako ng bersyon ko ng chicken buffalo wings at tinawag ko itong Gabrielle’s Buffalo Lollipop. Pero dahil bersyon ko to ay hindi pakpak ng manok ang ginamit ko. Kundi chicken lollipop na sinamahan ko pa ng sour cream blue cheese dip. Pag iyong nalasahan ay mapapa bok bok bok ka sa sarap…

Para sa side dish:
Ay gumawa ako ng sarili kong bersyon ng pag luluto ng broccoli. Beef Broccoli minus ang beef. Sinubukan kong palitan ang beef ng Shiitake mushroom. Sing sarap pero ‘di sing mahal. Tinawag ko itong Gaby’s Mushroom Broccoli.

Para sa main dish:

Chinesse Morcon ala Lara: Naging paborito ko ang morcon sa matagal na panahon na. Pero kahit minsan ay hindi pa ako nakapagluto nito. Pero sa pag kakataong ito ay sumugal ako pati pato. Unang beses kong gumawa ng morcon at hindi ko nga alam kung ito talaga ang tradisyonal na pag luto dito. Salamat sa chinesse sausage na nagpatingkad ng lasa ng morcon ko. Sabi ng nanay ko, amoy palang daw ay nakakagutom na. Siyempre nanay kita ang sagot ko..

Baby Prawn Shower in Garlic Lemmon Sauce: Hindi ako kumakain ng kahit anong seafoods. Pero alam kong paborito ng asawa ko ang hipon at alimango. Paano ko lulutuin ang isang pagkain na ayaw kong kainin. Salamat sa nanay ko na siyang nagluto nito. Binigyan ko lang siya ng secret recipe na hanggang ngayon ay nanatiling secret na kaming dalawa lang ang nakaka-alam.

Kare-kare: All time-favorite naming mag-asawa ang Kare-kare. Ito ang comfort food para sa amin at dito lang nag kaka-isa ang panlasa namin. Kaya naman hindi ito nawawala sa bawat masasayang kainan sa buhay namin.

Coments from the guests:

“Sobrang sarap, lahat gusto kong ubusin.” Tatay ni Lloyd
“Sarap ng luto.” Kapatid ni Lloyd
”Nag enjoy ako sa food. So delicious.” Pamangkin ni Lloyd
“Wala ng mas sasarap pa.” Asawa ni Lloyd

Salamat sa mga nag comments. Hindi sila mga bayaran….

Mula naman sa pagiging kusinero ay mabilis akong nag transform at itinuloy ang aking obligasyon bilang isang cute na program host…

Programs:

I. Welcome Remarks – Ako
II. Games

1) Bata bata, gaano ka na kalaki?: (Materials- Tali o lubid at gunting) Bawat bisita ay hihila ng tali na sa tingin nila ay kakasya pa-ikot sa gitna ng tiyan ni Grace. Matapos makagupit ng kani-kanilang tali ay ikukumpara ito sa aktuwal sa sukat na tiyan ni Grace. Ang pinaka malapit sa sukat ng tiyan ni Grace ang mananalo. Inis ako sa game na to. Dahil ang ibang guest ay sa akin sinukat ang haba ng tali na kukunin nila. Nabuking tuloy na malaki pa ang tiyan ko sa buntis!

2) Sino ang kamukha? (Materials- Questionnaire at Crayola sa bawat bisita). Pasagutan sa bawat bisita ang questionnaire na nag lalaman ng gusto nilang maging hitsura ng aming magiging anak paglabas, kung ito ba ay mag mamana sa akin o kay Grace, base sa mga sumusunod na katangian. Mata, tenga, ilong, hita, buhok, ngiti, talino at humor. Ang sagot ni Grace sa questionnaire ang magiging basehan ng tamang sagot. Ang may pinaka mataas na puntos ang mananalo. Hindi ko maintindihan kung bakit kayo na mga sarili kong kapamilya, dugo ng aking dugo ay pinili na sana ay mas maging kamukha ni Grace ang bata. Cute din naman ako diba?

3) Gaby’s Alphabet (Materials-Crayola at malaking papel na nakasulat ang buong pangalan ni Gaby) Ang bawat team ay kailangan makumpleto ang bawat letra ng buong pangalan ni Gaby ng mga katangian dapat niyang taglayin. (Halimbawa: L – Lovely, A – Adorable, R - Responsible at patuloy pa.) Ang may pinaka mabilis at makakakumpleto ng lahat ng letra na walang umuulit na salita ang mananalo. Karamihan sa kanila ay nahirapan sa dami ng “L” sa pangalan ni Gaby. Hindi nila naisip ang “L – Like daddy”.

III. Shower of Gifts.
Halos mapuno ang kwarto namin ni Grace sa dami ng regalong ibinigay para sa aming magiging anak. Sabi ni Grace ay sobrang natuwa daw ang baby namin.Galaw ng galaw daw ito habang tinatanggap niya ang mga regalo. Ang hindi niya alam, mas natutuwa si Daddy dahil ibabawas na sa bilihin ang bawat regalong natatanggap niya..laking tipid.

IV. Pasasalamat.

Bilang isang daddy to be ay sobra ang excitement na nararamdaman ko ngayon. Alam kong hindi madali ang obligasyon ng pagiging ama. Wala akong karanasan dito at wala akong sapat na kaalaman na gawin ito. Pero naniniwala ako na ang pagiging mabuting ama ay produkto ng pinaka mabuting sangkap at timpla, mula sa eksaktong timbang ng pagmamahal at budbod ng pag-aalaga at ang bawat secret recipe na natutunan ko sa aking mga magulang.

Pipilitin kong maging isang Iron Daddy balang araw.

Happy 3rd Anniversary Mommy to be!

I love you so much!

Salamat 2009

2009-12-29T18:11:00.004+09:00

2009. Isang makabuluhang taon para sa akin. Kung ilalarawan ko nga ang taong ito, ito na marahil ang pinaka kumpletong taon sa buhay ko. Bawat aspeto ng buhay ay naramdaman ko at nagdulot sa akin ng aral.

Lungkot.
Unang buwan palang ng taon ay sinalubong na agad ako ng isang trahedya. Bagamat halos isang taon na ang nakakalipas ay sariwa pa rin isip ko ang bawat pagtangis at luha na nasaksihan ko.Isang ina na nawalan ng anak. Ang pag panaw ni VJ ay nagbukas ng isang malinaw na realidad sa akin . Dito ako muling umiyak, nasaktan at naulila. Isang pinsan, kaibigan at simpleng kaharutan ang tuluyan ng pumanaw. Pero isang malalim na pang-unawa sa tunay na halaga ng buhay ang iniwan niya.

Takot.
Kalahati na ng taon ang nakalipas ng isang nakakatakot na pangyayari ang hindi ko inasahan. July 2009 ng isang lalaki ang humandusay ng madaanan ng kotseng minamaneho ko. Halo-halong kaba ang bumalot sa isip ko. Nang makita ko na hindi kumikilos ang lalaki, ay naisip ko na maaring napatay ko siya. Nang dalhin ako ng mga tanod sa baranggay, at ng kausapin ako ng mga pulis, ay halos tumigil ang pagtibok ng puso ko. Nanginginig ang buong katawan ko, habang iniisip ko ang maaaring magyari sa akin. Ngunit ang takot na ito ay natabunan ng pag hanga, ng isang simpleng ale ang nanindigan at dumamay sa akin. Ang star witness na nagpawalang sala sa akin.

Pangamba.
Makalipas ang dalawang taon mula ng ikasal kaming mag asawa, naging malaking pangamba na sa amin ang hindi pagkakaroon ng anak. Bagamat marami ang nagsasabi na ang dalawang taong pag sasama na walang anak ay hindi pa matagal. Hindi parin mawala sa isip namin ang pangarap na mabuo ang aming munting pamilya. February 2009 ng nag desisyon kami na harapin at labanan ang pangambang ito. Walang masamang sumubok. Lahat na halos ng clinical test ay pinag daanan namin. Ilang dosenang gamot na rin ang ininom namin. Ilang himala ang dinayo at ilang simbahan ang dinasalan. Dito ko mas nakilala ang asawa ko. Sa tuwing nakikita ko siyang lumuluha dahil sa pangamba, ay kasabay nito ang pagbuksan ng kanyang puso upang lalo kong madama kung gaano ka-importante sa kanya ang buhay sa piling ko.

Paghanga.
August 2009. nang pumanaw ang isa sa mga personalidad na hinahangaan ko. Ang pag panaw ni dating pangulong Cory Aquino ay nagmulat sa akin ng lalong paghangad ng kaayusan ng ating bayan. Naniniwala ako na ang pagkaka-isa ng bawat pilipino ang mag uugat ng pag-unlad sa ating bayan.

Tuwa.
Pag patak ng kalahati ng taon, isang katuparan ang naganap. Sa unang pagkakataon ay naranasan kong magalak at matuwa ,habang hindi mapigilan ang pagluha. June 14, 2009 nang isang surpresa ang aming matanggap. Isang munting buhay ang bumago sa pananaw ko sa mundo. Sa wakas, ang baby na aming hiling ay malapit na naming makasama. Isang regalo mula sa taas nagsilbing permanenteng tuwa sa aking mukha. Nag bunga na ang lahat ng aming pag hihintay. Ito ang simula ng walang hanggang pasasalamat sa lahat ng naging instrumento ng katuparan ng aming pangarap at sa may likha nang lahat ng ito.

Pasasalamat.

Salamat Nanay Genie at Tatay Mario pag aalaga nyo sa akin lalo na sa aking asawa.
Salamat Nanay Tinang at Tatay Hermie sa pagmamahal at sa pag hubog sa aking asawa.
Salamat Denisse, Ethan at Tricia, ang mga pamangkin na naging laruan at kakulitan namin ni Grace.( Kayo ang dahilan kung bakit atat kami magka baby!)
Salamat Eana, Shai, Yomi at Josh, na bagamat mga dalaga at binata na kayo ay naging mabubuti at mapagmahal kayong pamangkin sa amin.
Salamat Ate Narmi at Kuya Levi, kahit na hindi effective ang hilot ni Lola Santina upang mabuntis si Grace ay saludo parin ako sa effort nyo na samahan kami sa napakalayong byahe. At syempre, kundi dahil sa inyo hindi ko maibibigay kay Grace ang regalo kong laptop nung pasko.
Salamat Ate She at Kuya Pat sa pag kupkop sa akin dito sa Laguna. Kung hindi sa inyo ay sa lansangan ako natutulog gabi-gabi.
Salamat Kuya Daye at Ate Joy sa pag aalala sa tuwing alam nyong nasa panganib ako. Salamat din sa North Face na bag na regalo nyo sa akin nung birthday ko, mas astig na ang lalagyan ko ng laptop.
Salamat Ate Cor at Malu sa dasal at pagmamahal nyo sa amin ni Grace.
Salamat MJ sa walang sawang pag hatid at sundo kay Grace. Dahil sayo ay nawawala ang pangamba ko na mapahamak ang ate mo.
Salamat Dra. Pamela Tecson, ikaw ang sugo ni Bro. Saludo ako sa talino at kakayahan mo bilang duktor na naging daan upang matupad ang dasal naming mag-asawa. Tama ka..Timing lang...
Salamat Dra. Ninang San Diego, kung hindi dahil sa iyo ay hindi namin makikilala si Dra. Tecson.
Salamat Fr. Ninong Ed sa dasal at sa pag-asa na binilin mo sa amin. Wala nang urungan! Sa Immaculate Conception Seminary na ang binyagan!
Salamat Sir Bodjie, Ma’am Kaye, Ma’am Maila, at Cathy. Ang mga kaibigan ko sa opisina na hindi nagsasawang sumuporta sa akin.
Salamat Chyng at Abby, ang mga bagong kaibigan na bagamat aksidente lamang ang ating pag kaka-kilala ay naki bahagi sa aking dasal at tuwa. Para ko na kayong mga ate…hahahaha
Salamat Jeric, Lee at Jamie, na bagamat hindi na tayo araw-araw nag kikita ay nananatiling mga tunay na kaibigan. Wag kayo mawawala sa binyag ng baby ko. (Lalo na ang mga regalo n’yo).
Sa mga kablog ko at paminsan-minsan naliligaw sa aking mundo. Isang guhit ng tuwa ang idinudulot ng bawat pag dalaw n’yo.
At ang pinakamahalagang tao sa buhay ko. Sa aking asawa na halos walong buwan ng dinadala sa sinapupunan ang aming munting prinsesa. Salamat sa pagmamahal, pag tityaga at pasensya. Isang mahigpit na yakap at matunog na kiss mula sa akin at kay baby Gaby. HMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMP! MMMMMMMWAH!

At higit sa lahat kay Bro. Isang papuri at pasasalamat sa napaka makabuluhang taon. Amen

HAPPY NEW YEAR TO ALL!!!!

Hindi Na Ako Naniniwala Kay Santa

2009-12-04T13:24:00.006+09:00

Dear Santa,

Kamusta ka na.

Malamig pa ba sa North Pole? Sana ay hindi pa sumasakit ang mga kasu-kasuan mo at kakayanin mo pang makapag deliver ng regalo ngayong pasko. Hindi na ako magpapakilala sayo, dahil pang tatlong taon ko na itong wish list sayo. Natatandaan mo pa ba ang entry ko na Wish kay Santa, at ang Wish kay Santa 2?

Kung hindi ay ini-link ko para ma refresh ka.

Mula nang magka-malay ako sa mundong ibabaw, pinaniwala mo na ako na totoo ka. Sa tuwing may bumbay na nagbebenta ng payong sa aming lugar na nakasakay sa motor, ay pinapara ko sa pag-aakala na ikaw yun. Tuwing bisperas ng pasko, nagsasabit ako ng medyas na may mouse trap sa loob, para kung sakaling maipit ka ay agad akong magigising at makikita ka. At tuwing nakakarinig ako ng nag titinda ng taho, ay mablis akong tumatakbo upang silipin. Sa pag-aakalang tawa mo na ta-HO, HO, HO ang naririnig ko.

Malaki na ako Santa. 20 years old na ako(=0). Sa tingin mo ay papaniwalaan pa kita?

Sumulat ako ngayon hindi para humiling, kundi para magpasalamat. Hep hep hep..wag ka excited, hindi ako sayo magpapasalamat kundi kay Bro. Hindi mo naitatanong, kasabay ng wish list ko sayo noong 2007 ay gumawa ako ng isang simpleng poster ng mga inaasam kong mangyari sa buhay ko, at inilagay ko ito sa isang lugar na madali kong makita.

Sa dalawang taon na lumipas ay 50% na nito ang natupad (4 out of 8).

At alam kong si Bro ang dahilan ng lahat ng ito. Kaya naman taos puso ang aking pasasalamat. Ngayong taon ay hindi na muna ako hihiling ng materyal na bagay. Ang dalangin ko ay ang kalusugan ng aking buong pamilya, kapayapaan sa bansa, kasaganahan at hustisya sa mga nawalan ng pamilya, tahanan at kinabukasan dulot ng ibat-ibang mukha ng trahedya na lumamon sa ating bayan.

Ngayon Santa, kung gusto mo parin patunayan ang sarili mo, ay pwede pa naman. Sa bisperas ng pasko ay aantayin ko ang isang bagong laptop sa loob ng stocking na isasabit ko. Eto na ang huling tyansa mo!

P.S. Sa mga mamamasko sa akin , hindi kasama sa 50% ng natupad ang 10 million pesos na nasa larawan. Wag kayo umasa na mamimigay ako ng pera ngayong pasko.

BBAM News Central

2009-11-11T18:07:00.002+09:00

Isang panayam ng Bakit Bilog Ang Mundo? staff (BBAM) sa very charming na si Lloyd.

BBAM: Hi Lloyd, kamusta?
LLOYD: Mabuti, ikaw?
BBAM: Ako ang nag-iinterview diba? Bat mo ko tinatanong?
LLOYD: Ah, oo nga pala. (Ang sungit!)
BBAM: Ano kamo?
LLOYD: Wala, sabi ko..mabuti naman ako.
BBAM: Pinilit mo na interviewin kita ngayon dahil ang sabi mo ay espesyal ang araw na ito sa iyo. Bakit naman?
LLOYD: Oo, tama ka...ngayon kasi ang 7th onniversary namin ni Grace.
BBAM: You mean 7th anniversary!
LLOYD: Hindi 7th onniversary talaga.
BBAM: At anong drama yan?
LLOYD: 7th onniversary, ibig sabihin 7 years na kaming mag-on ni Grace.
BBAM: duh!?
LLOYD: Yung nga po. Kaya nag request ako ng interview at sana ma ipost mo sa BBAM news central.
BBAM: Sya sige…sanay naman ang mambabasa ng BBAM sa mga walang sense na post.
Simulan natin...
LLOYD: Hindi ba kanina pa tayo nagsisismula?
BBAM: Hmp!

---*---

BBAM: Paano nyo sinelebreyt yung araw?
LLOYD: Plano ko talaga mag leave. Kaso hindi talaga kinaya. Kaya after work, diretso agad ako para sunduin siya at nag dinner kami sa Contis. Salamat sa magandang review ni Chyng sa huling post niya at nagka idea ako kung saan dadalhin si Grace. After dinner, kwentuhan, reminiscing…tapos, lights off! (Kaso she’s pregnant..tsk..tsk..tsk..)
BBAM: Did she get angry dahil hindi ka naka absent?
LLOYD: Siyempre hindi…naiintindihan nya ko...yun ang sabi nya...

---*---

BBAM: Gusto kong balikan ang araw nang sinagot ka ni Grace. Maari mo bang ikwento sa amin ang eksena?

LLOYD: Isang maulan na umaga nun, inaya ko siya sa SM north edsa. Wala pa ako kotse nun kaya sa FX ko sya sinakay. Dahil umuulan, ay nagbitbit pa ako ng payong para sa kanya.. Pero dahil ayaw niyang sumukob sa payong ko, kaya nagdala siya ng sarili niya. Lunch na ng dumating kami sa SM. Sa Max’s ko sya inayang mag lunch. Tahimik lang si Grace nun, matipid ang ngiti at ang sagot sa mga kwento ko. Ako naman ay walang tigil ng kwento at kain...Interesado ka ba talaga? Kasi mahaba to..

BBAM: Go lang. Mag Farmville ako habang kwento ka para hindi ako ma bored...

LLOYD: Hmp! Anyway, after nga ay naglakas loob akong ayain siyang manood ng sine. Kabado ako, kasi malamang sa malamang ay hindi siya papayag. Pero ayaw ko namang mag-aya ng umuwi dahil hindi ko pa nasasabi sa kanya ang pakay ko. Laking gulat ko ng napapayag ko sya... Dahil sa nakatutok si Grace sa pinapanood ay hindi ko rin nagawang sabihin sa kanya ang gusto ko sabihin. Matapos manood ng sine, ay inaya ko siyang kumain ulit. Pero busog pa raw siya. Hindi pwede, kailangan natin kumain. At sa wakas ay napilit ko rin siya. Nang makakuha ng timing ay dito na nagsimula ang drama ko. Naging seryoso ako at…

BBAM: Yes!!!!! Yes!!!! Level up! Level up! Yahoooo!

LLOYD: (sigh) sinimulan kong sabihin ang totoo kong nararamdaman..

BBAM: yuck! (cheeesssy!)

LLOYD: Pinilit kong mangilid ang luha para may awa effect, tulad ng natutunan ko sa inattendan kong acting workshop. Pero wa epek. Hindi niya ko sinagot. Pa-uwi ay naging tahimik kaming dalawa, malungkot ako at wala akong makitang emosyon mula sa kanya. Kung naawa, naiiyak o naiinlab…Lalong bumigat ang pakiramdam ko, at hinintay ko na lang ang tuluyang pagbagsak ng mundo sa aking kinakatayuan. Mabilis na dumapo sa isip ko ang panghihinayang. Panghihinayang sa tagal ng panahon na pinangarap ko siya na maging kasama habangbuhay. At kasama na rin ang panghihinayang sa laki ng ginastos ko sa pumalpak na date…

BBAM: found a sad Ugly Duckling on their farm. Oh no!
BBAM was farming when a sad, Ugly Duckling wandered onto their farm in FarmVille. This poor ducky ran away from his old home because the other ducklings made fun of him. He feels very sad and could use a new home.

LLOYD: Habang nakasakay sa jeep pauwi ng bahay nila ay pormal na akong nagpaalam sa kanya. Pero pinigilan niya ko. Meron daw siyang sasabihin sa akin pagdating sa bahay. Hindi ko alam kung manhid ako o sadyang bopol lang. Hindi ko ma gets ang gusto niyang ipahiwatig at nagpumulit parin akong umuwi. Dahil sa inis ay nanlilisik ang matang sinabi sa akin ni Grace na ”Pasok ka nga sa loob ng bahay..kasi sasagutin na kita!!!!” At iyon ang naging simula ng lahat....

BBAM: Kainis, nabulok ang mga tanim ko...

LLOYD: Ah, e interesado ka pa ba sa akin?

BBAM: Ah, tapos ka na ba? Nakakatuwa naman pala ang love story nyo…

LLOYD: Salamat! (plastik!)

BBAM: Ano naman ang message mo kay Grace ngayong 7th onniversary nyo?

LLOYD: Ah e. Grace, salamat sa araw na ito na naging bahagi ka ng buhay ko. Salamat sa pagtityaga sa akin mula noon hanggang ngayon. Sa mga panahon na mahirap ako kausap. Sa mga panahon na mahirap akong intindihin at sa mga panahon na nag uumapaw ang kabaduyan ko tulad ngayon. Kung may nabago man sa akin mula nang sagutin mo ako, iyon ay ang pagkakaroon ko ng sandalan at kaibigan, na tatlong buwan mula ngayon ay bibigyan ako ng anak…at masusundan pa taon taon…

BBAM: -end-

Ang Babae sa Balite Drive..Return (Haloween Edition)

2009-10-27T00:00:00.000+09:00

Isang magkakasunod na ugoy at paulit-ulit na pagtawag sa pangalan ko ang gumising sa akin sa kalagitnaan ng gabi.

Nananaginip ka…sumisigaw ka. Okay ka lang?
Oo, masamang panaginip.

Hindi ito ang unang pagkakataon na nagsalita ako sa pagtulog. Pero noong gabing iyon, kakaibang kilabot ang aking naramdaman. Habang nakaharap ako sa salamin ay isang babaeng balot ng itim na belo ang natatanaw ko sa aking likuran. Noong una ay inakala ko na siya ay aking asawa, pero ng lingunin ko ay agad nawala. Habang tumatagal ay palapit siya ng palapit sa akin . Pinilit kong tumakbo ngunit biglang nag lock ang pinto ng kwarto. Wala akong nagawa kundi sumigaw sa takot. Ito ang pagkakataon na ginising na ako ng aking asawa.

Ilang araw na ang nakalipas, pero hanggang ngayon ay ramdam ko parin ang babaeng nakaitim na nakamasid sa akin. Sa tuwing makakakita ako ng repleksyon sa aking harapan ay anino niya ang aking natatanaw. Ngayon nga, habang isinusulat ko ang blog na 'to ay ramdam ko na may babaeng nakatayo sa likod ko. Isang malamig na hangin ang dumampi sa aking batok...nakakakilabot...

WaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaH!

Anong ginagawa mo dito? Sino ka?

Hindi mo ba ko nakikilala?

Paano kita makikilala e nakatakip ng itim na belo ang mukha mo.

(Inalis ng babae ang itim na belo.)

Waaaaaaahhhhh!!! Ano ginagawa mo dito?

Nandito ako para muling sumapi sa iyo!

Sonia! Lumayas ka, wag mo na ulitin ang ginawa mo noong isang taon.

Hahahaha..namiss ko ang blog mo. Kaya nagbabalik ako…

Wag Sonia! Hindi pwedytfsudeugffudfoifjpoijfdjfpidjif….(tuluyan ng sumapi si Sonia sa aking katawang lupa).

Ola, mga kablog!!!! I’m back!!!! Hihihihi…
Sa mga hindi pa nakakakilala sa akin, ay maari ninyong balikan ang previous post ko dito sa

Bakit Bilog ang Mundo? (Ang Babae sa Balite Drive (Haloween Edition)).

Alam kong namiss n’yo ako. Kaya naman kahit ramdam ko na hindi ako welcome dito sa blog na ito ay nagawan ko parin ng paraan na makapasok sa katawan ng poging poging si Lloyd. Sa mga nakakakilala sa akin, siguro ay gusto ninyong malaman kung mag BF na ako, matapos ang isang taong pagrampa at pakikipag eyeball sa Balite Drive.

Haaay…WALA PARIN!!!!! Isa parin akong bigo. Pero, kesa mag mukmok ako. Gusto kong kwentuhan ulit kayo ng isang makabagbag damdaming kwento ng pag-ibig mula sa Precious Heart, Liver & Kidney Pocket Book na paborito kong basahin at ng mga katulad kong sawi sa pag-ibig.

[instrumental music]

Si Jason ay isang balikbayan. Bata pa lamang siya ng lisanin niya ang kanilang lunsod at nagtungo sa America. Subalit this summer he will experience a new adventure of his life time...

[drum roll]

Sampung taon na rin ang nakakalipas at ngayon bumalik siya sa kanilang bayan dahil namatay ang kanyang lolo.

Isang araw, pumunta sa palengke si Jason, naghahanap siya ng bagong model ng iphone,
balita niya kasi ay mas mura daw ang iphone sa Pilipinas. Subalit pitong beses na niyang nililibot ang palengke, ay wala pa rin siyang makitang iphone. Napabuntong hininga na lamang ang ating bida.

Haaay.

Hanggang tila nawala ang kaniyang pagod ng may matanaw siyang isang magandang dilag sa di kalayuan. Nakabalabal ito at tila nahihiyang mamalengke. Sandali pa at nalaman na lamang ni Jason na naglalakad na ang kaniyang mga paa, papunta sa binibini. Nais niyang makilala ang magandang dilag na iyon, na sa mga oras na iyon ay tila paalis na sa palengke, nagmamadali. Kaya patakbo namang sinundan ito ni Jason.

Nagtaka na lamang ang binata ng makita niyang nagtungo ang misteryosang babae sa ipinagbabawal na gubat. Ayon sa mga nakakatanda sa kanilang bayan, ang ipinagbabawal na gubat daw ang pinaka mapanganib na gubat sa buong mundo. Dito daw naninirahan ang mga aswang at lamang lupa, kaya ni isang tao ay hindi nagnanais na dito mabuhay.

Subalit sinundan pa rin ng binata ang dalaga.

Tila naramdaman naman ng mahiyaing binibini na may sumusunod sa kaniya, kaya lalo pa nitong binilisan ang kaniyang lakad.Naghabulan ang dalawa sa malagong gubat na iyon, hanggang abutin sila ng gabi. Nakaramdam si Jason ng pagod, at naupo na lamang siya. Sumuko na siya sa paghabol sa mabilis na babae na hindi napapagod. Napatingala ito at nakita niya ang bilog na buwan sa itaas, doon ay nakaramdam siya ng takot. Saka lang niya naalalang hindi niya alam kung saan ang daan pauwi. Kaya muli, ay tumayo siya at hinanap ang daan pabalik. Naglakad muli siya ng naglakad, hanggang mapatigil siya, nang may marinig siyang ungol ng isang babae. Nilingon niya ito, at nanglaki ang kaniyang mga mata ng makita niya ang babaeng iyon, ang babaeng kaniyang sinusundan kanina!

Nakahubad ang babae at nakaluhod paharap sa buwan. Lalo pang lumapit si Jason habang nakatago sa likod ng mga dahon. Nakita niyang nagpapahid ng langis ang babae sa buong katawan nito, na nagiging dahilan upang lalong lumitaw ang makinis nitong balat habang tinatamaan ng sinag ng bilog na buwan.

"Ang swerte ko naman libre boso. Hehehe.", pabulong na nasabi ng manyak na si Jason.

Nagbago na lamang ang kaniyang tuwa ng kanyang makita na unti-unting bumubukol ang likod ng dalaga. Lalo pang lumakas ang sigaw nito, ungol ng ungol, habang patuloy ang paglaki ng dalawang bukol sa kanyang likuran. At napatakip na lamang ng bibig si Jason, nang biglang pumutok ang likuran ng babae, at lumabas ang dalawang malalapad na itim na pakpak!

'Isang manananggal', hiyaw ng mabali-baliw na si Jason.

'Kelangan ko nang tumakbo bago pa ako maamoy ng aswang na ito.'

Subalit ng humakbang ang takot na binata ay naapakan niya ang isang marupok na sanga ng kahoy at gumawa ito ng mahinang ingay na sapat na upang makuha ang atensyon ng manananggal.

PAK PAK PAK, malakas na pagaspas ng pakpak ng manananggal patungo sa lugar ni Jason.

Kaya handa man o hindi ay mabilis na tumakbo ang binata. Ramdam niyang palapit na ang aswang sa kaniya.

Habang mabilis siyang tumatakbo ay lumingon siya sa kanyang likod upang malaman kung wala na ang humahabol sa kanya. Sa katangahang ay hindi niya namalayang may puno sa kanyang harapan.

BOG! Bumangga ang kawawang binata sa puno, at napadapa siya sa lupa na may echas ng kalabaw.

PAK PAK PAK, narinig ni Jason ang pagasapas!!! PAK PAK PAK, palakas ng palakas, nangangahulugang palapit ng palapit sa kanya. Hanggang may bumagsak na malapot na likido sa kanyang ulo, ang laway ng manananggal! (yuck!)

At nang lingunin niya ang itaas, ay nakita nga niya ang ayaw niyang makita. Ang aswang, pasugod sa kanya! Napapikit na lamang si Jason, alam niyang iyon na ang katapusan ng kanyang buhay.

Isa, dalawa, tatlo... tatlong segundo na subalit himalang hindi pa rin niya nararamdamang umatake ang manananggal, dahan-dahan niyang minulat ang kaniyang mga mata, upang makita na kaharap niya ang manananggal!

"Jason?!", tila nagulat na wika ng aswang nang mamukhaan ang ating bida.

Nagtaka rin si Jason, at kinailangan pang masinagan muli ng sinag ng buwan ang mukha ng manananggal, upang mamukhaan niya ang babae.

"Melai?! Ikaw ba yan?", tanong ni Jason, at biglang bumalik sa kanyang alaala ang nakaraan sampung taon na ang nakakalipas...

[blured frame]

...

"Melai, paalam na sa iyo ha, pero hayaan mo babalik din ako, basta friends pa rin tayo ha...", wika ng batang si Jason.

"Oo ba, basta ikaw... basta pagdating mo sa America sulatan mo agad ako ha, at kapag umuwi ka na, pasalubungan mo ako ng chocolates ha, yun bang M 'n Ms.", pagpapaalam ni Melai.

"Sige pangako...", wika ni Jason, at pagkatapos ay sumakay na sa kotse patungong NAIA. Brum... brum...
ba-bye...

...

Bumalik na muli ang atensyon ni Jason sa kasalukuyan at nakita niyang si Melai, ang manananggal na kanyang kababata, ay lumipad na paitaas, gustong iwan si Jason.

Mabilis na bumangon ang binata, at sumigaw, "Melai sandali! May ibibigay ako sayo..."

Mula sa itaas ay napalingon ang malungkot na manananggal.

"Huwag ka nang makipag-usap sa akin Jason, isa akong aswang, mapanganib ako!", sigaw ni Melai.

"Wala akong pakialam kahit manananggal ka pa. Kasi para sa akin, isa kang dictionary. ‘Coz you give meaning to my life!, masayang sigaw ni Jason.

"Kaya kung ako ikaw, bumaba ka na dito"

"Ayaw kong bumaba, wala akong salbabida…Baka malunod ako sa pagamamahal mo!", sigaw na sagot ni Melai na feel na feel ang pagpapakipot.

"Hoy kayong nga dalawa ay mag-usap ng malapitan! Hindi yang nagsisigawan kayo... Ang kokorni pa ng mga pick-uplines nyo! Gabing-gabi e! Kung ayaw ninyong matulog magpatulog kayo!!!", wika ng isang babae sa kalayuan na tila kanina pa naiistorbo ng dalawang nagsisigawan.

Kaya lumapit dahan dahan si Melai kay Jason...

"Ito, may ibibigay ako sa iyo...", wika ni Jason sabay hugot sa bulsa ng isang pack ng M 'n Ms,
melts in your mouth not in your hands.

Nakangiti namang kinuha iyon ng manananggal... "Naalala mo pala. Salamat ha."

"Oo naman, basta ikaw. Teka, nakalunok ka ba ng kwitis? Pag ngumiti ka kasi …may spark! Hihihi…Hindi pa pala tapos sa hirit ng haliparot na si Jason sa kireng-keng na si Melai.

"Gusto mo ipasyal kita?", pagyayaya ni Melai sa kaibigan...

"Sure, san tayo pupunta?", naisagot ni Jason.

“Sa home for the aged.” Sagot ni Melai.

“Ano ang gagawin natin dun?” Pagtataka ni Jason.

“Kasi, I want to grow old with you…” Pabulong na sagot ni Melai.
Napahi sa salawal si Jason dahil sa kilig.

At maya maya pa ay dinagit na ni Melai si Jason at nilipad sa buong kagubatan.

"Wow, ganito pala kaganda ang gubat na ito, ang sinasabi nilang mapanganib na gubat... ganito pala kaganda.", paghanga ni Jason, habang nakikita ang ipinagbabawal na gubat mula sa itaas.

"Alam mo bang sa tuwing nalulungkot ako... lumilipad ako dito at nawawala na ang lungkot ko.",
nasabi ng nagsesenting manananggal.

"Pero alam mo masaya rin sa America, hindi mo lang natatanong.", wika ni Jason.

"Talaga Jason..."

"Oo! Gusto mo punta tayo ngayon doon? Alam ko ang daan.", suhestyon ng binata.

At lumipad nga sila patungong America, tangay-tangay ni Melai si Jason.

Sa America...

"Wow, ang ganda pala talaga dito sa America.", laging wika ng dalaga sa tuwing hihinto sila sa
mga maliliwanag na lansangan.

Dinaanan nila ang Las Vegas, California at kung anu-ano pang lugar sa America. Hanggang makarating sila sa New York at doon nakaramdam ng pagod si Melai.

"Melai, ipatong mo na lang muna ako sa ibabaw ng ulo ng Statue of Liberty.", nasabi ni Jason.
At mula doon ay pinagmasdan nila ang napaka gandang tanawin.

"Ngayon, kapag tumitingin ako sa buwan, ikaw na ang naaalala ko...", wika ni binata.

"Alam mo Melai...", sabi ni Jason, at napalingon si Melai. "Mag-isa lang ako sa tirahan ko dito at
nalulungkot ako. Diba mag-isa ka na lang din sa inyo?"

"Oo, nakakalungkot talaga pag mag-isa...", sagot ng dalaga.

"Kaya may gusto sana akong hilingin sa iyo... kung maaari sana...", wika ng binata.

"Kung maaari, ano?", pagtataka ng dalaga.

"Kung maaari sana, magsama na tayo dito, dito ka na tumira sa America!!!", palakas na boses ni Jason.

At naghari ang katahimikan.

"Ano? Bat ayaw mong sumagot... pumapayag ka ba?", tanong nito sa nakatalikod na si Melai. "Ayaw mo ba?"
"Hindi pwede Jason... hindi ako pwedeng tumira dito...", wika ni Melai sabay lingon muli kay Jason. Kapansin pansin ang mga luha niya.

"Bakit, may iba ka na bang mahal?", malungkot na tanong ni Jason.

"Hindi... hindi iyon ang dahilan..."

"Kung ganon ano!!! Ano ang dahilan mo?!", pagalit na sigaw ni Jason.

At saglit pa ay lumipad paitaas si Melai...

"Hindi ako pwedeng tumira dito sa America dahil... dahil, nasa Pilipinas ang kalahati ng katawan ko!!!! "

Lumipad pa papalayo si Melai "Kailangan ko nang bumalik sa Pilipinas... baka pinaglalaruan na ng mga bata ang aking mga paa at baka nakawin ni Aling Bastre na may ukay-ukay at gawing manikin." At pagkatapos ay nagpatuloy na sa paglipad si Melai.

"Sandali Melai... Wag mo akong iwan... hindi ko kaya...", maluha-luhang nasabi ni Jason.

“Bumalik ka!!!”

"Hindi ko kayang bumaba mula dito sa tuktok ng Statue of Liberty. Waaaaaaaaaah!!!"
“BWISET NA BUHAY TO!!!!”.

...

Nakakaiyak diba? Hanggang ngayon ay naiiyak parin ako sa napaka-pait na karanasan ng pag-iibigang Jason at Melai. Kaya naman kung mag kaka boyfriend ako. Ayaw ko ng long distance relationship. Kaya stick ako sa sa mga taxi driver sa balite drive . Wala pa nga lang akong natitimingan na 'sing cute ni Lloyd.

O sya, mga masugid na mambabasa. GTG na ko. Mag uumaga na naman at kailangan ko pang rumampa para makarami. Text text na lang. Lam u nman number me. Naka unli na ko ngayon..hihihihi…

Disclaimer:

Sa aking mga masugid na mambabasa. Muli humihingi ako ng paumanhin sa muling panghihimasok ng isang korning white lady na naka black na at ngayon ay nag doble-up pa ang kakornihan. Pagbigyan n'yo na..haloween naman.

***Alay sa isang kaibigan, sana ay napasaya ka nito kahit konti...Keep the Faith!*** =)

Sa Oras ng Kaguluhan

2009-10-19T01:19:00.002+09:00

Linggo.

10:00 ng umaga: Wala nang iba pang mas masarap gawin sa araw na ito kundi ang pumunta sa mall. Upang makaiwas sa traffic, pinili namin ng aking asawa, kasama ng aking nanay at tatay na sa SM San Fernando pumunta. Tuloy-tuloy ang byahe sa NLEX papunta sa San Fernando Pampangga, kaya naman siguradong hindi kakainin ng traffic ang masayang oras namin na paglagi sa mall.

10:30 ng umaga: Nakakagulat na walang masyadong tao sa SM ng dumating kami. Malawak ang mall, walang gaanong naglalakad, walang siksikan at bawat tindahan ay walang laman. Dahilan pala ito ng katatapos lamang na 3-day sale noong Sabado.

10:45 ng umaga: Dahil sa maluwag ang mall, naging mabilis sa amin na makarating sa ilang mga lugar na gusto namin puntahan. Wala kaming partikular na gustong bilhin nung oras na iyon. Ang tanging hangad lang ay makapamasyal at kumain sa kung saan man namin maibigan.

11:00 ng umaga: Habang binabaybay namin ang kahabaan ng mall, ay isang nakakagimbal na eksena ang bumungad sa amin. Isang lupon ng mga tao ang nagtatakbuhan at nagsisigawan. Ang kanina na maluwag at tahimik na mall ay biglang binalot ng kaguluhan. Halos kaming apat lang ang papunta sa direksyon na pinangalingan ng maraming tao, at lahat ay pasalubong sa aming direksyon. Wala kaming kahit anong hinala kung ano ang nangyayari. Naging mabilis ang kaba ng dibdib ko. Hawak ko ng mahigpit ang kamay ni Grace at naramdaman ko ang takot sa kung ano ang maaring mangyari. Naging kalmado ang aking tatay. Sinabihan niya kami na tumabi, huwag tumakbo, at huwag sumabay sa nagkakagulong mga tao. Nagpanggap ako na kalmado, pero sa totoo lang ay tumitindig na ang balahibo ko sa takot. Paulit-ulit kong sinasabi kay Grace na huwag siya matakot upang hindi makasama sa kalagayan niya. Marahan kaming lumakad habang nakakasalubong ang ilang natataranta at nagkakagulong mga tao. Bawat tindahan na madaanan namin ay isa-isang nagbababa ng kanilang mga pinto at mabilis na nagsasara sa takot. Isang babae ang sumisigaw at tumitili ang nadaanan namin at ng sinusubukan kong tanungin kung ano ang nangyayari? Pero hindi naman ako sinagot. Maraming bagay ang gumulo sa isip ko. May sunog ba? May bomba ba? May mga armado bang nakapasok sa mall? May nag aamok ba? Nasa SM ba ang mga abusayaf? Bumalik ba ang mga hapon? Himagsikan na ba? Dumating ba si Sharon Cuneta? At marami pang iba. Kaya noong mga oras na iyon, isa lang ang nasa isip ko; ang mailabas si Grace at ang aking mga magulang ng ligtas.

11:05 ng umaga: Limang minuto ang nilakad namin ng marahan na may malalaking hakbang upang makalabas sa mall. Habang lumalakad ay madalas akong lumilingon sa likod, sa takot na nasa likuran na namin ang kinakatakutang panganib. Ng makarating sa labasan ay nadatnan namin ang ilang Security Guard na parang tuliro pa. Sinubukan kong tanungin ang isang sekyu, pero umiling lang siya. Itinatago ba nila sa amin ang dahilan ng kaguluhan? O sadyang hindi rin nila alam ang nangyayari. Agad isinara ang mall.

11:15 ng umaga: Halos sampung minuto lang ang nakaraan ay muling binuksan ang mall. Payapa na ang lahat. Ayon sa aking masusing pag-iimbistiga (sa tulong ng mga natutunan ko sa kakapanood ng CSI Las Vegas at SOCO- Scene Of the Crime Operative). Isang tangke di umano ang bumagsak at nagdulot ng malakas na ingay. Kasabay nito ay isang babaeng di umano'y nerbyosa ang nagulat at sumigaw na ikinatakot ng lahat. Ilang sandali pa ay nataranta na ang lahat at tumakbo palayo. Ang epekto, lahat ng makasalubong nila ay sumamang makitakbo at sumigaw palayo, hanggang halos buong tao na sa mall ang nagkukumahog makalabas. Mabuti na lang at walang nasaktan, maliban sa isang babae na nakita kong na istampede mag-isa sa pagmamadaling makalabas ng mall, at isang matandang babae na sumakit ang lalamunan kakatili.

11:30 ng umaga: Bumalik kami sa mall at idinaan sa kain ang naranasang takot at kaba.

Ang sakuna ay maaring dumating sa ibat-ibang porma, hitsura, lugar at oras.
Sa halos kaparehong araw at oras ay isang totoong gulo pala ang bumalot sa Greenbelt 5, ng salakayin ng limang armadong tao ang isang tindahan ng mamahaling relo. Nagkaroon ng putukan sa pagitan ng mga kawatan at dalawang pulis, at isa sa mga suspect ang namatay. Ang makatotohanang aksyon ito ay siguradong nagdulot ng tripleng takot at kaba sa mga nandoon, kumpara sa naranasan namin.

Base sa aking karanasan, tatlong bagay ang natutunan ko na gusto kong ibahagi sa lahat. Sa oras ng kaguluhan dapat ay….

1. Maging kalmado at mahinahon upang mas makapag-isip ng maayos.
2. Iwasang sumabay sa uso. Huwag makitakbo at makitili ng hindi naman alam ang dahilan kung bakit?!
3. Magdasal.

Prinsesa ng Buhay

2009-10-12T05:15:00.000+09:00

Sabi ng nanay ko, noong pinabubuntis daw niya ako ay babae ang gusto niyang maging anak. Apat kaming magkakapatid, ang panganay at ang pangalawa ay lalaki at ang pangatlo ay babae. Kaya naman noong mabuo ako, gusto nila ay maging balanse ang bilang at maging babae ang bunso nilang anak. Pero nabigo sila, dahil isang lalaki ang lumabas. Isang lalaking ubod ng pogi.

Noong mabuntis ang asawa ko, araw-araw ay nasasabik akong isipin na palaki ng palaki ang baby sa loob ng sinapupunan niya. Bagamat wala naman kaming pinipili kung babae man o lalaki ang magiging anak, ang mahalaga ay normal at malusog siya. Pero hindi pa rin mawala ang mga pagkakataon na nagangarap kami.

Kung lalaki ang magigigng anak namin...

Gusto kong matuto siyang mag basketball, hindi tulad ko na sa PSP lang magaling mag basketball.
Gusto ko matuto siyang tumugtog ng gitara, hindi tulad ko maganda lang ang boses sa pagkanta.
Gusto kong matuto siyang umakyat ng puno, hindi tulad ko na magaling lang manungkit sa puno ng kapitbahay.
Gusto kong mabilis siyang tumakbo, hindi tulad ko na lampa at madaling hingalin..
Gusto kong maging magalang siya sa babae, hindi tulad ko na lapitin lang ng babae.
Gustohin ko man o hindi, alam ko na pogi siya at mana sa daddy niya.

Kung babae ang magiging anak namin...

Gusto kong matuto siyang mag taekwondo, di tulad ko magsumbong lang ang alam gawin.
Gusto kong matuto siyang mag piano at ako ang kakanta.
Gusto kong matuto siyang magluto, para hindi parating ako ang nagluluto at hindi narin susubok mag luto ang mommy niya. (safe)
Gusto kong matuto siyang mag pinta, hindi tulad ko na drawing grade 1 lang ang alam hanggang ngayon.
Gusto kong maging magalang at responsible siya hanggang sa lumaki at bawal mag boyfriend hanggang 30 years old.
Gusto kong magmana siya sa mommy niya na marunong pumili ng lalaking…yung tulad ko (pogi).

Noong Sabado ay iniskedyul ng OB ni Grace ang ultrasound para makita ang kalagayan ng baby sa loob ng sinapupunan niya. Papunta pa lang sa ospital ay excited na ako. Sa wakas ay makikita ko na ulit ang baby namin. Noong una ko kasi siyang makita ay oblong lamang ang hugis niya. Bagamat nakikita ko na ang pintig ng puso niya. Pero noong sabado ay buong hugis niya ang nakita ko. Nakita ko ang hugis ng ulo niya, ang kanyang kamay na ginagalaw pa niya na parang nagpapasikat pa, ang kanyang mga binti, mga paa at ang tibok ng kanyang puso na masmabilis sa tibok ng puso ko. Ilang sandali pa ay inikot ni duktora ang ultrasound, at isang sorpresa ang inihayag niya…

It’s a girl, babae sya…

Pakiramdam ko ay naging 'sing bilis ng tibok ng puso ng baby ko ang tibok ng puso ko ng marinig ko ang sinabi niya. Sa hindi ko maunawaang dahilan ay sumaya ako ng sobra. Hindi ko naman hinahangad ang anak na babae o lalaki, pero naramdaman ko ang kakaibang ligaya. Isang tinig mula sa itaas ang wari'y nagsasabing siya ang anghel na pinagkaloob ko, at ang magiging prinsesa ng buhay mo magpakailanman.

Excited na akong makita ka ng harapan baby…

Ang Dalangin Ko

2009-10-02T04:18:00.002+09:00

Mahal naming Panginoon, kami po ay lubos na nananalangin sa inyong harapan na malampasan ng aming bansa ang panibago banta ng paparating na bagyo. Ang amin pong bayan ay hindi pa ganap na nakakabangon sa trahedyang dinulot ng bagyong Ondoy. Huwag po ninyong hayaan ang delubyo na muling rumagasa sa amin. Sagipin n’yo po kami sa panibagong kalamidad sa pamamagitan ng pagmamahal at isang mahigpit na yakap mula sa inyong mapagpalang kamay. AMEN.

Isa na namang banta ng trahedya ang paparating. Sa pagkakataong ito, mas naging alerto at sensitibo na ako sa maaring mangyari. Lubos ang aking pagkahabag sa mga taong nahihirapan at nawalan ng tahanan noong nakaraang bagyo. Wala akong personal na karanasan sa bagyong Ondoy. Maswerte akong naka-uwi ng sabado ng madaling araw sa Bulacan ng payapa. Mula sa pag taas ng tubig hanggang sa paghupa nito ay kapiling ko ang aking asawa at mga magulang. Pero hindi ito naging dahilan upang maging kampante at masaya ang mga araw na iyon. Marami sa aking kapamilya at kaibigan ang naipit sa baha at nilamon ng tubig ang mga na-ipundar . Ilang tawag at text messages ang natanggap ko mula sa kanila. Ang aking kapatid sa Cainta ay tuluyan ng nilubog ng baha ang kanilang bahay at ang kanyang sasakyan. Mapalad sila at hindi inabot ng baha ang panagalawang palapag ng kanilang bahay. Subalit takot ang nangibabaw sa aming buong pamilya.

Sa mga pagkakataong ito kaharap mo na ang problema, subalit walang kahit anong solusyon ang kaya mong gawin. Tanging panalangin ang magiging sandalan.

Sa tuwing nasa kalamidad ang ating bayan, nakakatuwang isipin na handa ang bawat Pilipino na magdamayan kahit sa pinakamaliit na bagay na kayang gawin. Bumilib ako sa mga kabataan na nakiisa at nag volunteer sa mga relief operation na isinasagawa. Bumilib din ako sa sandatahang lakas na ang ilan ay nag-alay pa ng buhay para masagip ang kanilang mga kakabayan. Bumilib ako sa mga simpleng mamamayan na nagdamayan, nag abot ng tulong at ang ilan pa ay nagligtas ng buhay.

Kala ko ay naging mulat na ang bawat isa sa mga pangyayaring nagaganap. Nakakalungkot isipin na may mga taong nagsasamantala sa pagkakataon. At bagamat nagdudusa na ang ating bayan ay patuloy parin sa pagawa ng mga bagay na nakakasama sa kapwa.

Noong Miyerkules, Isang text message ang natanggap ko sa hindi kilalang tao. Siya daw ay miyembro Sagip Kapamilyang (ABS-CBN) na humihingi ng donsayon para sa mga nasalanta ng bagyo. Ang tulong daw ay maaring direkatang i-abot sa kanya upang mas lalong mapadali ang pag-abot ng tulong sa mga nangangailangan. Kahit pa hindi ako lubos na naniniwala ay napa-isip parin ako kung totoo o hindi ang text na natanggap ko. Mabuti na lang at ilang minuto pa lang ang nakakalipas ay hayagang inanounce ni Ms. Tina Munson-Palma, na hindi nanghihingi ang Sagip Kapamilya ng ano mang tulong mula sa text messeges. Nang marinig ko ang pahayg na ito ay agad akong nag reply sa nag text. “Kung may konsensya ka pang natitira, wag mo na sanang gamitin ang pagkakataon na ito para makapanloko.” Kasunod noon ay sinubukan ko siyang tawagan, ngunit patay na ang kanyang celphone.

Ang kanyang celphone na ginamit: 09063550165

Kahapon ay isang text message ang nareceive ko sa aking asawa. Mula umaga daw ay may isang lalaki na walang tigil na tumatawag sa kanya. Walang ginagawa ang lalaking ito kung hindi paulit-ulit na tawagan ang asawa ko. Wala kaming makitang motibo. Dahil sa pag-aalala sa aking buntis na asawa ay hiningi ko sa kanya ang numero ng tumatawag at inutusan siyang i-divert ang lahat ng tawag sa kanya sa akin celpon. Noong una ay tahimik naman at wala akong narereceive na tawag, pero ilang minuto lang ay nag ring ang celpon ko na nadivert ang tawag para sana sa aking asawa. Sinagot ko ang tawag ngunit hindi ako agad nag salita. Isang lalaki ang nasa kabilang linya.

“Grace, kilala kita…”
“Grace, kilala kita…”
“Grace, kilala kita…”

Ang paulit-ulit niyang sinasabi. Dala ng galit at pagkainis ay sinigawan ko ang lalaki sa kabilang linya. Pero hindi ito nagpatinag sa kanya, bagkus ay lumaban pa ng sigawan at paulit-ulit pa nagmura. Sa paniniwala ko ay walang katinuang tao lamang ang makakagawa ng gayon.

Wala akong makitang ibang intensyon sa lalaking ito kung hindi manakot at manggulo.
Agad akong tumawag sa Smart upang i-report ang insidente. Nakakalungkot na walang kakayahan ang nabanggit na celphone subscriber na bigyang aksyon ang ganitong mga insidente. Bagkus, ay ipinasa ako sa NTC (National Telecommunication Company). Hindi ko lubos maisip na sistema ng Smart ang ginagamit ng mga manloloko at mapag samantala, pero walang aksyon silang magagawa.

Inireport ko sa NTC ang pangyayari. Subalit ayaw kong ikwento ang detalye ng aksyon na gagawin nila dito upang hindi maka-abala sa kanila. Subalit naniniwala ako na magagawan nila ito ng solusyon. Salamat sa mga tiga NTC na kahit isang simpleng mamayan ay nabibigyan nila ng kaukulang atensyon. Saludo ako sa inyo!

Ang kanyang celphone na ginamit: 09396408077
Sa ngayon ay nakilala ko na ang nag mamay-ari ng celphone na ito. At pinaplano ko nang ipa-blotter ang lalaking iyon.

May ari: Isang lalaking nag ngangalang Archie Alonzo na tiga Candaba Pampangga.

Motibo: 'Di umano, hiniwalayan ng kasintahan at ang lahat ng contact na nasa celpon ng dating kasintahan ay ginugulo. (Baliw na talaga..tsk tsk tsk.)

Sa panahon na marami ang nagdudusa, at maraming buhay ang nahihirapan. Nakakapagtakang nagagawa pa ng ilan na manloko, manakot at gumawa ng kalokohan sa kapwa. Sariling karanasan lamang ang aking kwento, alam ko na marami pa ang may mas malalang istorya ng pananakot at panloloko mula sa ibang tao.

Ang dalangin ko, kasabay ng panalangin para sa kaligtasan ng ating bayan ay ang kaliwanagan ng isip ng mga mapagsamantala at oportunista. Nawa ay mamulat sila sa kabutihan, katotohanan at pagmamahal.

Ingat tayong lahat sa paparating na bagyo…

Beef Session Road Brocolli at Good Shepherd's Turon

2009-09-01T17:26:00.001+09:00

Sabado. Naimbitahan ako ng isang matalik na kaibigan na maging ninong sa kanilang unang anak. Dahil dito ay labis kong ikinagalak ang kanilang imbitasyon. Pero nang malaman ko na sa Baguio ang binyag ay bigla akong napipi at hindi agad nakapagsalita. Masarap sa Baguio at gusto kong bumalik doon. Isa pa, matalik na kaibigan ang nag anyaya sa amin kung kaya mahirap tanggihan. Pero sa kalagayan ng asawa ko ngayon ay malabong makasama ko siya. Kaya naman pinag-isipan kong mabuti ang aking magiging desisyon.

Sinimulan ko sa pagpapanggap pagpapaalam sa asawa ko. Ayaw ko kasing isipin niya na gusto ko siyang iwan at pabor ako na hindi siya makasama. Ipinaliwanag ko na lang sa kanya na hindi makakabuti sa kalagayan niya ang ganun kalayong biyahe. Bagamat ikinalungkot niya ang aking naging pasya ay napapayag ko naman siya.

Akala ko ay simple lang ang pagbyahe mag-isa. Ilang pagkakataon narin naman akong nakabyahe sa malayong lugar ng walang kasama.. Pero, sa pagkakataon pala na sa isang lugar na may bakas ng ala-ala ng taong mahal mo ang lugar na pupuntahan mo, ay hindi maiiwasang makaramdam ka ng lungkot, at maalala ang masasayang sandali noong kasama mo pa siya.

Sa Bus.

Noon: Sa unang dalawang oras ng biyahe ay pareho kaming gising at nag kukwentuhan ng maraming bagay.

Ngayon: Sa unang dalawang oras ng biyahe ay ako lang ang gising at paulit-ulit binabasa ang karatulang na kapaskil sa harap ng bus na “keep ticket for inspection”. (Ulitin ng isang daang beses. Pag nasawa na ay basahin naman ng pabaligtad - isang daang beses din.)

Noon: Pagnagutom kami sa byahe ay sabay kaming kakain ng donut na binili sa terminal at paminsan-minsan ay nag susubuan pa.
Ngayon: Pagnagutom ako sa byahe ay hindi ako kakain. Hunger strike baga, gusto ko kasing ipakita sa lahat na nangayayat ako dahil sa lungkot at pagkamiss sa asawa ko.

Noon: Pag-inantok na kami ay sabay kaming matutulog na nakadantay at nakayakap sa bawat isa.
Ngayon: Pag-inantok ako ay mag isa akong natutulog na yakap ang jacket at nakuha pang mag papicture sa kunduktor para may mai-post sa blog.

Halos anim na oras ang tinagal ng byahe. Alas diyes y medya ang binyag pero alas diyes y medya rin ako nakarating ng terminal. Pagbaba sa bus ay agad akong pumara ng taxi at pinagmadali ang driver na ihatid ako sa simbahan. Nang makarating sa simbahan na-excite ako ng makitang nakatayo pa ang pari at ang mga ninong at ninang sa paligid. Sa awa ng Diyos, naabutan ko ang binyag. Yun nga lang, Amen na lang ang narinig ko sa Pari. Sakto ako! Katatapos lang ng binyag!

Sa Baguio:

Noon: Maglalakad kami sa Session road na magka holding hands.
Ngayon: Maglalakad ako sa Session road na naiinggit sa mga nakikitang magka holding hands.

Noon: Sabay kaming kakain sa paboritong restaurant at oorder ng madami dahil gustong matikman lahat.
Ngayon: Halos hindi ko nagalaw ang pagkain ko. (Wag sanang mag react si Chyng at Jeric)

Noon: Sabay kaming mamamalengke at ibibili ko sya ng strawberry na halos kapipitas lang sa puno at 100 per kilo.
Ngayon: Hindi daw panahon ng strawberry kaya naman parang aratiris sa laki ang mga strawberry na nabili ko at 600 per kilo.

Nag mag alas-sais ng gabi ay nagpasya na akong umuwi. Sa pagkakataong ito ay kasama ko na ang dalawang kaibigan sa byahe. Hindi na kasing lungkot ng papunta ang naging karanasan ko, pero hindi parin maalis ang pagkamiss ko sa kanya.

Pag-uwi sa bahay ay agad kong inabot sa aking asawa ang aking mga pasalubong isang garapon ng Good Shepherd’s Ube jam at isang kilong brocolli. Pero hindi niya ito pinansin. Nakita ko sa mata niya ang pagkamiss sa akin. Halos hatakin na raw niya ang oras sa pagdating ko. Hindi niya mapigilan na sabihin sa akin ang mga katagang

“Wag ka na ulit babalik sa Baguio ng mag-isa ha..”

Para maibsan ang lungkot ng aking asawa ay minabuti kong ipagluto siya kinabukasan. Temang pang Baguio ang naging recipe ko ang Beef Session Road Brocolli at Good Shepherd’s Turon ang sumupresa sa kanya.

Nang matikman ang mga ito ay hindi niya mapigilan na sabihin sa akin ang mga katagang:

“Kelan ba balik mo sa Baguio?”

A Love Poem

2009-08-04T22:21:00.002+09:00

Personal kong idolo si Cory. Kahit na pitong taon pa lamang ako noong naganap ang EDSA revolution ay narehistro sa isip ko mula noon ang larawan ng isang simpleng maybahay, na matapos mawalan ng asawa ay matapang na inalay ang sarili para sa kalayaan. Nang mapanood ako ng necrological sevice na itinanghal kahapon para sa kanya. Mas lalong tumaas ang respeto at paghanga ko sa itinuring kong idolo sa pamamahala at katatagan.

Ngayon ay pinili kong magsuot ng kulay dilaw. Ito ang paraan ko ng pakiki-isa sa buong bayan sa pag diriwang sa buhay ni Cory. Ang dilaw na naging simbolo ng laban niya noon, ay naging simbolo para sa akin ng wagas na pagmamahal. Sa pamilya, sa tao, sa bayan at sa Diyos.

Salamat President Cory!

A Love Poem by Ninoy Aquino

I have fallen in love

with the same woman three times;

In a day spanning 19 years

of tearful joys and joyful tears.

I loved her first when she was young,

enchanting and vibrant, eternally new.

She was brilliant, fragrant,

and cool as the morning dew.

I fell in love with her the second time;

when first she bore her child and mine

always by my side, the source of my strength,

helping to turn the tide.

But there were candles to burn

the world was my concern;

while our home was her domain.

and the people were mine

while the children were hers to maintain;

So it was in those eighteen years and a day.

’till I was detained; forced in prison to stay.

Suddenly she’s our sole support;

source of comfort,our wellspring of Hope.

on her shoulders felt the burden of Life.

I fell in love again,with the same woman the third time.

Looming from the battle,her courage will never fade

Amidst the hardships she has remained,

undaunted and unafraid.she is calm and composed,

she is God’s lovely maid.

Kablag! (A Very Tragic Story)

2009-07-24T17:26:00.000+09:00

Simula noong isang linggo ay halos araw-araw na akong ginagabi sa trabaho. Pinaka-maaga na ang alas-nwebeng uwi. Noong Biyernes pa nga ay halos alas-dos ng madaling araw na ako naka-uwi. Ang hirap talaga sa tuwing mag kakaroon ng matinding problema, wala daw dapat masayang na panahon. Madalas nga ay daig ko pa ang doktor dahil 24/7 ay on-call.

Noong Miyerkules ay hindi na masyadong malaki ang pressure sa trabaho. Kaya, excited akong makauwi ng maaga para naman makabawi sa ilang araw na nasagad ako sa trabaho. Alas-kwatro pa lang ng hapon ay gusto ko na mag impake pauwi, kahit na ala-singko pa ang uwian. Nang tumunog ang chime na hudyat na uwiaan na ay halos maiyak ako sa galak.

Sinimulan kong baybayin ang daan pauwi sa aking tinutuluyang bahay. Magkahalong pananabik sa plato at kama ang nararamdaman ko. Sa daan pa lang ay iniisip ko na ang gusto kong kainin bago matulog. Dalawang kilometro bago sa aking tinutuluyan ay napansin ko ang isang mama na nakasakay sa bisikleta na mukhang hindi diretso ang takbo at pagewang-gewang na pumipedal. Dahil dito ay agad akong nag menor at binusinahan ang lalaki. Nang napansin ko na diretso na ang takbo niya ay agad akong nag overtake sa kanya.

Kablag!!!

Isang kalabog ang sumunod kong narinig. Tumingin ako sa side mirror ng aking kotse, ngunit wala akong napansin. Ilang metro lang ang tinakbo ko ay napansin ko agad ang mga taong kumakaway. Dahil dito ay agad akong huminto. Tumingin sa likuran at bumungad sa akin ang isang lalaki na nakahandusay sa daan kasama ng kanyang bisikleta. Biglang nag-init ang aking mukha, kasabay ng sunod-sunod na kalabog ng aking dibdib.

“Nakabangga ako?”

Maingat akong bumaba sa aking kotse. Magkahalong kaba, takot at awa ang bumalot sa akin. Kaba na hindi ko maipaliwanag. Takot sa mga taong nakapalibot sa nakahandusay na lalaki, at awa sa hitsura ng lalaki na hindi gumagalaw sa kanyang pagkakabagsak.

“Patay na yata.”
“Nabaggga mo!”

“Hi-hindi ko po alam. Nakalampas na ko sa kanya.”

Nilapitan ko ang lalaking hindi parin gumagalaw. Tumingin ako sa paligid. Maraming miron tulad ng kadalasang eksena sa teleserye. Ang kulang na lang ay ang isang kamag-anak na lalapit, hahagulgol sa iyak. Unti-unting I-aangat ang ulo. Haharap sa mga nanonood at sisigaw ng:

“PAGBABAYARAN NYO LAHAT ITO!!!!!!”

Hindi ako mapakali. Hindi ko malaman kung bubuhatin ko ba ng lalaki o tititigan ko lang siya. Naisip ko nga na I-mouth to mouth siya, pero hindi ako handa. Tumingin ako sa mga miron at nagbaka-sakali na may willing. Pero sabay-sabay silang tumalikod lahat at nag busy-busihan.

Ilang minuto pa ay dumating ang mga baranggay. At ang mga pulis.

“Sino ang nakabangga?”

"Hindi ko po siya nabagga. Nakalampas na ko sa kanya ng marinig ko ang kalabog."

"Lisensya mo?"
"Dalin na sa ospital yan!"
"Sumama ka muna sa amin sa baranggay."

"Sandali po manong. May mga naka-witness po. Hindi ko po talaga nabangga."

"Totoo ba sinasabi niya? Sino ang nakakita."

Sabay-sabay na namang tumalikod ang mga miron.
Nangingilid na ang luha ko ng isang ale ang sumigaw.

"Ako po!, nakita ko ang lahat. Wala po siyang kasalanan. Yung mama po ang kusang natumba! "

"Ano po ang pangalan nyo."

"Dory po, Dory Dumaguete."

Gusto kong yakapin si Aling Dory nang marinig ko ang pagtatanggol niya sa akin.
Tumuloy parin kami sa baranggay kasama ang mga pulis. Pagkatapos ng ilang tanungan ay nagpasya ang pulis na pumunta sa ospital na pinagdalhan sa na aksidente, para dito kunan ng pahayag. Kabado ako ng papasok sa emergency room. Natatakot akong makita na wala pa ring malay o wala nang buhay ang lalaki.

Pag pasok sa loob ay nadatnan namin ang lalaki na nakaupo sa higaan. May malay na, may gasgas sa mukha at sugat sa noo.

"Brod, mga pulis kami. Ano ba ang nag yari?"
“Boss, okay na ko..hik!, nahulog ako..hik!”
"Lasing ka ba?"
“Naka inon lang..hik..konti lang naman…hik!”
“E lasing ka pala e..hindi ka nabangga?”
“Hindi! Hik..semplang lang boss…hehehe”

Gusto kong tuluyan ang lalaki ng marinig ko ang lahat. Bwiset na yun. Nag yelo ang buo ko katawan sa lamig habang pinagpapawisan mula kanina. Tapos, isang lasing lang pala na sumemplang ang lahat at ang malagim na trahedya.

Moral of the story:
“Don’t drink and drive, while riding the bicycle. When you fall, don’t sleep. Others might think you’re dead.”

Wala Nang Hahanapin Pa

2009-06-30T23:41:00.001+09:00

Naniniwala ako na sa lahat ng salitang mababasa sa webster dictionary ang babae ang pinaka mahirap ispelengin. Nagsasalita ako base sa aking obserbasyon at hindi sa impluwensiya ng napakaraming lalaking tulad ko na minsan na ring nagreklamo. Noong mga panahong natututo pa lang akong manligaw ng babae ay napansin ko na agad ang kakaibang karakter na taglay nila. Hindi ko ito lubusang maunawaan. May likas na masungit, likas na madaldal, likas na banidosa, likas na malambing, at likas na malaki ang hinaharap..na umasenso at umangat sa buhay.

Iba ang asawa ko. Marami ang sang ayon sa akin na mga kakilala at kaibigan niya. Likas na mabait siya. Simpleng babae, walang masyadong luho, tahimik at mapagmahal. Kung iisa-isahin ko nga ang magagandang ugali na taglay niya ay malamang na maging 10 part series ang kwento sa blog ko. Pero ang hindi alam ng marami ay may ugali rin ang asawa ko na mahirap unawain at abutin ng karaniwang isipan.

Mahirap hulihin ang gusto ng asawa ko. Kahit sa ang pinaka simpleng bagay tulad ng pagkain na gusto niyang kainin, lugar na gusto niyang puntahan o sa bagay na gusto niyang gawin wala kahit anong clue ang makukuha mo sa kanya. Tuwing tatanungin ko siya ay laging “kahit ano” ang isasagot sa akin. At sa oras naman na ako na ang nagdesisyon ay tatahimik lamang. Hindi ko tuloy malaman kung nagustuhan ba niya ang ginagawa ko para sa kanya o hindi na lang siya makapag reklamo.

Nagtatrabaho ako sa isang kumpanya na piso tumpok ang dami ng babae. 7 is to 1 nga daw ang ratio ng babae sa lalaki dito. Kaya kahit na pito ang syota mo ay okay lang, may nakalaan parin para sa iba. Pitong taon narin ako dito, pero kahit minsan ay wala kahit isang Eva ang nagtagumpay na matukso ako. Pero kahit na maganda ang track record ko, ay hindi pa rin nagsasawa ang asawa ko na magtanong sa akin, kung wala ba talaga akong ibang nagugustuhan sa trabaho. Naiinis na tuloy ako, ano ba ang akala niya sa akin marupok at madaling mapa-amin?

Mayroon siyang estilong kanya lamang
Ang kanyang pagkababae ang dinadahilan
Pagsubok sa pag-ibig walang katapusan
‘Di naman daw nagdududa, naniniguro lang

Nakasanayan na tuwing biyernes pagkatapos ng opisina ang magka-ayaan gumimik kasama ang mga katrabaho. Nakasanayan ko rin naman na magpaalam muna sa kanya bago ako sumama. Ayaw ko kasing pag awayan namin ang mga ganitong bagay. Umaga pa lang ay itetext o tatawagan ko na siya para ipaalam ang plano ko pagkatapos ng opisina. Mabilis naman siyang papayag. Sa oras na nasa gimikan na ako, every 5 minutes ay tumutunog ang celpon ko. Lahat kasi ng pwedeng itext ay itetext niya para kunin ang atensyon ko. “Kumain ka na?”, “Hiwalay na pala si Hayden Koh at Vicky Belo”, Tumaas na naman pala ang presyo ng gasolina”. “Kinasal na pala si Ryan at Juday”, “Uuwi ka na ba?”, “Umiinom ka ba?” at kung ano-ano pa. Bawal na hindi ako mag reply sa bawat text niya. Kapag hindi ako nag reply ay hindi na niya ako kakausapin buong magdamag. “Siguro, nag eenjoy ka sa kandungan ng iba kaya hindi ka maka reply!!!!”

‘Di raw nagseselos ngunit nagbibilang
Nang oras ‘pag ako'y ginagabi
At biglang maamo ‘pag may kailangan
‘Pag nakuha na ikaw ay itatabi

‘Di magpapatalo ‘pag mayroong alitan
‘Di aamin ng mali, magbabagong-isip lang

Ngayong buntis na ang asawa ko, katakot-takot na paalala ang narinig ko mula sa mga kaibigan.

“Dapat 'wag mo papagalitin yan”
“Dapat 'wag siya malulungkot”
“Ibibigay mo lahat ng gusto niya”
“Pagpapasensyahan mo lang.”

Hindi naman mahirap para sa akin na gawin ang lahat ng ito. Ngayon pa nga lang ay napapansin ko na ang mga pagbabago sa asawa ko. Naging masungit siya at madaling mainis sa tuwing nagtatanong ako kung may masakit sa kanya, kada dalawang segundo. Ang kulit ko raw. Ang paghahanap niya sa mga bagay o pagkain na wala sa bahay, at kapag naman binili ko na ay ayaw nang kainin. Ang mas madalas niyang paglalambing sa akin at ang lalong dumalas pa na pagtatampo sa tuwing hindi ako sang-ayon sa gusto niya.

Ito ang katotohanan sa aming buhay bilang mag-asawa. Maraming bagay at ugali pa rin ang hindi namin maintindihan sa bawat isa. Pero ang mga bagay na ito ang mahahalagang sangkap na bumubuo sa aming dalawa. Bawat araw na dumadaan ay simpleng buhay na puno ng saya at pagmamahal.Ang bawat ugali, kilos, tingin at galaw niya ang dahilan ng paghanga at pagmamahal ko sa kanya. Ang pinaka importante sa lahat, ang buhay at pagkatao niya ang siyang bumubuo sa buhay at pagkatao ko.

Ewan ko ba ngunit kahit ganyan siya,
Minamahal ko siya, wala nang hahanapin pa
Kahit ano'ng sabihin ng iba, sinasamba ko siya,
Minamahal ko pa, walang kaduda-duda,
Wala nang hahanapin pa

Wala Ng Hahanapin Pa by Apo Hiking Society

Eto Ang Simula

2009-06-16T13:56:00.007+09:00

Halos kalahating taon na ang nakaraan ng huli akong bumisita sa blog ko. Marami ang nagtanong, nag-alala, nakibalita at nawala sarili dahil sa hindi ko paglathala ng kahit anong kwento sa nakalipas na anim na buwan. Ang lumipas na anim na buwan ang mga panahon na muli kong hinanap ang aking sarili. Nararapat ba ako sa buhay na ginagalawan ko ngayon? O may iba akong direksyon na dapat patunguhan? Alam ko at ng nanay ko na pag-aartista talagang nararapat na karera para sa'kin. Sa porma at tindig ko ay malamang na mas sisikat pa ako kay Hayden Koh. Pero hindi ako sanay sa kasikatan. Nasisilaw ako at nalulunod sa tuwing iisipin na magiging laman ako ng bawat DVD sa Quiapo. Kaya naman sa tingin ko, tama lang na naging engineer lang ako. Isang tahimik na buhay na malayo sa intriga.

Matagal ko ring inisip kung masaya ba ako sa buhay ko mula ng mag-asawa? O marami na akong pagkukulang na hindi nagagampanan sa aking sobrang bait na asawa. Binawasan ko ang mga date at ang mga dating romantikong tagpo sa aming buhay, at napalitan ito ng isang payak na pagsasama. Naging sentro ng aming relasyon ang pagiging magkaibigan. Naging kuntento kami na mag kausap sa lahat ng panahon. Sa kama, habang kaharap ang laptop at sa sala. (syet, pamilyar ang mga eksena). Pero naging matatag ang aming relasyon at lubos namin nakilala ang bawat isa sa hirap at ginhawa.

Ang huli at ang pinaka sensitibong bagay na gumugulo sa isip ko ay ang hindi namin pagkakaroon ng anak. Sensitibo ako sa bagay na ito. Halos ayaw ko ngang pag usapan at ikwento sa aking blog ang tema tungkol dito. Tuwing may mga kapamilya, kaibigan at mga dating kakilala na nagtatanong sa akin kung bakit wala pa kaming anak. Hindi ako sumasagot at nagpapanggap na hindi narinig ang tanong at mabilis na iibihin ang usapan.

Kung kagustuhan na mabiyayaan ng anak lang naman ang pag-uusapan, ay masasabi kong hindi kami nagkulang mag-asawa. Dalawa at kalahating taon na kaming kasal, pero bago pa man kami magpakasal ay nag simula na kaming paghandaan ang pag kakaroon ng anak. Laht ng bagay ay sinubok na namin. Mula sa mga siyantipikong paliwanag, haka-haka, alamat at mga kwento ng kapitbahay. Lahat iyan ay ginawa namin sa ngalan ng pag bubuntis.

1. Isang OB Gyne kada taon.
Isang taon lang ang ultimatum na binibigay namin sa mga eksperto para patunayan ang kanilang galing. Kung 1 year ka nang OB ng asawa ko at hindi parin kami nag kaka-anak, hahanap kami ng kapalit. Kaya naman sa loob ng dalawang taon, dalawang OB Gyne na rin ang dinaanan naming mag-asawa. lahat naman sila ay magaling, likas lang talaga sa akin ang mainipin.

2. Kakasa ka ba?
Noong unang buwan namin sa unang doctor ng asawa ko, wala siyang makitang diprensya sa aking asawa. Dahil sa tamang duda at tamang hinala na siya noon ,ay ako ang napag diskitahan niya. "Iyan bang asawa mo ay na test na?" Sabay tingin sa akin na parang gusto na siya na ang kumuha ng sample sa akin. Noong una ay ayaw kong pumayag. Ano na lang ang mangyayari sa buhay ko kung mapatunayan sa test na wala akong kakayahan na magparami. Pero wala rin ako nagawa. Sa isang maliit na kwarto na may DVD player at babasahing magazine ako dinala. Para kong tinorture at pinilit maglabas ng ebidensya..whew!.

3. May bukas pa...Magpahilot sa sikat na manghihilot sa liblib na bayan ng Zambales.
Isang tawag sa telepono ang natanggap ko sa aking kapatid. Excited na excited niyang binalita na may nakilala siyang manghihilot sa liblib na pook ng Zambales na isang wonder lola daw. Kung gumamot daw ito ay taob ang style ni Santino. At kahit anong karamdaman ay kayang gamutin ni lalo. At ang kanyang espesyalti ay manghilot sa mga babaeng ayaw mag buntis. Walong oras ang byahe papunta sa liblib na lugar na iyon. Hapo at pagod na kami ng marating ang bahay ni Lola Santina. Hindi kami nahirapan hanapin ang bahay niya dahil kilala siya ng buong baryo. Halos tatlong oras silang nag kulong sa kwarto ng aking asawa. Nang lumabas ang matanda ay nakangiti at nagmamagaling na binida sa akin na.."Shinurebol ko!!!" Sigurado, mamaya buntis na ang misis mo!!!" Walang palya..!!!" Ikaw gusto mong i-shurbol din kita???" "Ah e, wag na po lola..okay na ko.." Sabay abot ng bayad.

4. Sayaw sa Obando
Sino ba naman ang hindi nakaka alam ng himalang dala ni Sta Clara sa Obando. Naging dance floor na ang simbahan ng Obando para sa mga mag-asawang hindi magka-anak. Ilang linggo rin kaming pabalik-balik sa simbahang ito para hilingin ang biyaya ng anak. At noong sumapit ang kapistahan ng Obando na pinaka hihintay namin, ay hindi kami nakapunta. Promise, hindi na namin mamimiss ang fiesta sa Obando next year. Chyng, next time text mo kami ng mas maaga..hehehe

5. Panalangin at Tiwala

Naniniwala ako na dasal ang pinakamabisang paraan upang ipagkaloob ng Diyos ang biyayang hinihiling mo. Maaring hindi niya ito binibigay sayo sa paraan na gusto mo, pero ibibigay niya sayo ito sa paraan na kailangan mo. Mula noon, hanggang ngayon ay ito ang paraan na pinaghahawakan naming mag-asawa. Alam namin na sa tamang oras, tamang panahon at pag kakataon ay ipagkakaloob niya sa amin ang aming hiling.

June 14, 2009. Alas singko y medya ng umaga. Pupungas-pungas akong nagising ng maramdaman kong tumayo sa kama ang asawa ko. "San ka punta?" "CR lang." "Mag pregnancy test ka ulit?" Tumango lamang siya. Hindi ako mapakali. Parang nag-iinit ang buo kong katawan at bahagyang nanginginig.

Dalawang taon at anim na buwan na kaming kasal noong araw na iyon, at hindi ko na mabilang kung ilang pregnancy kit na ang nabili namin. Bawat test na gagawin niya ay lumalabas siya sa CR na umiiyak. Na-aawa ako sa asawa ko, na-aawa rin ako sa sarili ko, pero alam ko na may plano ang Diyos para sa amin.

Tatlong minuto, ang pinaka matagal na tatlong minuto sa buhay ko...

Isang malaking ngiti ang sumalubong sa akin..Isang malaking ngiti at dalawang guhit...

"Bi, dalawang guhit!!!! Positive ako!!!

"Huh, patingin...oo nga..baka drinowing mo lang yung lines?

5 weeks pregnant na ang asawa ko. Nag uumapaw na saya at nag uumapaw na biyaya...

Eto na ang simula...Dalangin namin ngayon ang kalusugan ng aking asawa at ng aming magiging anak...

Salamat sa lahat ng naki-isa sa aming manalangin para sa biyayang ito..

Napakaswerte nating lahat..walong buwan mula ngayon ay madadagdagan na naman ng pogi sa mundo...

Paalam General

2009-01-14T22:11:00.003+09:00

Matagal akong nawala dahil naging abala ako ng ilang buwan. Abala sa trabaho, sa nakaraang bakasyon at sa sarili. Bawat oras na dumaraan ay masusi kong binabalanse, upang masiguro na magiging makabuluhan ang bawat araw ko. Dahil dito ay naging huli sa prioridad ko ang pagbisita sa aking mundo.
Dahil matagal akong hindi nakabisita dito ay naramdaman ko tuloy na para na akong isang estranghero sa aking sariling mundo. Walang kahit anong kwento ang kayang iguhit ng isip ko. Kahit mga kwento ng kapitbahay o ang mga kwento ni Edgar na barbero sa kanto namin ay hindi ko kayang i-share sa inyo.
Pag pasok sana ng buwan ng Enero ay isang pasabog na kwento ang gagawin ko. Syempre, kahapon ang 2nd aniversary naming mag-asawa. Isang masaya, nakakakilig at makalaglag brief na aniversary special na siguradong mag papain-love sa sino mang makakabasa. Hanggang isang hindi inaasahang pangyayari ang naganap.
Lumaki akong hindi naranasan na magkaroon ng isang pinsan na maituturing kong kaibigan. Karamihan kasi sa kanila ay malayo sa amin, at hindi nagkaroon ng maraming pagkakataon na makasama. Hanggang sa makilala ko si Vj. Hindi ko kadugo si Vj, pinsang buo siya ni Grace kaya ako ay hawa lang. Nag-iisang anak siya ng tiyahin ni Grace na itinuring na niyang pangalawang ina. Ito kasi ang kumupkop sa kaniya noong maliit pa siya. Hindi kasi sila agad nabiyayaan ng ana kung kaya naman, naging anak-anakan nila ang asawa ko. Kwento niya sa akin, halos limang taon silang humiling ng biyayang anak. Ginawa rin nila ang ilang paraan para matupad ang hiling. Ang pagbisita sa lahat ng simbahan, mataimtin na dalangin, pagsayaw sa obando ay ilan lang sa mga ito.Hindi nagtagal ay sumagot din ang langit. Isang batang lalaki ang kanyang isinilang noong 1988, si Vj.
Hindi tulad ng karaniwang bata, mabagal ang development ni Vj. Sa edad na dalawampu ay parang pito o siyam na taong gulang lamang siya magsalita at mag-isip.Isang special child si Vj. Ganun pa man, pinilit ng kanyang mga magulang na palakihin siya ng normal. Makihalubilo sa mga normal na bata, at maranasan ang karaniwang buhay.
Noong simula ay pinag-aral siya sa isang school for special child sa Quezon City. Araw-araw ay matiyagang iniluluwas ng kanyang ina si Vj mula sa Bulacan. Ilang taon din na nag-aral si Vj sa eskwelahang ito, at ng siya at tumuntong ng Grade 3 ay nagpasya ang kanyang mga magulang na ipasok siya sa normal na eskwelahan. Dito mas naging mabigat ang atensyon na kailangang ibigay ng isang ina kay Vj. Seaman ang asawa niya, kaya naman halos mag-isa niyang inalagaan ang anak habang ang asawa niya ang matiyagang sumuporta sa mga pangangailangan nila.
Labing walong taong gulang si Vj ng matapos niya ang High School. Nakita ko ang kakaibang ligaya ng kanyang ina ng araw na iyon. Lahat ng pagod, pagtityaga, at sakripisyong bunga ng walang kapantay na pagmamahal ay naganap na.
Dahil sa napakaraming dahilan ay nagpasya silang mag-asawa na hindi na patuntungin ng kolehiyo si Vj.Pinundar nila ang kabuhayan na kakailanganin ng anak at tinuruan itong patakbuhin ng mag-isa. Kinaya ni Vj ang lahat ng obligasyon at matiyaga niya itong ginagawa at sinusunod ang bawat bilin ng magulang.
Una kong nakilala si Vj ng naging girlfriend ko si Grace. Nang una niya akong makita ay ayaw niya sa akin para sa ate Grace niya. Madalas niyang sabihin na galit siya sa akin sa tuwing magkikita kami. Naiintindihan ko ang kanyang kalagayan, kaya nag tiyaga akong kunin ang loob niya. Hindi nagtagal ay naging malapit kaming magkaibigan. Lahat ng mga kaligayahan at frustrations niya ay matiyaga niyang kinukwento sa akin ng paulit-ulit. Ilan sa mga ito ang mga natitipuhan niyang babae, ang mga nakakatawang taong nakikita niya, at ang pinaka madalas ay ang pangarap niyang maging isang sundalo. sundalo ang tingin niya sa sarili niya at isa siyang heneral ng sandatahang lakas..Sa tuwing naaalala ko ang mga kwento ni Vj ay hindi maiwasang napapangiti ako. Halo kasi sa kanyang mga kwento ang katotohanan at ang mga bagay na likha lamang ng kanyang isip at imahinasyon.
Nanng huli kaming mag-usap ay kinukwento niya sa akin ang isang babae na nagpatibok ng puso niya. Nakita daw niya ito na may kasamang lalaki at nalaman niya na magkasintahan na sila. Labis daw siyang nasasaktan. Kaya naman sarado na ang kanyang puso para umibig pang muli. Alam din daw niya kung ano ang dahilan ng pag-iwan sa kanya ng dalaga. Ito ay dahil isa daw siyang sundalo at ayaw ng babae ang asawang sundalo dahil madali silang mabubyuda.
Hindi kailang makulit si Vj at ilang beses narin akong nakulitan sa kanya. Pero sa tuwing dadalaw naman ako sa kanila at wala siya ay hinahanap-hanap ko naman ang pangungulit niya. Lagi siyang nakikita na nakamotor suot ang kumpletong damit ng isang sundalo (comuoflage) mula ulo hanggang paa. o Kung hindi nga siya magsasalita ay mapagkakamalan mo siyang isang tunay na sundalo. Ako si General Vincent James Defensor, yan ang madalas niyang pakilala sa mga nakakausap niya..
Noong martes ay nagkasakit si Vj. Nataranta ang kanyang ina at mabilis siyang sinugod sa ospital. Makalipas ang ilang araw ay nadiagnose na may dengue siya. Kinailangan siyang salinan ng maraming dugo. Dagsa ang tulong na dumating mula sa mga kapamilya, kaibigan, kapitbahay at ilang kakilala. Lahat sila ay handang magbigay ng dugo para kay Vj.
Sabado ng umaga ng muli kong makita si Vj sa hindi magandang sitwasyon. Hinahabol niya ang kanyang hininga kahit na meron nakalagay na oxygen sa kanyang ilong. Pero ng mga oras na iyon ay masaya parin siya. Sumasagot parin siya sa lahat ng tanong at marami parin siyang tanong sa bawat isa sa amin. Minsan pa niyang tinanong ang nurse kung mineral water ang tubig na bumubula sa oxygen niya at lahat naman kami ay nagtawanan. Ilang beses din niyang pinaramdam ang paglalambing sa aming lahat. Pinili niyang ako ang magbihis sa kanya. Ito marahil ang paraan niya ng paglalambing..
Bagamat naaawa ako sa kalagayan niya ay hindi ko ito pinahalata. Gusto kong isipin parin niya na matapang siya at walang matapang na sundalong sumusuko sa laban.
Alas-tres ng hapon ang plano namin ni Grace upang umuwi ng bahay. Pero parang may mabigat sa paa ko na pumipigil sa akin na iwan si Vj
at ang kanyang ina. Matapos mabihisan ni Vj ay humiga siya. Hinanap niya ang kanyang ina at nagulat kaming lahat sa kanyang sinabi.
"Ma, gusto ko ng matulog. Gusto ko ng magpahinga ng mahimbing."
Labing limang minuto pagkatapos nito ay ibang Vj na ang nakita ko. Bigla siyang nahirapan huminga, dali-daling tinawag ang mga duktor at lahat sila ay nataranta. Halos wala ng hangin na makuha si Vj. Ang mga mata niya ay magka-iba na and direksyon. Ilang sandali pa ay bumagsak ang kanyang blood. Kinailangan siyang i-revive ng mga duktor at nagawa naman nila ito dahil narin sa tatag ng loob ni Vj. Pero sa pagkakataong ito ay hindi na siya makausap.
Inutos ng mga duktor na ilagay siya sa ICU para doon obserbahan ang kalagayan niya. Naging mahirap para sa kanyang ina na makita ang anak sa ganung sitwasyon. Hindi rin niya nakayanan ang sakit na mararamdaman at bumigay ang kanyang katawan. Kinailangan namin siyang dalhin sa emergency room para doon magrecover.
Nang mahimasmasan ay ako ang kasama niya. Ang dami niyang sinasabi tungkol sa mga nararamdaman niya. Bumilib ako sa tapang at pagmamahal niya kay Vj. Sinabi niya sa akin na handa siya, bagamat masakit na harapin ang katotohanan. Handa siyang ialay sa Diyos ang kaisa-isang anak na naging dahilan upang mabuhay silang masaya ng kanyang asawa.
Nang muling puntahan namin si Vj ay hindi na namin siya nakakausap. Nagsasalita kami pero hindi na siya sumasagot. Sandali siyang kinausap ng kanyang ina. Masayang nitong kinausap si Vj, kahit halatang mabigat ang kanyang dibdib at nagbabadyang umagos ang luha. Pinalakas niya ang loob ni Vj. Pinaramdam ang pagmamahal na tanging ang ina lang ang may kayang magbigay. Bagamat hindi makapagsalita ay naramdaman niniya ang higpit ng hawak mula kay Vj. Kontento na siya sa reaksyong ito ng anak. Para sa kanya ay senyales ito na narinig at naintindihan ni Vj ang mga sinabi niya.
Masaya siyang lumabas ng ICU bagamat iniisip parin ang maaring mangyari sa anak. Nakakain na siya at walang nagsimulang magkwento tungkol sa masayang ala-ala sa kanyang anak. Mula sa pangungulit nito sa kanya, ang mga plano niya sa darating na kaarawan nito, at ang bakasyon sa ibang bansa na matagal na nitong hiling.
Alas-tres ng madaling araw ay isang katok mula sa nurse ng ospital ang aming narinig. Kailangan daw ng isang kapamilya na puntahan si Vj sa ICU. Lahat kami ay nagmadaling bumaba. Parang may kakaibang pakiramdam na nagpapabigat sa aming dibdib. Pagbaba sa ICU ay hindi na kinailangan opisyal na sabihin ng duktor ang lagay ni Vj.
Naabunatan namin ang isang pinsan ni Vj na umiiyak at ito na ang nag hudyat sa amin na wala na si Vj.
Parang isang mabilis na pelikula ang nag flash sa utak ko. Hindi ko maintindihan ang bawat nangyayari. Hanggang sa marinig ko ang malakas na pagtangis ng ina ni Vj. Niyakap ko siya, ramdam ko ang paninigas ng buo niyang katawan. Bagamat tumatangis ay pasasalamat ang namutawi sa kanyang bibig. Nagpasalamat siya sa Diyos sa pagpapahiram nito sa Kanya ng isang anak. Isang anak na naging inspirasyon nilang mag-asawa. Isang anak na nagturo sa kanila ng halaga ng buhay at isang anak na bagamat hindi naging normal ay nagparamdam sa kanila ng walang kapantay na pagmamahal.
Nang muli kong makita si Vj ay wala na siyang buhay. Sumaludo ako sa kanya. Saludo ng paghanga.
Paghanga sa tapang na lumaban upang piliting mabuhay. Paghanga sa natatanging pagmamahal na ipinadama niya sa kanyang magulang at sa aming lahat. Paghanga sa lahat ng inspirasyon at kwentong ibinabahagi niya sa amin.
Kahapon ay ika-dalawang taong anibersaryo naming mag-asawa. Mayroon sana kaming plano para sa dalawang taon ng masayang
pagsasama. Pero hindi na namin ito itinuloy. Isang simpleng tanghalian lamang ang aming ginawa at tumuloy na agad sa burol ni Vj. Malaking bahagi si Vj at ang kanyang ina sa pagsasama namin ni Grace. Kaya naman, gusto namin ibahagi sa kanila ang dalawang taon ng aming pagsasama. Higit sa lahat, ngayon ang araw na kailangan nila ang aming pagmamahal.
Paalam Vj.
Mamimiss kita...
Salamat sa masasayang ala-ala..
Salamat at naging bahagi ka ng buhay ko at ng buhay naming mag-asawa...
Umaasa akong ang lagi mong hinihiling para sa amin ni Ate Grace ay magkatotoo na..
Paalam Sir!

Wish kay Santa 2

2008-12-08T21:55:00.000+09:00

Dear Santa,

Kamusta ka na.

Sana ay nasa mabuti kang kalagayan. Natatandaan mo pa ba ako? O sinadya mong kalimutan na pati ang mga wishes ko last year. Para lang malinaw sa ating lahat, nooong isang taon ay sumulat din ako sayo at gusto ko munang reviewin ang mga hiniling ko sayo noon at kung alinang tinupad mo at dineadma ng bongang-bonga.

Wish Kay Santa

Noong isang taon ay humiling ako sayo ng Canon EOS 40D Digital SLR. Pero wala akong natanggap na camera noong pasko. Malungkot na sana ang pasko ko, mabuti na lang at naisipan ng asawa ko na ibili ako ng PSP kaya nakalimutan ko ang hilig ko sa photography at nagpaka-adik sa pag pindot sa psp. Pero okay lang, may maganda namang naidulot sa akin ang PSP. Mas lumaki kasi ang muscles ng hinlalaki ko sa kamay. Nang huling sinukat ko ay magkasing laki na sila ng hinlalaki ko sa paa. Yun lang, hirap na akong mag text ngayon dahil dalawang button lagi ng keypad ang sakop ng hinlalaki ko.

Pangalawa, dalawang round trip ticket sa Greece plus pocket money. Hmmm, alam kong bumaba ang palitan ng dolyar ngayon. Kaya naiintindihan ko na hindi mo ito naibigay sa akin. Mabuti na lang at nakumbinse ako ng asawa ko na magbenta ng kidney, kaya kahit sa Hongkong Disneyland ay nakarating kami. Masaya ang naging experience namin sa HK Santa. Nag papicture ako kay Mickey Mouse, Winnie the Pooh, Gooffy at Pluto. Nakita ko rin ang crush ko na si Cinderella at nakipag harutan sa mga dwarfs ni Snow white. Kinumbinse ko na rin sila naitext ang mga kamag-anak nilang elves na nag tatrabaho sa pabrika mo na mag aklas na! Hanggang ngayonay kasi ay wala pa silang natatanggap na benipisyo mula pabrika mo tulad ng SSS, Philhealth at 13th month pay. Ito ang naisip kong paraan ko para makabawi sayo.

Makibaka, wag matakot! Pabagsakin ang namumuhunang negosyante!!!Santa, tuta ng kano!!!

Pangatlo ang Transformer (Optimus Prime). Laos na ang transformer Santa... Alam mo ba yun? Dyesabel at Dyosa na ang uso ngayon. Pwede mo ba sila ibigay sakin?.. ngayong pasko lang, babalik ko rin sila after Chrismas eve. (kilig)

At ang panghululi ang world peace. Mabuti naman at walang malawakang giyera na naganap ngayong taon. Maliban sa ilang pasabog sa mga bansang Iraq, Lebanon, Jordan at Pilipinas. Pero hindi parin nararamdaman ng sanlibutan ang world peace na hiniling ko. Marami pa ring diskriminasyon, gutom, inagawan ng lupa, nakakalasong pagkain, at ang garapalang pagnanakaw ng mga talamak na pinuno ng gobyerno..

Eniweys, salamat narin Santa. Dahil kahit na hindi mo man binigay ang mga hiling ko noong nakaraang pasko ay naging masaya naman ang buong taon ko. Sa darating na pasko ay isa lang ang hiling ko. Pero tingin ko hindi ikaw ang makakapagbigay sa akin noon. Pero huwag kang mag-alala ibubulong ko na lang sayo mamaya bago matulog...

Truly yours,

Lloyd (Good boy buong taon)

Tanan (For Adults Only)

2008-11-12T01:09:00.001+09:00

Malalim na ang gabi. Pilit parin nililigid ni Grace ang kanyang mata sa mga sasakyang nagdadaan. Halos sampung minuto na siyang nakatayo ay wala parin kahit anino ng hinihintay."Darating pa kaya siya?". Ang paulit-ulit na tanong na gumugulo sa isip niya. Makalipas ang ilang sandali ay isang text message ang kanyang natanggap. Dali-dali niyang kinuha ang celpon sa bag at napangiti sa mensaheng nabasa. Kasunod nito ay isang kotse ang huminto sa harap niya. Agad binuksan ng lalaki ang kotse at pinasakay ang babae. "Kanina ka pa? Buti Nakarating ka.".Tanging ngiti lamang ang iginanti ni Grace. "Ano? Tanan na kita..?". Hindi na nakapalag ang babae at wala ng nagawa kundi ang sumama sa poging lalaki.

Madalas ikwento ng lolo ko na kung hindi niya tinanan ang lola ko ay malamang na naipakasal na ito ng kanyang istriktong tatay sa negosyanteng intsik na karibal niya. Pero dahil sa kanilang pagmamahalan ay nag desisyon ang dalawa na magtanan. Sa ganitong paraan nga naman makakasiguro ang lolo ko na hindi na mababawi sa kanya ang lola ko. Swerte ako dahil hindi ako natulad sa lolo ko. Kahit na istrikto ang tatay ni Grace ay nadaan ko parin ang paghingi ng kanyang kamay sa mabuting pakiusap habang tagaktak ang pawis sa noo at kili-kili.

Bagamat kasal na ako ay madalas ko parin maisip ang pakiramdam ng lolo ko ng tinanan niya ang lola ko. Mukhang exciting at kapanapanabik ang ganitong eksena at gusto ko rin itong maranasan. Biyernes ng gabi ng sunduin ko si Grace. Walang nakakaalam ng aming lakad. Kahit siya ay hindi sigurado kung saan ko siya dadalhin, basta ang sabi ko lang ay itatanan ko siya. Hindi naman ako nahirapan dahil walang dalawang salita na sumama agad sa akin si Grace. Obvious naman..kuha ko na talaga.

Sa isang hotel sa Tagaytay kami tumuloy. Walang reservation, on the spot pagdating sa lobby konting tanong lang ng room rate, silip sa hitsura ng room at konting pambabarat ay nagkasara agad kami. Maliit lang ang hotel, pero malupet ang location. Pinili ko ang room kung saan tanaw ang taal lake mula beranda. Syempre para romantic. Matapos ilapag ang ilang gamit ay nag-unahan agad kami na ilapat ang likod sa malambot na kama. (lalabo ang paligid hanggang sa tuluyan nang magdilim ang paligid). Ang sumunod na eksena ay censored na!

Matapos ang sumunod na eksena ay agad kong niyaya si Grace sa isang romantic dinner date.In memory of Sonya (ang korning white lady), nag desisyon ako na sa Sonya's secret garden kami mag dinner.Perstym ko sa lugar na iyon at napahanga agad ako sa kakaibang ambiance ng lugar na para kang nasa isang malaking flower base na pinamumugaran ng libo-libong uri ng halaman at bulaklak. Malupet din ang dine in experience sa lugar na ito.Walang menu, pag upo mo sa isang romantic table ay isa-isang ihahain sayo ang mga putahe na pagsasaluhan nyo.

1st round. Ang freshly squeezed dalandan juice na hinahabol ng langgam sa tamis.

2nd round. Ang salad na fresh from the garden at binudburan ng ibat-ibang uri ng bulaklak. Pakiramdam tuloy namin ay para kaming mga bubuyog na humahakot ng pulot-pukyutan. Kasama rin ng fresh salad na ito ang kakaibang salad dressing na si Sonya lang ang nakakagawa. Ang Sonya's Secret dressing.

3rd Round. Ang freshly baked tinapay na nakakapaso ang sarap. Sinamahan pa ng ibat-ibang palaman na swak sa panlasa. Isang bagay din ang nadiskubre namin dito. Ang Sonya's secret spread. Masarap din palang ipalaman sa tinapay ang bagoong alamang.

4th Round. Ang freshly cooked pasta na may dalawang klase ng souce. Ang sun dried tomatoes at ang creamy ensemble of chicken bits and mangoes. Langit ang lasa ng sun dried tomatoes na inibabawan ng dried olive, ratatouille at tuna belly. Isa ang nanatiling secret ng gabing iyon. Ang creamy ensemble of chicken bits and mangoes na hindi na nakuhang tikman ni Grace dahil sa kabusugan. Sayang, natikman ko yun at lampas langit ang sarap. 5th Round. Ang desert na Glazed sweet potato , banana rolls with sesame & jackfruit, at ang sinful homemade chocolate cake na mapapahataw ka sa sarap. Ingat lang sa pagkain ng Glazed sweet potato dahil dinala ko ang masamang hangin na dulot nito hanggang sa hotel.

6th Round. Ang tarragon tea session.Ang mabisang pantanggal impacho. Matapos ang mahabang eating session ay mabuti naman at naisipan ni Sonya na mag offer ng relaxing tea na hindi lang mabisang pangpatunaw, ginagamit din daw ito na gamot sa kamandag ng ahas at pamparegla. Huh? (ayon sa wikepedia)

7th Round. Ang Bill holder na gawa sa leather. Huwag maging buwakaw, hindi na ito kinakain. Nakapaloob na kasi dito ang halaga ng nakain mo. Kung walang pambayad, pwedeng lunukin para walang maiwang ebidensya.

Matapos ang kakaibang dining experience na ito ay minabuti namin bumalik na ulit ng hotel at ituloy ang tanan mode.

Ngapala, pang 6 years mag-on anniversary namin ito. yihiii....

Ang Babae sa Balite Drive (Haloween Edition)

2008-10-30T01:46:00.001+09:00

Tuwing papalapit ang Haloween ay peyborit kong takutin ang sarili ko. Kadalasan sa mga panahong ito nag hahanap ako ng mga palabas na ang tema ay katatakutan. Naalala ko rin dati na excited kong inaabangan ang haloween special ng Magandang Gabi Bayan. Kahit na nga nag kakanda-ihi na ako sa takot ay pikit mata ko parin itong sinusubaybayan. Pagkatapos noon ay ilang gabi akong hindi makakatulog at mapapanaginipan ang mga kapre at tikbalang sa nasabing palabas.

Hindi naman sa duwag ako. Malakas lang talaga ang aking imahinasyon. Ang mga karakter tulad ng white lady, tiyanak o kapre ay madaling narerehistro sa isip ko. Tuwing ipipikit ko ang mga mata ko ay isa-isa na silang nag susulputan sa gunita ko. Ito ang dahilan kung bakit minsan ay sinubukan kong matulog na dilat ang mata. Sabi ng kapitbahay namin na albularyo ay may gift daw ako. Kala ko noon ay literal na gift ang ibig niyang sabihin, kaya na excite ako at nagmano sa kanya. Baka kasi nakalimutan niya na hindi niya ako inaanak at bigyan nga ako ng gift. Pero ng maliwanagan ako, napagtanto ko na ang sinasabi niyang gift ay ang gift na nakakadama ako ng espiritu sa paligid. Habang tinitipa ko nga ang kwentong ito ay tumatayo ang mga balahibo ko, at isang babaeng nakaputi ang nararamdaman kong nakatitig mula sa likod ko. Parang meron siyang binubulong at kahit pigilan ko ay pilit niyang pinapasulat ang gusto niyang sabihin.. .

jkgqdiugygygehecgeyfggfy (pilit kong nilalabanan ang tipa ng kamay ko sa keyboard)

arghhh1hsdhgusdgughghtgfygf (pero malakas ang espiritong nasa tabi ko)

hwaaaggggggggggg!!!!!!!!!!!!gkgdasghadf. (Hindi ko na kaya, hahayaan ko na na siya ang magtuloy ng blog ko).

Sa lahat ng fans at mambabasa ng Bakit Bilog ang Mundo? Samandali ko pong pinuputol ang inyong pagsubaybay kay Lloyd dahil sa araw na ito ay ako muna ang magkukwento.

Ako nga pala si Sonia, na tubong Las Pinas. 18 years old at may vital statistics na 36"-25"-38". Long hair ako at may white complexion. Mahilig ako mag gown at ang favorite color ko ay black & white. Favorite tambayan ko ang Balite Drive sa QC at doon ako madalas rumampa. Sa mga gustong makipag chat just add me white_lady69@yahoo.com. Online ako from 10PM to 4AM bago sumikat ang araw. Sa mga naghahanap ng katext, just text me at 09181313666. Wag lang u tatawag kasi mahiyain me.

Eniweys, kaya ako nandito ngayon ay para kwentuhan kayo ng isang fairytale na madalas ikwento sa akin ng nanay ko noong cute na tiyanak pa lang ako.

Wansapanatym sa isang lugar sa probinsya ng Quezon, ay matatagpuan ang pinaka magandang binibini sa Pilipinas, si Nene. Si Nene ay isang anak mahirap, wala na siyang ama, at tanging ina na lamang nito ang bumubuhay sa kanya. Sa panahong tulad ngayon na palapit na ang Pasko, nagtarabaho ang nanay ni Nene bilang tindera ng putobumbung sa may simbahan sa bayan. Tuwing madaling araw, kahit ganap pa ang kadiliman, ay gumigising ang mag-ina at nilalakad ang mahabang kabukirin, papunta sa simbahan kung saan sila ay magtitinda.

Subalit isang araw, nakalimutan ng nanay ni Nene ang asukal ng nasa may simbahan na sila.
"Nene, bumalik ka sa bahay natin at kunin mo ang garapon ng asukal.", utos nito sa kanyang anak.
Mahalaga ang asukal sa tinda nilang putobumbung, kaya agad agad ay tinawid muli ni Nene mag-isa ang bukirin pabalik sa kanilang tahanan. Ngunit nasa bandang gitna na siya ng bukid ng mapansin niya ang napakalaking puno ng Balite, sinasabing ang puno raw na iyon ay pinamamahayan ng mga engkanto at kapre. Gayunpaman hindi naniniwala ang dalaga, bagamat nakakadama ng takot ay nagpatuloy pa rin sa paglalakad.
Kalalampas pa lamang niya sa Balete ng may marinig siyang malakas na kalabog na nagmula sa kanyang likuran. Tila isang malaking bagay iyon. Dahan-dahan niya itong nilingon, at halos himatayin siya sa takot ng makita niya ang napakalaking Kapre!!!

Kasing taas ng simbahan ang tangkad nito, at napakaraming balahibo sa buo niyang katawan.

"Huwag kang matakot Nene, hindi ako masama.", agad na wika ng Kapre, nang mapansin niyang nagulat ang binibini nang siya ay magpakita.

"Nais ko lamang makipagkilala sa iyo... alam mo kasi lagi kitang nakikita dito, dumadaan, tuwing madaling araw. Naisip ko nga na magaling ka sa puzzle dahil ikaw ang bumubuo sa aking araw.", Alam mo bang scientist ako? At ikaw ang Lab ko. Humahanga ako sa iyo Nene." Malambing na boses ng dambuhala. "Ako nga pala si Bob.", pagpapakilala ng higante.

Napansin naman ni Nene ang pagiging totoo ng kapre, at totoong kinilig si Nene sa mga pamatay na pick-uplines ng binatang kapre na lalong nagpalusaw ng kanyang panty liner. Kaya simula ng araw na iyon ay naging magkaibigan na sila.

Hanggang isang madaling araw...

"Nene, marahil naman sa haba na ng ating pagkakaibigan, ay papayag ka kung aking yayain na dumalaw sa aking mundo.", pag iimbita ng higante sa dalaga.
Noong una ay pakipot pa si Nene, subalit ng alukin ng kapre ang malaki nitong kamay ay pumayag rin siya agad. Pumatong si Nene sa ibabaw ng palad ng Kapre at maya maya pa ay tila nag iba ang paligid at unti-unting lumiit ang dambuhala, naging kasing laki siya ni Nene.

Nilingon ni Nene ang paligid at nakita niya ang makukulay na bulaklak, ang mga ibat-ibang kulay na kulisap, at ang mga diwatang nagliliparan sa paligid.

"Ito ang aking mundo Nene.", wika ng binata.
Nilingon ni Nene kung sino ang nagsalita, at nagulat siya ng makita niya ang isang magandang lalake.
"Bob, ikaw ba yan?", naitanong niya.
"Oo, ako ito" sagot ng binata.

"Geomerty ba ang course mo, kasi kahit anong angle ang cute mo eh! hihihi". Isa pang pamatay na pick-up line ang nasambit ng haliparot na si Nene.

"Kaw talaga Nene. Ito ang hitsura ko dito sa aming mundo, subalit pag nasa mundo mo ako, isa akong kapre, patunay nang aking kapangyarihan.", paliwanag niya. Napangiti na lamang si Nene, at nagpatuloy ang dalawa sa pamamasyal sa daigdig ng mga Engkantada.

"Ang ganda pala dito sa mundo mo, nagtataka tuloy ako kung bakit pumupunta ka pa sa aming daigdig...", nasabi ng dalaga.
"Yun ay dahil mas maganda ka pa sa mundong ito Nene.", sagot ng binata.
At muli ay kinilig si Nene.

"Nene, mukhang nagugutom ka na, gusto mong kumain?", wika ni Bob, at bigla-bigla, mula sa kawalan ay lumabas ang isang mansanas sa kanyang kamay, inalok ito kay Nene. Subalit tumanggi si Nene, alam niya kasi ang sabi ng mga nakatatanda na kapag kumain ka ng pagkaing Engkantda sa kanilang mundo ay hindi ka na muling makakabalik sa tunay mong daigdig. "Bob, huwag mo sanang mamasamain kung nais ko nang umuwi sa amin, gusto ko nang bumalik sa aking mundo.", simpleng hiling ng dalaga.

"Ok, Lets go na...", nasabi ni Bob at sa isang pitik ay bumalik na sila sa bukid sa tapat ng puno ng Balete.
"Maraming salamat Bob, hindi ko malilimutan ang araw na ito." Nakangiting wika ni Nene sa isang dambuhalang Kapre.

"Sige Bob uuwi na muna ako sa amin, text-text nalang tayo ha.", pagpapaalam ni Nene, sabay talikod.
"Sandali!", pagtawag ni Bob kay Nene.
Napalingon si Nene.
"Bakit Bob?", wika nito.
"May nais pa akong sabihin sa iyo."
"Ano yun Bob?"
At biglang may hinugot ang kapre sa kanyang kuyukot, isang gintong singsing.
"Nene will you merry me?", nagpropose ang kapre, sabay luhod.
Ngunit tumalikod ang dalaga.
"Hindi maaari Bob, Hindi maaari...", pagtanggi ni Nene, bakas ang mga luha sa mata. "Hindi tayo maaaring magpakasal."
"Ha?! Bakit Nene, bakit?", pagkabigo ni Bob, "Dahil ba sa isa lamang akong hamak na Kapre ?"
"Hindi iyon ang dahilan Bob, alam mong mahal kita kahit kapre ka pa.", paliwanag ng luhaan na si Nene.
"Kung ganon bakit, bakit hindi tayo maaaring magpakasal?", nalilitong tanong ng dambuhala.

Agad kinuha ni Nene ang singsing sa kapre at nagwika."E kasi napaka laki ng engagement ring na bigay mo, para ko na kaya tong belt." Haler!!!

Sabay sinuot ni Nene ang singsing sa kanyang bewang, kasyang kasya nga ito... parang sinukat.

And they live hapily ever after....

Nakakakilig diba? Minsan ko na ring pinangarap na magkaroon ng boyfriend na kapre. Pero hindi talaga sila ang kapalaran ko. Kaya naman, hanggang ngayon ay umaasa parin ako sa aking prince charming. Madalas naman akong makipag eyebol sa mga taxi draver sa balite drive, kaya lang madalas din nila akong tinatakbuhan dahil sa takot.

Naku mag-uumaga na pala..baka masikatan ako ng araw. Ayaw kong umitim. Sige mga ka blog, iwan ko na kayo kitakits na lang tayo. Huwag kayong mag-alala, lahat ng nakabasa nitong post ko ay isa isa kong dadalawin mamayang gabi. Para naman makapag kwentuhan tayo ng mas mahaba...bwahahahaha. Paalam, RIP na ko...

Sa aking masugid na mambabasa. Paumanhin sa panghihimasok ng isang korning white lady. Hirap lang hindi pagbigyan kasi nanakot. - Lloyd

Mula sa Araw na ito, Hindi na Tayo Kakain sa Labas!

2008-10-20T01:27:00.000+09:00

Noong isang buwan ay nagkasakit ang asawa ko. Halos hindi siya makakilos sa sakit ng likod niya at ito ang naging dahilan upang agad akong umuwi sa Bulacan. Kinabukasan ay sinamahan ko siya sa doktor para magpa check-up. Mapatos ma x-ray ay agad napansin ng doktor ang scollosis niya. Pinahiga siya at isa-isang tinest ang mga joints sa paa, likod at balakang na maaring nagpapalala sa sakit niya. Matapos nito ay agad kaming niresetahan ng doktor ng ilang gamot .

Doc: Grace, mukhang kaya lumalala sakit ng likod mo kasi walang masyadong movement sa trabaho mo. Lagi ka lang ba nakaupo?"

Grace: Opo.

Lloyd: (Mukhang guilty).

Doc: Dapat mag excercise ka.

Grace: Nag babadminton po kami. Kaso lately natigil, kasi tinatamad. (Sabay tingin sa akin)

Lloyd: (Lalong nag mukhang guilty).

Doc: Ok, ganito..Importante ang excercise para hindi lumala yung scollosis mo. Pero isa pang dapat n'yong ginagawa ay mag diet. Pag bumibigat ka kasi, mas mahihirapan ka. (Sabay tingin sa akin)

Lloyd: (Nalusaw sa upuan dahil sa guilt).

Masaya ako ng lumabas kami ng ospital. Para kasing nagulangan namin ang duktor na nag check-up sa kanya. Dahil kahit si Grace lang ang niresetahan ay parang patungkol din sa akin ang mga payo niya. Kaya inisip ko na lang na libre ang check-up ko noong araw na iyon.

Sa sasakyan pa lang ay kinumbinse ko na si Grace na sundin ang payo ng doktor niya. Una na dito ang pag eexercise. Pero dahil sa masakit pa ang likod niya ay hindi muna namin ito magagawa (lusot). Pero ang pagbabawas ng pagkain ay hindi dapat palampasin.

Bago namin simulan ang diet na ipaplano namin ay nag karoon muna kami ng brain storming kung ano ba ang dahilan ng paglakas namin sa pagkain. At ang top answer ay ang madalas na pagkain namin sa labas. Tatlo ang masamang epekto sa amin ng madalas na pagkain sa labas. Una, ay ang paglakas kumain dahil sa variety ng mga pwedeng pagpilian sa tuwing sa labas kakain. Pangalawa, ay ang pag laki ng gastos na halos limang ulit ang gastos namin kumpara kung sa bahay lang kami at ako ang magluluto. At ang pangatlo, mas lalo akong nagiging tamad at hindi ko na na papapraktis ang aking talent sa pagluluto.

Dahil dito ay isang mabilis na solusyon ang naisip ko. Mula sa araw na ito ay hindi na tayo kakain sa labas!May conviction ang pagbitiw ko sa batas na ito. Parang si Marcos noong nag pahayag siya ng Martial Law. Pagdating sa bahay ay agad akong pumunta sa kusina para ihanda ang kakainin namin. Si Grace naman ay hinayaan ko na lang muna na magpahinga. Walang gaanong laman ang refrigirator. Meron lang isang tilapia, isang bangus, ilang kamatis at ilang talong. Agad ko naman tinungo ang kabinet at doon ay may ilang delata lang. Tamang-tama, tutal ay pag babawas naman ng pagkain ang goal namin ay minabuti ko ng pagkasyahin kung ano ang meron.

Halos dalawang oras akong naging abala sa kusina. Hindi ko ito namalayan, at nang matapos ay isa-isa kong inihain ang pagsasaluhan namin sa unang araw ng pag da-diet.

Menu 1: Bangus Belly in Tausi and Grilled Tomatoe (Lloyd's Original Recipe)

Menu 2: Eggplant Luncheon Kebab (Specialty of the house)

Menu 3: Bangus with Tofu in Blackbean Souce (Highly Recommended)

Menu4: Sarciadong Tilapia with Chinesse Bagoong (Must Try)

Grace: Kala ko ba diet?

Lloyd: Diet naman yan, nakita mo puro isda at gulay yan.

Grace: Sa bagay.

Lloyd: Bi, kailangan nga pala natin ubusin lahat 'to. Kasi walang kakain. Dalawa lang tayo sa bahay, wala sila nanay.

Grace: (lunok)

TACSIYAPO!!! (Mabisang pangtanggal stress)

2008-10-08T03:37:00.000+09:00

Halos isang buwan akong nawala sa mundo ng blog, at dahil sa dami ng sumulat, tumawag, nag text, nag e-mail at nagpa anunsyo sa radyo at telebisyon ay muli akong nagbabalik. Kung ano ang dahilan ng aking pagkawala ay sa takdangpanahon n'yo na lang malalaman.

Mula noong September 26 hangang October 5 ay bakasyon ako. Nagkaroon kasi ng mahabang shutdown ang plantang pinapasukan ko kaya naman pagkakataon ko ito upang marelax at manumbalik ang dating lakas na inuubos ng stress.

Madali akong mastress, dulot ng maraming bagay. Pero partikular na sanhi nito ay ang trabaho. Sa pagkakataon na mataas na ang stress level ng katawan ko ay sumasabay na dito ang limang sintomas na nararamdaman ng ko.

Unang sintomas: Madalas na pagsakit ng mga kalamnan at buto.

Pangalawang sintomas: Pagsakit ng kalahating bahagi ng aking ulo (ulo sa taas)

Pangatlong sintomas: Pagsakit ng tiyan na nag reresulta sa paglabas ng masamang hangin. (laging biktima si Grace dito..kawawa naman)

Pangapat na sintomas:Pagkahilig sa kahit anong pagkain.

Panglimang sintomas: Pagkatulala. Biglang tatawa, iiyak, tatawa, iiyak, tatawa, matututlala at iiyak. Tatawa ulit.

Upang manumbalik sa normal na takbo ng aking katawan ay naisipan kong ayain si Grace sa isang joy ride pa norte. May nabasa kasi ako sa isang tabloid na ang pagpunta daw sa isang lugar na bago sa paningin at pakiramdam ay nakakapagdulot ng karagdagang enerhiya na dahilan upang mabawasan ang stress.

Martes ng madaling araw ng umalis kami. Walang plano plano, lahat ng mangyayari ay parang isang reality show na pwedeng magbago ano mang oras. Una naming tinahak ang NLEX pa Dau. Si Grace ang nagsilbing directory ko bagamat hindi rin naman niya alam ang mga lugar. Tanging ang mapa na ni-search sa internet ang bitbit namin. Sa hangganan ng Dau ay sunod naming binaybay ang bagong expressway na SCTEX (Subic, Clark, Tarlac), pinili kong dito dumaan upang mas maginhawa at mabilis ang byahe. Walang ibang sasakyan dito kundi ang dala namin. Sa harap at likod ko ay tanging isang mahabang daan lamang ang makikita na parang walang katapusan. Ilang sandali pa ay nadaan kami sa isang napaka-kapal na fog na nagdulot ng zero visibility sa paligid. Wala na akong nakikitang daan. Kala ko nga ay nasa langit na ako at isang anghel ang babae sa tabi ko.Yihiiii...(kilig).

Isat-kalahating oras mula sa Clark ay narating namin ang Tarlac City. Sa haba ng mga bayan dito ay halos manigas ang binti ko. Pagdating sa Pangasinan ay tinahak namin ang daan papuntang Manaog. Gusto kasi namin mabisita sa unang pagkakataon ang simbahan ng Our Lady of The Most Holy Rosary kung saan parehas kaming deboto ni Mama Mary. Hindi naging madali ang paghahanap namin sa simbahan, dahil ilang beses din kaming naligaw bago makarating dito. Mabuti na lamang at natunton din namin ang lugar matapos kong baligtarin ang saplot sa katawan ko.

Mga pangtanggal stress sa joy ride na ito:

Una: Ang mataimtim na dalangin.
Wala talagang kapantay na pangtanggal stress ang taimtim na pananalangin. Para sa akin, iba ang dinudulot na kaluwagan ng pakikiramdam ang taos pusong pakikipag-usap kay Mama Mary. Mula sa mga pasasalamat, kasiyahan, kalungkutan at kasawian ang ilan sa mga bagay na madalas kong ikwento sa kanya. Matapos ang sandaling pag-uusap ay isang maluwag na pakiramdam ang kapalit. Ito ang epekto sa akin ng pagmamahal ng isang ina.

Pangalawa: Dagat, alon at buhangin
Mula Manaog ay nagpasya kaming magpalipas ng gabi sa isang Resort sa San Fabian Pangasinan. Sa PTA resort kami napadpad o ang Philippine Tourisim Authority at hindi Parents Teacher Association dahil wala naman eskwelahan sa loob ng resort. Malawak ang resort. Pati ang kwartong nakuha namin ay sobrang laki. Kasya nga ang dalawang pamilya na may tig-apat na anak at tig isang pares ng mag-asawang kalabaw. Dahil sa hindi naman peak season ay hindi rin gaanong kamahalan ang isang gabing pamamalagi sa resort.

Ano pa ba ang pinaka mabisang pangtanggal stress kundi ang lumakad sa dalampasigan kasama ang babaeng mahal mo habang pinakikinggan ang bawat hampas ng alon sa dagat at ibinabaon ang paa sa mainit na buhangin.

Pangatlo: Palenke at pagluluto.
Isa pang stress reliver para sa akin ang pag punta sa supermarket o palengke. Nakaka-alis kasi ng mga alalahanin ang paglibot. At dahil sa ang pagluluto ang isa mga mga bagay na gusto kong ginagawa ay nakakatulong ito upang mabawasan ang stress ko. Bago mag maghapunan ay nagpasya kaming pumunta sa Dagupan. Malapit lang ang Dagupan mula sa resort, bukod pa dun ay mura at sariwa ang mga isda dito partikular na ang bangus. Pagdating sa palengke ay nagulat akong tabing isdaan ito at banye-banyerang bangus at hipon na ibinabagsak sa harap namin. Matapos ang ilang tawaran (kahit bagsak presyo na ang mga ito kumpara sa Maynila) ay bitbit na namin pabalik ang ilang kilong bangus at hipon. Parang may bangus festival sa harap ng beach ng inihaw namin ang lahat ng ito ng sabay sabay.

Pang-apat: Tanawin, laro at pagkain
Pabalik ng Bulacan ay naisipan namin dumaan sa isang restaurant sa Tarlac ang Isdaan. Ginulat ako ng ganda ng restaurant na ito, sa laki at dami ng magagandang tanawin sa loob ay gugustuhin mong manatili dito ng buong araw.

Unang nakakuha ng pansin ko ang mga malalaking budha na akala ko ay sa Thailand ko lang makikita.

Sumunod ay ang floating restaurant na habang kumakain ay para kang dinuduyan.

Hindi rin matatawaran ang sarap ng pagkain. Nalula kami sa isang bilaong Mama Chit at nalunod sa isang banyerang bulalo. Ang Sankilo bridge na isang kilong tilapia ang kapalit ng buhay mo.Dito kasi ay kailangan mong tumawid sa isang makitid na tulay na bitbit ang isang timbang tubig ng hindi mahuhulog sa isdaan na 9 ft ang lalim. Kung buhay kang makatawid ay sayo na ang isang kilong inihaw na tilapia na libre. Pinag isipan kong subukan ito, pero ng maalala kong hindi ako marunong lumangoy ay naisip kong pag-ipunan nalang ang isang kilong tilapia. Ang Unggoy Ungoyan, apat na dambuhaling unggoy ang iihian at duduran ka. Kung makakatawid ka sa kanila ng hindi mababasa ay sayo na ang isang kilong isda.
Ganyan kahirap kumita ng isang kilong tilapia.

Pang Lima: Anger Management
At ang pinaka sure hit na pantanggal ng stress, init ng ulo, galit, pagkasuklam at pagkamuhi ay ang TACSIYAPO WALL. Ayon sa tatay ko na isang kapampangan, ang salitang tacsiyapo raw ay singkahulugan ng salitang buwiset, walang hiya, hayup, animal, talipandas at kung ano-ano pang salita na maari mong sambitin kung galit ka. Sinubok kong ilabas ang galit ko sa tacsiyapo wall. Sa harap nito ay isa-isang nanumbalik sa aking ala-ala ang...Dati kong syota na pinagpalit ako sa isang tomboy na hindi naliligo.

Bombay na nag papa 5-6 sa aming lugar

Ang tsikadorang kapitbahay na minsang pinagkalat na ampon ako.

Ang manyakis na bading na hinipuan ako sa loob ng sinehan.

Ang propesor ko nung college na pinunit ang papel ko dahil napagbintangan akong nangongopya sa classmate ko na 7 years na sa physics.

At ang mga currupt na pinuno ng lipunan na lumalamon at sumasamsam ng tax na binabayad ko, na pinagtatrabahuhan ko at dahilan kung bakit ako stress!!!

GrrrrrRR..(umusok ang tenga at ilong ko kasabay ng pamumula ng buong mukha sa galit). Nang isa-isa ko ng pupukulin ang bawat nabanggit ay napagtanto ko na malaki ang magagastos ko dahil bawat babasagin ko ay may kaakibat na halaga. Dito ako nagpasya na isang mug na lang sa halagang 14 pesos ang babasagin ko para na ito sa kanilang lahat. Mapuwing sana ng bubug ang mga mata nila.

TACSIYAPOOOOO!!!!!

Bagamat napagod ako sa mahabang byahe ay halos hindi ko ito naramdaman.Mas naiwan sa isip ko ang mga kasiyahan,katahimikan, kakulitan, kaingayan, kabusugan at kapayapaan mula sa aming joy ride na isa na namang bahagi ng karanasan na hindi malilimutan.

Haaay, ang sarap maging stress freee!!!

Agent Double O Eight

2008-08-27T01:19:00.000+09:00

Habang abala ako sa pagbasa ng 200 unread mails, ay isang pamilyar na pangalan na may kakaibang subject ang pumukaw sa aking atensyon. Isang itong imbitasyon na mag apply bilang isang mystery shopper. Dahil sa 74.1416 lang ang IQ ko, ay hindi ko agad naintindihan ang laman ng e-mail. Matapos kong basahin ng lima at kalahating beses ay minabuti ko ng komunsulta sa nag send nito.

Ang mystery shopper ay maihahalintulad sa isang secret agent (maririnig ang instrumental sa pelikulang James Bond). Para maging isang full pledge na mystery shopper ay kinakailangan mo lang marehistro sa kanilang database at magtaglay ng sampung kwalipikasyon na:

1. Gwapo
2. Cute
3. Humble
4. Mabait
5. Artistahin (Varsatile actor/actress)
6. Willing kumain ng Pizza ano mang oras
7. Willing Kumain ng chicken sa ano mang panahon.
8. Marunong magbilang ng one to ten at ten to one.
9. Madalas mag CR
10. Kayang kumain ng isang Family Size Pizza at labing dalawang pirasong chicken sa loob ng kalahating oras.

Kapag taglay mo ang lahat ng ito ay agad kang mare-register bilang isang opisyal na mystery shopper at mabibigyan agad ng task.

Isang project coordinator na ka boses ni big brother ang agad ko-contact sayo para ibigay ang task sa bawat araw. Sa kanya mangagaling ang lokasyon ng restaurant na kailangan mong puntahan. Siya rin ang magsasabi kung dine-in,carry-out o special delivery ang assignment mo. Sasabihin niya kung anong oras mo dapat magawa ang task at ang importante sa lahat, kung ano ang kailangan mong orderen. Lahat ng ito ay kailangan mong gawin ayon sa detalye.

Kapag naibigay na ang task, kailangan mong magpanggap na isang ordinaryong customer. Hirap ako sa task na ito dahil artista talaga ang tingin sa akin ng bawat puntahan ko kahit na hindi ako maligo at mag suklay. Pero dahil sa versatile actor naman ako ay nakakalusot din. Pagpasok pa lang sa restaurant kakailanganin mo na ang skills sa pagbilang. Importanteng mabilang mo ang bawat segundong magaganap. Mabilis ang bawat pangyayari kaya dapat ay alisto at handa. Mula sa pagbukas ng pinto ay kailangan mong bilangin kung ilang segundo bago ka batiin ng kahit sinong staff. Ilang segundo bago ka makaupo sa tamang lugar, ilang segundo bago kunin ang order mo, ilang segundo bago dumating ang order mo, at ilang segundo bago mo maubos ang isang family size pizza ng hindi humihinga.

Importante rin na matitigan mo ang staff na kukuha ng order mo. Alamin ang pangalan, edad, kulay ng buhok sa ilong at kili-kili, favorite color, what is your motto?, define love at who is your crush?. Kailangan mong maging madiskarte sa pagkuha ng mga impormasyon na hindi mahahalata ng kaharap na mystery shopper ka o bading ka kung lalaki ka at lalaki sya.

Kapag natapos mo na ang task ay agad kang maghanap ng internet cafe para i-log ang resulta ng assignment mo. Tuwing ika 15 at 30 ng buwan ay ibabalik sayo ang halaga ng nagastos mo na may kasamang isang bilaong sumang hubad bilang token o pasasalamat sa pagkumpleto ng task. Matatangap ang kabayaran thru G-Cash, Smart Money, BDO, pasaload o sa pinaka malapit na bumbay sa inyong lugar.

Halos isang buwan na ang nakalipas mula ng una ma-isakatuparan ang una kong task. At ito ay nasundan pa linggo-linggo. Laking tipid, dahil sa tuwing ida-date ko si Grace ay nare-reinburse ko pa ang ginastos ko. Kinausap ko lang siya na magtiis na lang muna kung mapurga man kami sa pizza at chicken. Buti na lang at maunawain ang asawa ko at hindi siya nagrereklamo kahit nadadalas ang unahan namin sa CR lately.

Matinding bilin ng project coordinator na ka boses ni big brother na walang sino man ang dapat makaalam ng mga bagay na ito. Pero dahil sa ilang linggo na at wala naman interesanteng nangyayari sa buhay ko ay napilitan akong i-blog ito. Kaya nakikiusap ako sa lahat ng makakabasa na kung may mga kapatid o kamag-anak kayo na nag tatrabaho sa restaurant o sa mga fast food ay h'wag ninyong ipagkalat na isa akong mystery shopper a.k.a agent 008 (agent double 0 eight).

Sa mga kaibigan ko naman, h'wag nyo sana ako ipressure na iblow-out kayo, magpapadeliver nalang ako door to door sa bahay n'yo. Sa mga gustong maging mystery shopper, mag comment sa post na ito at sagutin ang tanong na; "Ilang pizza ang kaya mo kainin sa loob ng tatlumpung minuto?" Siguraduhin lang din na taglay mo ang sampung kwalipikasyon na nabanggit ko. Ang maswerteng mapipili ay iraraffle. Hintayin ang resulta ng raffle na ginanap kahapon. Ano pa hininintay nyo? Magmadali!!!

Isang sikreto ng pagkatao ko ang nabunyag. Dala ito ng pagiging boring ng buhay ko lately. At dahil marami ng inip sa bago kong blog ay napilitan akong ikwento ito. Nawa, sa susunod na linggo ay may kapanapanabik na pangyayari na sa buhay ko dahil kung hindi ay baka isunod ko na ang kwento ng pagkatao ko at ang kahulugan ng mga nunal at balat sa buo katawan ko.

Blogger Idol Ko!

2008-07-25T08:27:00.008+09:00

Ilang linggo na lang at isang taon na ang "Bakit Bilog Ang Mundo?" (BBAM) mula ng una itong suma himpapawid sa mundo ng blog. Aksidente ang pagsilang ng "Bakit Bilog Ang Mundo?"(BBAM). Wala sa plano, kung baga sa tao, unwanted pregnancy. Kaya naman noong una pa ay inisip ko na itong i-abort dahil sa takot na baka hindi ito matanggap ng lipunan. Pero dahil sa konsensya at awa ay pinangatawanan ko na, at inako na ang pagiging ama at ina ng "Bakit Bilog ang Mundo?" (BBAM).

Malakas ang buhos ng ulan sa labas. Sa loob naman ng opisina ay tahimik at abala ang lahat na nakatutok sa kani-kanilang mga computer. Ang iba ay umiikot ang mata sa dami ng kailangan tapusin na trabaho, pero ang ilan naman ay umiikot ang pwet sa inip habang seryosong nagpapanggap na maraming ginagawa. Kabilang ako sa nagpapanggap noong araw na iyon. Kakabalik ko lang kasi mula sa isang mahabang training at wala pa halos nakalinyang trabaho para sa akin.(excuses!)

Pinilit kong maghanap ng mapagkaka-abalahan. Hanggang sa mapapadpad ako sa mundo ng mga blogista. Dito ko nakilala ang mga tinuturing kong ninong at ninang ng "Bakit Bilog ang Mundo?" (BBAM). Sila kasi ang nagbukas ng aking dati'y tulog na imahinasyon at bumuhay sa naghihingalong panaginip. Sa pamamagitan ng blog na ito ay gusto kong kilalanin, pasalamatan at pulaan ang bawat isa sa kanila. Sana lang ay walang magalit..(lunok!)

Para walang selosan ay ni-raffle ko ang pagkaka-sunod sunod ng bawat isa. Hindi ito naayon sa pinaka peyborit ko, kundi naayon sa swerte.

Si Pukaykay at ang kanyang corner ang nagturo kay BBAM na gawing kapana-panabik ang bawat araw na nagdadaan. Mapa ito man ay kasiyahan, kalungkutan, pagkainis o pagkagalit. Ang pagbukas ng isip sa pinaka simplemg emosyon mula mga tao, bagay, pagkain,o lugar, hanggang sa pinakamalalim na emosyon na dulot ng pag-ibig. Inis lang si BBAM sa blog ni Pukaykay sa tuwing may shino-showcase na itong magandang lugar, naiinggit kasi si BBAM at gusto rin pumunta sa mga lugar na iyon. Pero dahil hikahos ay hindi siya makagaya. Ayaw naman siya isponsoran ni Pukaykay. (hmpf!)

Blog Award: Best Stories

Si Sir Edong at ang kanyang inversetutuldok ang isa sa mga blog na unang naging tambayan ni BBAM. Lingid sa kaalaman ni Sir Edong na noong iisang kumpanya pa ang pinapasukan namin ay nagbuo ako ng fans club para sa kanya. Sa tuwing may bagong entry siya sa kanyang blog ay palihim akong sumusulyap sa kanyang kina-uupuan at lubos na ipinapakita ang paghanga sa pamamagitan ng "hanga tingin" (parang ligaw tingin). May mga pagkakataon pa nga na gusto ko nang buhatin ang monitor ng PC ko para mag pa authograph sa kanya, pero hindi ko ito nagawa. Isa sa mga naging unang post ko sa BBAM ay ang "Sleepless in the shuttle". Pero laking gulat ko ng minsan magdiskubre ko na ang buk one ng inversetutuldok na inversetuldok ,ay may ganitong entry din at kaparehong title. Kakasuhan ko na sana ng panggagaya si Sir Edong, hanggang malaman ko na nauna pala siya na ipost iyon bago ako. Hmmm..coincidence? o soulmate? (tama na, bading na bading na ang dating ko..hehehe)

Blog Award: Best Original Stories

Si Unkyel Batjay at ang kanyang mga kwentong tambay ay hindi personal na kakilala ni BBAM. Hindi siya kapatid ng nanay o tatay nito. Nakiki Unkyel lang dahil ito ang madalas na tawag sa kanya ng kanyang mga die hard fans. Sa kwentong tambay natuto si BBAM maging pilyo at maging bulgar kung minsan. Bagamat may haplos ng pagka manyak ang ilan sa mga entry ni Unkel Betjay ay sigurado namang isa ito sa araw-araw na nagpapangiti ng umaga ko. Sa mga batang taga-subaybay, for adults only ang blog ni Unkyel Batjay, bili nalang kayo ng libro nya dahil wholesome daw iyon. Harinawa...

Blog Award: Best Actor in an OFW role

Si Bro. Bo Sanchez at ang kanyang practical soulfood for sucessful people. Dati pa man ay idol ko na si Bro. Bo, mula noong una ko siyang makilala sa kanyang community na Kerygma, hanggang sa nainlove ako sa kanyang mga libro at isa na dito ang librong sinulat niya na "How to find your one true love" Yihiiii..nakakakilig..Pero, noong madiskubre ko ang kanyang blog ay naging suki ako sa pagtambay dito. Sa blog ni Bro. Bo natuto si BBAM na huminto, tumahimik, magnilay upang maramdaman ang kapangyarihan at biyayang galing sa taas.

Blog award: Best Picture

Jessica Zafra at ang kanyang rule of the universe. Noong una kong binasa ang ilang post ni Jessica Zafra ay tumulo ang dugo sa ilong at tenga ko, na nasundan pa ng pagsusuka, pananakit ng katawan at pamamaga. Ito ang epekto sa akin ng pagbabasa ng ingles. Pero dahil sa pangarap kong maging kabilang sa mga "may class" ay naging hubby ko rin basahin ito. Dito natuto si BBAM na maka relate sa mga librong sinulat nila Christopher Ciccones, John Le' Carre, John Burdett at Tim Willocks, kahit hindi naman niya ito nababasa.

Blog Award: Best in English

Si Kaye at ang kanyang KCtalk. Kung may isang taong naging kaibigan ko mula noong tumutulo pa uhog ko hanggang ngayon na nag titissue na ako ay si Dra Kaye yun. Hindi pa pinapanganak si BBAM ay masugid na akong taga basa ng blog niya. Ang blog na nagpaparamdam kay BBAM na humarap sa bawat pagsubok at tagumpay. Bilib si BBAM sa determinasyon, talino at tiyaga ni Dra, kaya naman pinagdadasal niya ang tagumpay nito. Hindi lang makarelate si BBAM kung sino si Donald Duck sa buhay niya, ayaw parin kasi i-share ni Dra ang love life niya. Hindi bale, may pangako siyang pagbalik niya ng pinas.

Blog Award: Best things in life

Si Chyng at ang kanyang No Spam, No Virus, No Kiddin!. Naunang pinanganak si BBAM sa blog ni Chyng. Pero malaking bahagi si Chyng ng buhay ni BBAM. Kay Chyng nagkaron ng lakas ng loob si BBAM na ituloy ang nasimulan. Na pressure si BBAM sa tuwing naghahanap si Chying ng bagong post. Dahil si Chyng at si Grace lang ang reader ni BBAM noon ay inispoiled ni BBAM si Chyng. Lahat ng hiling ay pinagbigyan para lang wag bumitiw. Ngayon ay may sarili ng blog si Chyng, at tinuturing ito ni BBAM na kanyang naka-babatang kapatid. Sa blog ni Chyng natuto si BBAM i-enjoy ang buhay kahit sa pinakamaliit na pangyayarai. Maging simple at may solusyon ang lahat kahit gaano ka liit o kakomplikado ang buhay. Dalawang paracetamol lang naman ang katapat sa tuwing tungkol sa virus at software ang topic ni Chyng. Hanggang ngayon kasi ay abacus parin ang level ng utak ni BBAM pag dating sa computer.

Blog Award: Best in Problem Solving & any virus related problem!

ATBP. Marami pang mga blog na naging inspirasyon si BBAM. Bagamat hindi ko na kayang banggitin lahat ay naging bahagi sila ng buhay nito. Lahat ng mga dumaan sa site niya na nag iwan ng makabagbag damdaming comments, nang-away, nag-inis at nag spam, ay naging bahagi ng isang taong kaarawan ni BBAM.

Isang taos pusong pasasalamat sa inyong lahat.

Lahat kayo ay naging bahagi ng saya, excitement, lungkot at pag-ibig ni BBAM.

Unedited version:
Si Enrico Paclibares at ang kanyang pakikipagsapalaran. Bagamat bagito sa pag-boblog ay nakitaan agad ni BBAM ng potensyal si Enrico na maging isang dalubhasang blogista ng mga lasalista. Napa-bilib agad ni Enrico si BBAM sa kanyang mga idea at dito lumabas ang dugo ng pagiging artist niya. Naging sandata ni Enrico ang kanyang mga karanasan, katuwaan at kahihiyan (pati ng ibang tao) upang bigyan ng aral ang mundo ni BBAM. Natural na nakakatawa si Enrico kahit na sabihin niyang hindi siya nagpapatawa. Ang resulta, napagkakamalan siyang corny!.

Blog Award: Best Comedian in a Serious Role

Ang edited na version na ito ay unang isinama ni BBAM sa kanyang mga list of hall of famers o blogger idol niya. Pero dahil hindi kaila sa marami na best friend ni BBAM si Enrico ay minabuti nalang niyang huwag isama. Baka kasi mahaluan ng politika ang entry niya at sabihin na may pinapanigan siya.

Muli, ang entry na ito ay binuo ng walang kinikilingan,walang pinapanigan at walang kai-kaibigan!

Ang Dalawang Babae sa Buhay Ko...

2008-07-07T00:28:00.001+09:00

Bago ako magkaroon ng kotse ay zero ang skills ko sa pagmamanaho. Hindi ko nga alam kung kung alin sa tatlong pedal ang gas, preno at clutch. Hindi ko rin alam kung para saan ang kambyo at tuwing kelan ito ginagamit. Noong una akong nagpaturo na mag drive ay pina-upo agad ako sa driver seat, matapos kong i-start ang makina ay tinanong ko agad ang nagtuturo sa akin. "Bakit ayaw umandar?" Napakamot ng ulo ang nagtuturo sa kin, pinatayo ako at siya ang pumwesto sa driver seat. Noon ko pa lang nalaman na hindi pala ang susi ang nagpapatakbo sa sasakyan tulad ng toy car ko noong grade 1.

Dalawang linggo ang nakalipas at unti-unti ko ng natutunan ang basic ng driving. Noon Sabado ay naglakas loob akong mag drive mula Laguna hanggang Bulacan. Sa totoo lang ay urong ang - - - - ko habang iniisip ang layo ng tatahakin ko. Sa tuwing maiisip ko ang harurot ng mga bus sa edsa ay parang gusto ko ng himatayin sa kaba. Sabado ng madaling araw ang pinili kong pagkakataon para subukin ang aking bagong skills. Iyon din kasi ang araw na babalik ang nanay ko sa Bulacan matapos siyang bumisita sa amin ng halos isang buwan. Gabi pa lang ay sinabi ko na sa kanya ang aking plano, pero ayaw niyang pumayag na sumakay sa akin. Mag-isa nalang daw ako at siya ay mag-bubus na lang. Pero ng sinabi kong tumaas na naman ang pamasahe sa bus ay mabilis ko siyang napapayag.

Alas kwatro ng madaling araw ay handa na ako. Isa-isa ko ng isinakay ang mga dalang gamit at sinimulan ng i-start ang makina. Nang buksan ko ang pinto sa harap ay tumanggi agad ang nanay ko. Ayaw daw niyang sa harap ma-upo dahil baka lalo siyang nerbyusin. Kaya naman pumayag na ako na sa likuran siya. Hindi pa kami nakaka-abante ay natanaw ko na mula sa salamin sa harap ko ang reaksyon niya. Tatlong beses siyang nag krus habang hawak ang isang rosaryo. Lalo tuloy akong kinabahan dahil parang "matter of life and death" na talaga ang sitwasyon. Pero hindi ako nagpahalata, at pumorma na mukhang sampung taon ng driver ng pampasaherong jeep.

Nang makalabas kami ng gate ng subdivision ay napansin kong kaunting nakahinga ang nanay ko. Nang nasa hi-way na kami ay ginulat ako ng mistulang party ng mga kargo truck na nag jajaming sa gitna ng hi-way. Mabilis ang pangangatog ng tuhod ko sa bawat preno na sinasabayan ko pa ng hand break para siguradong hinto! Hindi nagtagal ay maluwalhati kaming nakarating sa expressway. Dito lalong tumindi ang kaba sa nanay ko, at dito rin ako napilitan ng humingi ng saklolo. Hinawakan ko na ang rosaryong nakasabit sa harap ko at nag krus narin. Nang makita ito ng nanay ko ay biglang nabasag ang kanyang pagiging tahimik.

Nanay: "Dapat pala may isa ka pang rosaryo, ipulupot mo dyan sa kambyo."

Lloyd: "Nay apatin mo na."

Nanay: Para saan yung tatlo pa?

Lloyd: Puluputan narin natin yung bawat pedal.

Mukhang lalong kinabahan ang nanay ko sa sinabi ko.

Sa wakas, nakauwi parin kami ng Bulacan ng safe!

Ang akala ko ay doon na nagtatapos ang matinding challenge sa akin. Kahapon ay naimbitahan kami ni Grace sa isang piyestahan sa Bocaue, Bulacan. Sa mga hindi nakaka-alala, sa Bocaue, Bulacan naganap ang Pagoda Tragedy noon July 2, 1993. Kung saan naglalayag sila ng malaking bangka para iprusisyon tulad ng nakaugalian. Hanggang isang trahedya ang naganap ng lumobog ang pagoda at kulang-kulang tatlong daan katao ang nasawi. Morbid agad ang intro ng kwento ko pero hindi naman ganito ka-tragic ang karanasan ko.

Mabilis ang byahe papuntang Bocaue, halos wala ngang aberya hanggang sa marating namin ang lugar. Nasa bungad lang ang bahay na pupuntahan namin pero ng paliko na ako ay hinarang ako ng tanod. One-way raw ang daan para gumanda ang daloy ng trapiko. Kung gusto raw namin pumasok sa looban ay kailangan naming umikot. Nang tinanong ko ang tanod kung malapit lang ang iikutan ay agad itong sumang-ayon. Kaya naman napapayag agad ako.

Una kaming lumiko sa isang maliit na eskenita, bagamat masikip ay wala naman gaanong sagabal sa daan. Sumunod ay isang masmaliit pang eskenita na hindi pwedeng magsabay ang magkasalubong na sasakyan. Dito na nagsimulang maglabasan ang butil-butil kong pawis. Nasundan pa ito ng pagpasok namin sa tabi ng ilog kung saan kasalukuyang idinadaos ang Pagoda. Parang pista sa Quiapo ang daan. Bukod sa mga nakaparadang sasakyan ay puno pa ng tao ang paligid. Kasabay pa nito ang salubungan ng sasakyan na lumalabas sa ibat-ibang eskenita. Sa tuwing mapapatingin ako kay Grace at halatang mas kabado siya. Bawat abante ko ay parang laging may kasunod na peligro. Kahit bumubusina ako ay parang walang naririnig ang mga taong nakatambay. Sa tuwing may makakasalubong na sasakyan ay gumigilid ako na halos kalahating dangkal na lang ang layo ko sa ilog na noon ay high tide pa. Makapigil hininga ang mga sumunod pang pangyayari. Parang gusto ko ng ayain si Grace na iwan na ang kotse at maglakad na lang. Pero dahil hindi pa ito bayad ay hindi ko magawa ang naunang plano.

Pilit na lang pinalakas ni Grace ang loob ko, sa pamamagitan ng ngiti at paminsan-minsang paghaplos sa aking kamay. Ito ay sa kabila ng takot na noon ay alam kong mas lubos niyang nadarama.

Nang makalabas kami sa lugar ng ligtas ay doon pa lang kami nakahinga ng maluwag. Paglabas ko sa kotse ay wala nang lakas ang mga tuhod ko na noon ay nanlalambot pa. Doon ko lang din naramdaman ang uhaw at gutom, kaya naman pag dating sa hapag ng piyestahan ay kumain kami ni Grace na parang tatlong buwan na naiwan sa disyerto ng walang tubig at pagkain.

Ngayon ay binabalikan ko ang bawat panganib na sinagupa ko noong sabado at linggo. Sa pagiging baguhan ko sa pagmamaneho ay malamang na trahedya talaga ang muntik ko ng hinarap. Pero dahil sa dalawang babae na naging lakas ko para ituloy ang pag-usad sa kabila ng takot at kaba, ay maluwalhati kong narating ang patutunguan. Sila ang dalawang pinaka-importanteng babae sa buhay ko. Ang dalawang babae na hinuhugutan ko ng lakas ng loob sa panahon na nawawalan ako ng pag-asa. Mula sa kanilang kalinga, suporta at pagmamahal na lagi kong nararamdaman. Kaya sa susunod na mabingit muli ako sa kahit anong kapahamakan. Lagi kong maiisipin ang nanay ko na may hawak na rosaryo at pinagdarasal ang kaligtasan ko. At si Grace na nakangiti habang hinahaplos ang aking kamay ng kanyang pagmamahal.

Si Jose at Ako...

2008-06-19T01:06:00.000+09:00

Si Dr. José Protasio Rizal Mercado y Alonso Realonda (Hunyo 19, 1861–Disyembre 30, 1896) ay ang pampito sa labing-isang anak ng mag-asawang Francisco Engracio Rizal Mercado y Alejandro at ng asawa nitong si Teodora Morales Alonzo Realonda y Quintos.

Si Lloyd Sese y Rivera a.k.a Sam Milby (Hunyo 19, 19XX - Humihinga pa hanggang sa kasalukuyan) ay ang pang apat at bunso sa apat na anak ng mag-asawang Mario Sese y Lagman at ng asawa nitong si Genoveva Rivera y Estrella.

Ipinanganak si José Rizal sa Calamba, Laguna. Sina Saturnina, Paciano, Narcissa, Olimpia, Lucia, Maria, Jose, Concepcion, Josefa, Trinidad at Soledad ang kanyang mga kapatid.

Ipinanganak si Lloyd Sese sa Guiguinto, Bulacan. Sina Levi, Rodel at Sheryll ang kanyang mga kapatid.

Ang ina ni Rizal ay siyang kaniyang unang guro at nagturo sa kaniya ng abakada noong siya ay tatlong taon pa lamang. Noong siya naman ay tumuntong ng siyam na taon, pinadala siya sa Biñan, Laguna upang mag-aral sa ilalim ng pamamatnubay ni Justiano Aquino Cruz. Ilang buwan ang nakalipas, pinayuhan niya ang magulang ni Rizal na pag-aralin siya sa Maynila.

Ang ina ni Lloyd ay siyang kaniyang unang guro at nagturo sa kaniya ng abakada noong siya ay limang taon na (slow learner). Noong siya naman ay tumuntong sa anim na taon, pinadala siya sa Balagtas,Bulacan upang mag-aral sa ilalim ng patnubay ni Mrs. Martin (hindi ko na tanda ang buo niyang pangalan). Ilang buwan ang nakalipas, sinabihan niya ang magulang ni Lloyd na sakit ito sa ulo dahil sa sobrang daldal.

Ang Ateneo Municipal de Manila ang unang paaralan sa Maynila na kaniyang pinasukan noong ikadalawa ng Enero 1872. Ayon sa isang salin ng Noli me tangere ni Guzman atbp., sa kaniyang pananatili sa paaralang ito, natanggap niya ang lahat ng mga pangunahing medalya at notang sobresaliente sa lahat ng aklat. Sa paaralan ding ito niya natanggap ang kaniyang Batsilyer sa Sining na may notang sobresalyente kalakip ang pinakamataas na karangalan.

Ang La Consolacion sa Balagtas Bulacan ang unang paaralan na kaniyang pinasukan noong ikadalawa ng Hunyo 19XX. Ayon sa isang salin ng kwento ng mga tsismosa sa Bulacan atbp., sa kanyang pananatili sa paaralang ito, natanggap niya lahat ang mga pangunahing medalya sa Loyalty award at best in writing noong kinder.

Nang sumunod na taon, siya ay kumuha ng Pilosopiya at Panitikan sa Pamantasan ng Santo Tomas. Sa Ateneo, kasabay niyang kinuha ang agham ng Pagsasaka. Pagkaraan, kinuha niya ang kursong panggagamot sa nasabing Pamantasan (Santo Tomas) pagkatapos mabatid na ang kaniyang ina ay tinubuan ng katarata. Noong Mayo 5, 1882, nang dahil sa hindi na niya matanggap ang tagibang at mapansuring pakikitungo ng mga paring Kastila sa mga katutubong mag-aaral, nagtungo siya sa Espanya. Doo'y pumasok siya sa Universidad Central de Madrid, kung saan, sa ikalawang taon ay natapos niya ang karerang Medisina, bilang "sobresaliente" (napakahusay). Nang sumunod na taon, nakamit niya ang titulo sa Pilosopiya-at-Titik.

Nang sumonod na mga taon, siya ay kumuha ng Bachelor of Science in Electronics & Communication Engineering sa Adamson University. Sa labas ng paaralan kasabay niyang kinuha ang pag mamadyik at pagtambay sa bilyaran. Pagkaraan ay kumuha din siya ng kurso sa pag-arte pagkatapos mabatid na pangarap ng nanay niya ang magkaroon ng anak na sikat. Noong 2002, nang dahil sa hindi na niya matanggap ang tagibang at mapansuring pakikitungo ng mga kakilala na hindi siya artistahin ay nagpasya siyang magtungao sa Laguna upang doon nalang magtrabaho. Doo'y pumasok siya sa Hitachi GST Philippines, kung saan, sa ikalawang araw pa lang ay naiwan na siya ng shuttle papasok sa opisina kaya nag lakad, nag jeep at naligaw. Nang sumunod na taon ay nakuha niya ang perfect attendance award dahil sa hindi pag-absent kahit walang ginagawa.

Naglakbay siya sa Pransya at nagpakadalubhasa sa paggamot ng sakit sa mata sa isang klinika roon. Pagkatapos ay tumungo siya sa Heidelberg, Alemanya, kung saan natamo pa ang isang titulo.
Sa taon din ng kaniyang pagtatapos ng Medisina, siya ay nag-aral ng wikang Ingles, bilang karagdagan sa mga wikang kaniya nang nalalaman gaya ng Pranses. Isang dalubwika si Rizal na nakaaalam ng Arabe, Katalan, Tsino, Inggles, Pranses, Aleman, Griyego, Ebreo, Italyano, Hapon, Latin, Portuges, Ruso, Sanskrit, Espanyol, Tagalog, at iba pang mga katutubong wika ng Pilipinas.

Naglakbay siya sa Singapore at nagpakadalubhasa sa pagpuna ng mali ng ibang kumpanya. Pagkatapos ay tumungo sa Batam, Indonesia, kung saan siya unang nakakita ng aquariun na maraming sumasayaw na hindi isda.

Sa taon din iyon ay nagtungo siya ng Malaysia at doon unang nakakain ng durian. Nasundan pa ito ng pag punta sa Japan, Thailand at Mexico. Kung saan natutunan niya ang ilang mga pagbati sa mga bansang ito.

Hello la! (Singapore)

Bahasa (Indonesia)

Halo! (Malaysia)

Ohayo (Japan)

Sawasdee (Thailand)

Hola (Mexico)

Mula dito ay nasabi niyang isa na siyang dalubwika tulad ni Rizal.

Marami pang pagkakapareho ang buhay namin ni Rizal, kasama na dito ang dami ng naging babae niya. Ay ako pala isa lang...si Grace lang.

Pero ang pinaka malaking pagkakapareho namin ay parehong Birthday namin ngayon.

Happy Birthday satin ka tropang Jose Rizal!

Nawa ay makamtan ko kahit katiting ng kasikatan mo!

IDOL!

Gulong ng Palad

2008-06-15T13:25:00.001+09:00

Lumaki ako na hindi naka-experience na mag karoon ng sasakyan na pag-aari ng aming pamilya, maliban sa padyak na pinundar ng tatay ko. Wag kayong mag-alala, hindi drama ang post na ito. Kung nagingilid na ang luha ninyo sa title pa lang ay ipunas muna ang dalang panyo bago ko tuluyang simulan ang kwento ko.

Halos dalawang kilometro ang layo ng aming bahay sa pinapasukan kong eskwelahan noong elementary at high school. Kaya kakailanganin pang sumakay ng jeep bago makarating dito. Ito siguro ang dahilan kung bakit kinder pa lang ay marunong na akong sumakay ng jeep mag-isa. Kaya kung pa-expertan sa pagsakay ng jeep, siguro ay may ilalaban ako bunga ng aking 22 year experience sa pagsakay dito. (oops! hindi kinder ang simula ng bilang ng experience ko..simula noong nasa sinapupunan palang ako...21 yrs old lang kaya ako!).

Noong college ako, jeep parin ang peyborit kong sakyan dahil ito ang pinaka murang paraan upang maka-uwi. Mula Kalaw hanggang Tayuman ang araw-araw na byahe ko noon mula eskwela hanggang sa boarding house. Tuwing rush hour ay dagsa na ang pasahero at ito rin ang tiyempo ng uwian ko noon. Kahit mahigit sa tatlo na ang nakasabit sa jeep ay sisingit parin ako para lang makauwi. Matindi ang skills ko sa pagsabit sa jeep. Kaya kong sumabit sa estribo o sumabit na sa plaka ng jeep lang ang tinatapakan. Nang maka gradweyt ako ng college ay grumadweyt narin ako sa pagsabit sa jeep. Pero hindi sa pagsakay dito.

Hindi ako madalas sumakay sa LRT, maliban kung malalate na ako sa eskwela o nakapulot ako ng token (magnetic card na ngayon). Pero maraming hindi malilimutang karanasan ang nangyari sa akin dito. Tuwing hapon, madaming sakay ang LRT dahil sa sabay-sabay ang uwian ng eskwela at opisina. Sa sobrang siksikan ay halos nagkakadikit na ang mukha pati buhok sa kilikili ng mga sakay nito. Pero isang araw, kasabay ng tagaktak ng pawis at init sa loob ng LRT ay dalawang pasahero pa ang naabutan kong nag-aaway. Isang lalaki sa harap ko ang panay ang tingin sa kanyang katabi dahil kanina pa siya tinatamaan ng siko nito. Ilang sandali pa ay hindi na ito nakatiis.

Passenger 1: Pare, kanina ka pa ha! Nakakatama ka na!

Passenger 2: Anong gusto mong gawin ko? E siksikan nga.

Passenger 1: At ikaw pa ang galit!

Passenger 2: Ano ba problema mo!? Gusto mo suntukan na lang!

Passenger 1: Sige suntukana na lang.

(Pinilit magsuntukan ng dalawang kolokoy pero hindi nila kinaya dahil sa siksikan sa loob. Kaya untugan ng ulo na lang ang naganap na bakbakan).

Iba pang Passengers: Hoy! mga sira ulo!!! Sa labas kayo mag suntukan wag dito. Nakita ng siksikan e!

Noong 4th year college ako, nagpasya akong huwag nang mag renta ng boarding house at mag-uwian na lang. Dito ako naging suki ng mga bus na bumabyahe mula Bulacan hanggang Munomento. Dahil sa madalas ay siksikan, ilang pagkakataon din na nadukot ang wallet ko. Halos maiyak ako sa panghihinayang, dahil bukod sa 50 pesos na laman ng wallet ko ay may picture pa ito ng crush ko na pinag hirapan kong hingin at may dedication pa.

Ang FX na siguro ang pinaka memorable sa akin. Dito kasi sa likod ng puting FX muli kaming nagkita ni Grace. Habang tumutugtog ang kantang "Pagdating ng panahon" ay muli kaming nagkita. Kaya naman tuwing mauupo ako sa likod ng FX ay naalala ko ang kakilig-kilig na eksenang iyon.

Nang maging girlfriend ko si Grace, naging suki naman ako ng tricycle sa tuwing dadalaw sa kanila. Tuwing paparada na ang tricycle sa harap ng gate nila ay agad ng tatakbo si Grace upang salubungin ako. Astig ang dating ko sa tuwing sasakay ako ng tricycle bitbit ang isang tumpok na rosas. Padating sa bahay nila ay parang ni rape na ito ng limang libong bubuyog ko dahil sa itsura nito.

Noong magtrabaho ako sa laguna ay tumira ako sa isang aparttment na kailangan pang sumakay ng padyak papasok sa looban. Ilang padyak driver ang madalas akong iwasan dahil times two daw ang bigat ko pero pag-isahan lang ang binabayad ko.

Nong June 8, 2008 nakabili ako ng dalawang bagong gulong ng palad ko. Isang Honda City at isang BMX. Ang Honda City na nabili ko ay hindi naman bago. Ako na ang pangalawang nagmay-ari dito. Sa akin ay okay lang , hindi naman importante sa akin kung bago ang sasakyan, kundi ang serbisyong kayang ibigay nito (ito ang lagi kong palusot, ang totoo ay ito lang ang nakayanan ng pera ko, mahina kasi ang kita ng mga artista ngayon).

Hindi pa ako marunong mag drive noon. Pero as of this writing, kaya ko na magpaikot-ikot at mag drift sa loob ng subdivision na tinutuluyan ko ngayon. Ito ay matapos kong mabangga ang dalawang paso ng kapitbahay at masagi ang limang sampayan sa katabing bahay.

Ang bagong BMX naman ay binili ko dahil matapos kong mabili ang kotse ay nabalitaan ko na tumaas na naman ang presyo ng gasolina (56.46 pesos na at pataas pa!). Para makatipid ay mag bi-bike nalang ako AKO PA! WAIS YATA 'TO!!!!

Mahiyain Ako

2008-05-27T03:00:00.000+09:00

Isang kasama sa trabaho ang lumapit sa akin. Malayo pa ay nakangisi na ito at mukhang may masamang binabalak. Kaya dinampot ko agad ang tubo sa ilalim ng table ko para maging handa sa ano mang pagsalakay. Ganito ako ka-bayolente sa tuwing maraming pending na trabaho at hindi ko matapos ang isang post para sa aking blog.

Nang akmang dudukot na ito sa kanyang bulsa ay agad tumulo sa aking noo ang malapot na pawis. Matapos nito ay agad siyang tumawa ng malakas habang hawak ang isang 2" x 2" picture na hindi makakailang ako ang may-ari dahil sa kumpletong pangalan na nakasulat sa ibaba. Kung hindi nga mukhang artista ang nasa larawan ay mapagkakamalan ko itong isang mug shot mula sa isang nahuling agaw celphone.

Lloyd: "Huh? paano napunta sayo to?

Kasama sa trabaho: "Nakita ko yan sa PRC, naka post! Sa harap mismo ng verification window for ECE. Sikat ka nga e!"

Lloyd: "Huh?! Bakit? anong kaso ko?"

Kasama sa Trabaho: "Wala, nakadikit ang picture mo as lost & found...bwahehehehe!"

Bigla akong tinablan ng hiya ng walang kalaban-laban.

January 2008 ng mag renew ako ng lisensya sa parehong lugar, at pamilyar sa akin ang sinasabi niya dahil may nakita rin akong naka ipit na larawan sa harap ng cashier window noon. Pinagtawanan ko pa nga ang kapalaran at kalagayan ng lalaking nasa larawan. Mistula kasi siyang isang wanted na pinag hahanap ng batas na may pabuyang isang milyon sa kung sino man ang makakapag turo. Tinandaan ko rin ang pangalan at mukha niya sa pagbabaka-sakali na makita ko siya at maipagbigay alam agad sa kinauukulan ang pinagtataguan. Siya si Michael D. Gumatay na hinahanap ko parin hanggang ngayon.

Sino ba naman ang mag-aakala na makalipas lamang ang isang araw ay ako na pala ang papalit sa pwesto ni Michael D. Gumatay. Limang buwan na palang naka-post ang mukha at buo kong pangalan sa isang window sa PRC. Dahil dito ay sigurado akong naging dahilan ito ng paghaba ng pila sa window na iyon. Malamang din na lahat ng pumila dito ay hindi naiwasang ipahid ang dalang panyo at saka idadampi sa kanilang batok at mga nananakit na kasu-kasuan. Sa mga kukuha naman ng board exam, malamang na may ilan na nag-alay pa ng isang tray ng itlog at nagpatirapa ng dalawang oras sa pag-aakalang sigurado ang pag pasa sa exam! Kung itlog na pula ang i-aalay, malamang na mag top pa.

Isa sa dahilan kung bakit hindi ako nagpopost ng picture sa aking blog ay dahil mahiyain ako (pangalawa lang ang dahilan na ayaw kong pinagpapantasyahan ako). Pero meron akong kapangyarihan na magtanggal ng hiya sa panahon ng kagipitan. Noong nililigawan ko si Grace, daig ko pa ang makahiya na tumitiklop sa tuwing mapapatingin sa kanya. Bago nga ako magsalita ay paulit-ulit ko munang ine-edit sa isip ko ang mga sasasabihin ko at minsan ay sinusulat ko pa sa papel bago bitawan. Sa mga panahon na tinetext ko siya, isang linggo ko muna itong binabasa ng paulit-ulit sa draft item bago i-send. Pero noong dumating ang oras na malapit na siyang makuha ng iba ay agad lumakas ang aking loob. Halos hindi nga siya makapaniwala na ako ang kausap niya ng sabihin ko sa kanya na.."Pwede ba kitang ligawan?"

Sa aking personal na opinyon, madaling mapawi ang hiyang nararamdaman sa oras na ipakita ng kausap mo ang pagtanggap sa sinabi o ginawa mo. Dito kasi tataas ang iyong kumpyansa sa sarili at mararamdaman mo na tama ang ginawa mo at wala ka nga dapat ikahiya.

Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon ay nahihiya parin ako sa tuwing naiisip ko ang mapait na nagyari sa picture ko. Siguro ay dahil hindi ko alam ang naging reaksyon ng mga nakakita dito. Paano ko ba mararamdaman ang acceptance sa ganitong sitwasyon? Dapat ay maging kumpyansa ako at mawala ang iniisip na hiya. Kailangan ko ang tulong ninyo!

Sa sino mang napadaan sa PRC ng mga panahon na naka post ang picture ko, bukas ang aking blog para sa inyong comments at suggestions. I-post lamang ang inyong nararamdaman at reaksyon. Bawal ang comment na mukha akong artista at hindi nalalayo ang hitsura namin ni Sam Milby. Madalas ko na kasing naririnig ang ganitong komento. Puro magaganda lang at kapuri-puri ang tatanggapin ko. Ito ang pagbabasihan ko kung dapat ba akong mahiya sa nangyari o hinde.

Fairy Tale ng Totoong Buhay

2008-05-10T07:46:00.002+09:00

Isang linggo ko ng kasama si nanay sa bahay sa inuupahan naming apartment sa Laguna. Mula kasi ng lumayas ang yaya ng pamangkin ko ay si nanay na muna ang nag-alaga dito. Gusto ko sanang umuwi ng maaga sa mga araw na iyon. Sabik din kasi akong makipagkwentuhan sa kanya. Pero dahil sa higpit ng skedyul sa mga shooting at mall tour ay gabi na akong nakaka-uwi. Pag dating ko sa bahay ay tulog na siya, pero sa oras na marinig niya ang kaluskos ko ay pilit itong gigising upang tanungin kung kumain na ako. Kasunod nito ang ilang minutong kwentuhan at ilang sandali lang ay tulog na naman siya.

Noong bata pa ako ay madalas akong kwentuhan ni nanay. Isa sa paborito ko sa mga kwento niya ay ang fairy tales ng totoong buhay. Ito ay tungkol sa kanyang kabataan. Lumaki si nanay na ulila sa ina, at tanging ang kanyang lola at tiyahin ang nagpalaki sa kanya at sa dalawa pang kapatid. Tulad ni tatay ay hindi rin nakaranas ng ginhawa sa buhay si nanay. Sa murang edad ay natuto na siyang magtanim ng palay upang makatulong sa kanyang lola. Nang makapag-aral siya ay mas lalong sakripisyo ang kanyang hinarap. Mula sa kanilang bahay ay halos 3 kilometrong ang kanyang nilalakad upang makarating sa paaralan. Gamit ang kanyang bag na fish net at ang tsinelas na pudpod ay bitbit niya ang kanyang laging baon na itlog na pula at kamatis. Dahil sa wala ang ina ay naging malupit ang mga tyuhin niya sa kanya. Sa tuwing uutusan siya ng mga ito ay laging may kasamang pingot, bulyaw o kutos. Mala soap opera ng panahon ni Mara Clara ang buhay ni nanay.

Kahit na hindi madali ang buhay, ay marami rin namang masasayang karanasan ang kwento ng kanyang kabataan. Ilan sa mga ito ang panghuhuli ng suso, pagtakbo sa pilapil at ang pagkain ng pahutan. Kahit nga hindi ko alam kung ano ang pahutan ay parang sarap na sarap ako dito dahil sa sayang kaakibat nito sa kanyang kwento. Hindi ko nga maintindihan noon kung bakit kahit halos gabi-gabing ikwento ni nanay ang mga bagay na ito ay hindi ako nagsasawang makinig. Para sa akin ay isa itong payapang lullaby na pilit akong hinehele ng pagmamahal.

Definition:
Pahutan - Isang uri ng manggang sing liliit ng kalamansi na matatagpuan lang sa barangay malis, guiguinto bulakan.

Ngayong malalaki na ako ay bihira ko ng marinig ang mga kwentong ito ni nanay. Pero balita ko ay naikukwento parin niya ang mga ito sa kanyang mga apo. Siguro ay naisip niya na sawa ako dito. Pero sa totoo lang, sa tuwing hindi ako makatulog sa gabi ay binabalikan ng isip ko ang mga masasayang araw noong mga bata pa kami. Lalo na ang kanyang mga kwento bago matulog...

Nanay,

Salamat sa inyong alaga at pagmamahal.

Hindi n'yo man naranasan ang mga ito sa inyong ina ay matagumpay n'yo po itong naipadama sa amin.

Nakakabilib po!

Happy Mother's Day!
We love you so much!

Pwedeng Maligo

2008-04-29T19:46:00.008+09:00

Tuwing summer ay excited akong mag swimming. Bata pa lang ako ay ito na ang pinaka kinasasabikan kong pagkakataon tuwing bakasyon. Mapa dagat man, swimming pool, ilog o kahit batya ang iharap mo sakin ay masaya akong magtatampisaw. Nadala ko ang kasabikan ko sa tubig hanggang paglaki ko. Kaya, tuwing may swimming akong pupuntahan ay siguradong hindi ako makakatulog. Noong sabado ng gabi nga ay pinainom pa ako ng mainit na gatas ni Grace bago matulog, para daw humimbing ang tulog ko at hindi ako mamerwisyo. Pero wa-epek, dahil hindi pa nahihimbing ang mga manok ay gising na ako at ayaw ng dalawin ng antok. Paano, excited sa aming family outing!

Pagsapit ng linggo ay handa na ang lahat.Ang Tierra de Lago (Land by the lake) ay halos isang oras na biyahe mula sa silangang bahagi ng Maynila. May laki ito na halos 10,000 metro kwadrado na matatagpuan sa dulo ng Los Banos, Laguna. Ang lugar ay napapalibutan ng nakamamanghang bundok ng Makiling at ang malawak na baybayin ng Laguna de bay. Marahil ay hindi ito popular sa marami dahil sa liblib ang lugar na ito. Samahan pa ng daanan papapunta na isang maliliit na eskinita. Aakalain mong nga na short cut papuntang payatas ang lugar sa una. Pero belib me, ang pangit na daanan ay makakalimutan mo matapos mong makita ang tila paraisong ganda nito.

Pag pasok ay agad bubungad ang isang malawak na hardin na napapalibutan ng ibat-ibang uri ng halaman. Sa may bandang kanan ay nandoon ang play ground, sa kaliwa naman ay may bar kung saan matatagpuan ang bilyaran at videoke. At pag patuloy pa ng pag lakad sa kanan ay matatagpuna ang isang basketball court. Mula sa play ground ay makikita ang tatlong kwarto na bagamat hindi kalakihan ay maliwalas dahil sa yari ang mga dinding nito sa anahaw. Sa tabi nito ay may dalawang malaking Gazebo. May dalawang hot spring pool na ang isa ay para sa mga bata at ang isa naman ay para sa matanda. Pag tawid sa pool ay matatagpuan ang jacuzzi at sa harap nito ay ang isa pang gazebo kung saan tanaw mo ang baybayin ng Laguna de bay na pwede pang mamingwit.

Ang ganda ng lugar ang naging dahilan kung bakit lalo akong naging excited. Sa simula palang ay parang gusto ko ng hatiin ang katawan ko at gawin ng sabay-sabay ang mga bagay na gusto kong gawin. Bukod sa paglangoy sa hot spring ay gusto ko rin mag tampisaw sa jacuzzi. Pero ang vocal chords ko ay naghuhumiyaw na at nag rerequest na simulan ko na ang pag kanta sa videoke. Kasabay narin nito ang royal rumble ng bituka ko dahil naaamoy ang iniihaw na liempo.

Sa ganda ng lugar ay isa na naman itong hindi malilimutang bakasyon para sa akin. Higit sa lahat, ang panahon na nakasama ko ang buong pamilya ay isang kasiyahang mahirap pantayan.

May Trabaho Ka!

2008-04-10T22:20:00.000+09:00

Isang classified adds ng Manila Bulletin ang nakita kong binabasa ng katabi ko sa FX. Seryoso ang lalaki sa pagsipat sa bawat pahina ng dyaryo, habang tagaktak ang pawis sa kanyang noo, na hindi kayang pawiin ng aircon sa likod ng FX. Paminsan minsan ay tumitingin siya sa kanyang relo na parang may oras na hinahabol. Dahil sa suot niyang kupas na long sleeve at sa envelop na naka-ipit sa kanyang kili-kili ay mukhang isa siya sa apat na milyong Pilipino ngayon na walang trabaho.

January 2002 ng nagsimula ako humanap ng trabaho. Dahil sa kursong tinapos ko at sa pagpasa ko bilang isang propesyonal na engineer ay ramdam ko ang laki ng expectation ng bawat taong nasa paligid ko. Kaya naman ito ang naging dahilan kung bakit tumaas din ang expectation ko sa sarili ko. Sa una ay naging mapili ako sa aaplyang trabaho. Kung hindi ko kilala ang kumpanya, at kung maliit lang ang lathala nito sa pahina ng diaryo ay hindi ko ito pinapansin. Ang hanap ko ay ang mga higanteng telecomminication company at TV network sa bansa. Minsan ay isang malaking network company sa bansa ang nagbukas ng lathala na nagangailangan ng engineer. Hindi ko pinalampas ang pagkakataon na ito at agad akong pumunta sa lugar bitbit ang aking resume at ang artistahing arayb. Nang makarating ako sa lugar ay nanlaki ang mata ng makitang mas mahaba pa sa pila ng pera o bayong ang dami ng aplikante. Dahil dito ay hindi ko na pinilit na pumila na noon ay nasa NLEX na ang dulo. Umuwi akong luhaan at kinalimutan na ang pangarap na madiskober at maging matinee idol.

Dumaan ang ilang buwan at patuloy parin ako sa paghahanap ng trabaho. Unti-unti nang bumaba ang aking kumpyansa kasabay ng pagnipis ng swelas ng sapatos ko. Hanggang sa tuluyan ko nang sinuko ang pangarap. Naisip ko na kahit anong trabaho ay papatusin ko na. Matapos lang ang walang hanggang exam at interview na hindi ko naman pinapasa.

Isang trabaho sa Ortigas ang unang nagbigay sa akin ng pagkakataon. Isa itong telecom company na pag-aari ng isang kilalang businessman sa bansa. Halos lumuha ako sa saya ng ibigay sa akin ang trabaho. Sa unang araw ay agad akong kinausap ng supervisor ng kumpanya. Dito ay isinaad niya ang mga responsibilidad ko at ang mga kailangan kong gawin. Dahil sa fresh graduate ako ay kailangan ko daw munang isabak sa training. Kaya naman, isang buwan daw muna akong dadaan sa training at ito ay nangangahulugan na hindi muna ako tatanggap ng sweldo. Pero meron daw akong tatagapin na 150 pesos araw-araw bilang allowance. Kahit alam ko na lugi ako sa offer ng banker ay nag deal parin ako. Wala ng urungan sa kin ito! Ayaw ko nang bumalik sa maghapong pag hahanap ng trabaho. Madali akong natuto sa mga kailangan kong gawin. Natutunan ko sa trabahong ito ang pag-akyat sa poste para magkabit ng kable ng telepono, mag wiretap sa mga hindi kilalang tao at lumibot sa buong Metro Manila upang hanapin ang mga subscriber ng telepono. Isang linggo pa lang ay natutunan ko nang gawin ang lahat ng kailangan kong malaman. Pero pinilit ko parin tapusin ang napag-usapan na isang buwang training. Halos umuuwi akong pamasahe lang ang laman ng bulsa at kahit burger sa Jolibee para pamatid ng gutom ay hindi ko mabili. Madalas kong binubulong sa sarili ko na darating din ang araw na magbubunga ang lahat ng hirap na ito. Natapos ang isang buwan at umasa ako na magiging ganap na empleyado na ng kumpanyang pinapasukan. Hanggang sa kausapin akong muli ng supervisor.

Supervisor: Lloyd, maganda ang performance mo. Pero, sa ngayon ay wala pang bakante para sa position na ibibigay ko sayo. Kaya, gusto kong i-extend and training mo ng isa pang buwan.

Nagpintig ang tenga ko sa narinig. Hindi ko alam kung nakikipag lokohan lang sa akin ang kaharap o talagang may plano siya na lokohin ako. Sa oras din na iyon ay nagpasya akong magresign at hindi na muling bumalik. Kinabukasan ay isang text message ang nareceive ko mula sa kanya.

"Nde n b tlga magbabago isip mo? Lalabas kami mamaya, kakain sa Mcdo after work, sgot ko"

Natawa na lamang ako at hindi na nagreply. Hindi kasi ang Mcdo ang makakapagpabago ng isip ko, Jollibee..

Mula noon ay nagsimula na naman ang pakikipagsapalaran ko sa buhay. Pero sa pagkakataong ito ay mas mabilis ang naging tugon sa aking kapalaran. Dalawang linggo lang ay agad na akong nakakuha ng kapalit sa trabahong iniwan ko. Isa itong kilalang appliance company sa bansaa, na ang opisina ay matatagpuan sa Ayala. Service Engineer ang posisyong inaplayan ko, at may pa uniporme pa. Dama ko na sana ang pagiging engineer dahil sa posisyon. Pero nabago ang lahat ng isabak na ako. Wala akong ginagawa kundi ang maglinis ng mga photo copier machine o mas kilala sa tawag na Xerox. Bawat building sa Ayala ay ginagalugad ko, bitbit ang mga gamit sa paglilinis ng toner. Mistulang taong grasa na ako pagkatapos kong maserbisan ang tatlong building at sampung building pa ang kota ko. Hindi ko sinukuan ang ganitong trabaho. Para sa akin, ay parte parin ito ng paghubog sa aking kakayahan. Kung sa eskwela ay hinasa ang isip ko. Ang mga trabaho namang ito ang naghasa ng aking tatag na abutin ang pangarap.

Tatlong buwan akong tumagal sa trabahong iyon. Wala naman akong balak umalis, subalit isang pagkakataon ang lumapit sa akin. Ito ay ng makapasok ako sa Hitachi. Malaki ang kaibahan ng kumpanyang ito sa mga una kong napasukan. Dito kasi ay sa loob ng opisina ang aking working area at hindi sa labas at init ng araw. Dito rin ako unang nagkaroon ng sariling office table at sariling kompyuter. Una akong na-assign bilang Supplier Quality Engineer. Malaki ang pressure ng trabahong ito, pero ito ang trabahong naghubog sa akin at muling nagbalik ng tiwala sa sarili. Bilang isang Supplier Quality Engineer kasi, kailangan siguraduhin na ang bawat Supplier na nagpapasa ng kanilang produkto sa amin ay nasa mataas na kalidad. Mahirap pero masaya ang bawat karanasan ko sa trabahong ito. Hanggang ngayon nga ay namimiss ko parin ang mga bagay na ginagawa ko. Lalo na ang pagpunta sa mga supplier para mag audit mapa dito man sa Pilipinas o ibang bansa. Dito ako nagkaroon ng tyansang malibot ang South East Asia ng libre...

Noong nakaraang taon ay nagbago ng direksyon ng aming kumpanya. Dahil dito ay inilipat ako sa ibang responsibilidad. Ito ay ang pagiging Process Engineer. Mas malaki ang pressure na naramdaman ko sa posisyon na ito. Halos wala na nga akong matatawag na restday dahil laging on-call. At dapat ay handa ka sa lahat ng aksyon. Hindi naging madali ang ilang buwan ko sa posisyon na ito. May mga pagkakataon na gusto ko ng sumuko, pero iniisip ko parin na parte lang ito ng trabaho. Hindi perpekto ang kumpanyang pinapasukan ko. At aaminin ko na may mga pagkakataon na nag-iisip ako na subakang humanap ng ibang oportunidad upang lalong mapa-unlad ang aking kakayahan. Pero hanggang ngayon ay patuloy parin na hinaharap ang kapalaran sa kumpanyang ito.

Noong April 1, 2008 (April Fools Day) ay opisyal akong na promote bilang isang Unit Manager. Inakala ko tuloy noong una na niloloko lang ako. Pero opisyal ko itong narinig sa aking Manager at doon pa lang ako napaniwala. Magkahalong emosyon ang agad kong naramdaman. Natakot ako dahil hindi ako handa sa masmalaking responsibilidad. Pero natuwa ako sa tiwalang muling ibinigay sa akin ng kumpanya.

Kung ka-gwapuhan ko ang basehan sa aking natanggap na promotion at wala na akong magagawa. Pero pipilitin ko parin na magampanan ang panibagong hamon na inatas sa akin. Para sa mga nagtitiwala, sa aking pamilya at sa sarili.

(Sa mga humihingi ng blow-out, maliit parin ang sweldo ko, nadagdagan lang ng trabaho..)

Perstaym sa Baguio

2008-03-27T18:49:00.010+09:00

Alas dos pa lang ng madaling araw ay excited ko nang ginising si Grace. Ngayon kasi ang pagkakataon na una kong masisislayan ang Baguio. Hindi ito ang perstaym ko sa Baguio pero masasabi ko na ito ang perstaym na ma-eenjoy ko ang lugar na ito. . Una akong nakapunta sa Baguio noong ako ay tatlong taong gulang pa lamang at tanging ang mga kwento at ilang larawang kupas lamang ang nagsilbing ala-ala sa akin ng lugar na iyon.

Ang pangalawang pagkakataon naman ay walong taon na ang nakaraan. Naging masaya sana ang experience na iyon, pero minalas ako na dapuan ng nakahahawang sakit na LBM. Dahil sa namimilipit ako sa sakit ay hindi ko nagawang makababa ng sasakyan maliban na lamang kung may madaanang CR na naging stop-over namin kada limang minuto. Pati tuloy mga kasama ko ay nadamay sa sumpang pinagdaanan ko.

Noong malaman ko na magkakaroon kami ng mahabang bakasyon ay agad kong naisip na ayain si Grace sa Baguio. Pero dahil sa ilang personal na kadahilanan ay hindi kami natuloy. Hanggang sumapit ang biyernes at Baguio pa rin ang laman ng isip ko. Nang mapansin ni Grace na hindi na ako makakain at hindi na mapagkatulog kakaisip dito ay pinagbigyan narin niya ako. Sa sobrang tuwa ko ay nagtatalon ako sa kama at nag tumbling ng tatlo’t kalahating beses.

Lingid sa aming inakala ay hindi naging mahirap ang biyahe papuntang Baguio. Pagdating pa lang sa terminal ng Victory Liner sa Cubao ay agad na akong nakabili ng ticket at walang kahirap-hirap na nakasakay sa bus. Pero meron pang problema, kung saan kami tutuloy at kung may bakante pa bang kwarto sa mga hotel?. Kalagitnaan na ng biyahe ay iniisip parin namin kung saan kami magpapalipas ng gabi. Ayaw sana namin maglatag ng banig sa Burnham Park pero ito na lang ang naiisip kong paraan sa oras na wala kaming matuluyan.

Hanggang sa naalala ko ang isang kaibigan na posibleng makatulog sa amin. Si Lee, isang dating kasamahan sa trabaho. Isang text ko lang ay kaagad na niyang ginawan ng paraan na ma-ihanap kami ng hotel. Medyo natagalan lang ang negosasyon namin dahil sa liit ng budget ko.

Lee: May mga hotel na akong nakita, I-reserve na kita. Magkano ba budget mo?
Lloyd: Ayos. Meron bang 500 per night?
Lee: Ngek! Hotel ba talaga hanap mo?
Lloyd: Kahit tent pwede na may matulugan lang.
Lee: Hehehe..meron ako nakita, 1,350, 1,500, 1,800 per night. Yan na yung pinaka mura.
Lloyd: Sige, yung 1,350 na lang. Wala na bang tawad?

Nang makarating kami sa Baguio ay nadatnan na namin doon si Lee kasama ang kanyang asawa na si Gary. Sa terminal pa lang ay nag-aantay na sila sa amin. Matagal ko ring naging kaibigan at kasama sa trabaho si Lee. Pero noong nakaraang taon ay nag desisyon siya na iwan ang Laguna at samahan na ang asawa sa Baguio. Isa ito sa desisyon na alam kong hindi madali pero nagawa nila dahil sa pagmamahal. Hanga ako sa desisyon na iyon, at nakita kong nagbunga ito. Masaya ang dalawa, ramdam ko ang nag-uumapaw na pagmamahalan sa bawat tawanan, tinginan at kulitan. Si Ma’am Lee pa rin ang dati kong kasama sa trabaho na focus sa kanyang goal, kaya lahat ng ito ay napaka-simple lang niyang na-aabot. Pero sa pagkakataong ito ay meron siyang masmalalim at masmakabuluhang adhikain. Tulad ng naipangako ko, kasama ninyo kaming ipagdadasal na matupad ito.

Mula sa terminal ay hinatid nila kami sa Hotel at mula doon ay inayang kumain. Naging mahaba ang aming kwentuhan dahil sa tagal narin mula ng huli kaming magkita. Samahan pa ng mga masasarap na putahe na talagang nakakatakam.

Hindi ako mahilig sa sea food. May allergy kasi ako sa ilan sa mga ito. Pero ang seafood sa Bahay Sawali ay nagpasaya sa taste buds ko. Samahan pa ng isang katutubong luto na dati pang ipinagmamalaki sa akin ni Lee.

Ang pinikpikang manok. Isang local delicacy ng Igorot. Ang "pinikpikang manok" ay inihahanda sa pamamagitan ng pagpalo sa buhay na manok gamit ang maliit na kahoy hanggang sa ito ay mamatay. Brutal pakinggan pero ang lasa nito ay mas malinamnam kumpara sa normal na pagpatay sa manok. Tinatawag din daw itong “Killing me softly” para mas magandang pakinggan.

Matapos ang masarap na tanghalian ay hinatid pa kami ng mag-asawa sa hotel. VIP ang treatment nila sa amin kaya naman utang naming sa dalawang ang masayang bakasyon na ito.

Pauwi na kami ay nag text ulit sa akin si Lee. Tinatanong niya kung nag-enjoy kami sa aming pagbisita sa Baguio. Oo at salamat lang ang na-itext ko dahil sa hindi ko kayang itext ang lahat ng bagay na na-enjoy namin sa lugar na iyon. Pero sa pagkakataong ito ay iisa-isahin ko ang mga ito.

Nag enjoy kami sa...

Mainit na pagtanggap ninyo sa amin.
Pagkain sa Bahay Sawali na libre ninyo. (Sino ba naman ang hinde mag-eenjoy?)
Pinikpikang Manok

Strawberry Taho na dati ay laman lamang ng aking panaginip.
Ang sariwang salad na amoy garden pa.
Ang super sweet corn na pinag-agawan pa namin ni Grace ang huling kagat.

Tenderloin Steak ng Sizzling Plate Baguio

Fresh na strawberry na bagong pitas
Ube jam na expired na after 2 days.
Ang Brocolli, Lettuce at talbos ng sayote na binili namin sa palengke.

Ang madumi nang Burnham Park, pero masarap pa rin maupo at magkwentuhan.
Ang matarik na hagdan sa Cathedral.
Ang SM Baguio na malamig kahit walang aircon.
Ang Mines View Park na parang picture capital of the world. (Lahat ng picture-an ko may bayad..hmpf!)
Si Douglas na paboritong ka picture-an ng lahat.
Ang Botanical Garden kung saan nag post nuptial pictorial kami.
Ang most famous and first ever barrel man na pag-aari ko.

At higit sa lahat ang bawat madaling-araw na yakap ko si Grace dahil sa ginaw…

Si Boy

2008-03-06T21:51:00.000+09:00

Si Boy ang panganay sa siyam na magkakapatid. Dahil sa hirap ng buhay ay naisipan siyang ibigay ng kanyang magulang sa isang kamag-anak. Walong taon pa lang siya noon at hindi pa lubos na naiintindihan ang sitwasyon. Pero kahit labag ito sa kanyang kalooban ay wala siyang magawa. Sa isang maliit na bahay sa may Project 6 Quezon City napapadpad si Boy. Isang lumang bahay na napapalibutan ng mga makina sa pagtahi ng damit ang naging bagong tahanan niya. Tulad ng naipangako sa kanyang magulang ay pinag-aral si Boy ng pamilyang kumupkop sa kanya. Bilang ganti ay nagsisilbi siya sa mga ito. Pumapasok si Boy sa eskwela ng walang baon at walang bagong damit o sapatos. Pero hindi ito naging hadlang upang sumuko siya na tuparin ang pangarap.

Pagkagaling sa eskwela ay diretso sa bahay si Boy. Ang paglilinis ng bahay, pag-igib ng tubig, pagluluto at utusan sa lahat ng gawain ang naging araw-araw na buhay niya. Matapos ang mga gawain sa bahay ay doon pa lang siya nag kakaroon ng pagkakataon na makapag-aral. Tiniis ni Boy ang lungkot at hirap na mawalay sa magulang dahil sa pangarap na isang araw ay muling makakasama ang mga ito.

Nang makatapos si Boy ng high school ay pinagpatuloy niya ang pag-aaral sa kolehiyo. Sa isang unibersidad sa Maynila siya nag enroll sa kursong Mechanical Engineering. Upang matustusan ang kanyang pag-aaral ay sinabay niya ang pagtatrabaho bilang mananahi sa mga taong nag-alaga sa kanya. Sapat lang ang kinikita ni Boy sa pananahi na pangbayad sa tuition fee ng kanilang eskwela. Kaya sa tuwing may mga gamit para sa kanyang kurso na kailangan niyang bilhin ay hindi niya mabili. Dahil sa hirap na mapag-sabay ang pag-aaral at pag tatrabaho, kasabay pa ng malaking gastusin ay tuluyan ng sumuko si Boy. Pag tungtong ng 3rd year college ay napilitan siyang huminto sa pag-aaral at pinagpatuloy ang pananahi upang makaipon at maipagpatuloy ang naudlot na pangarap.

Isang araw habang abala si Boy sa pananahi ay isang babae ang kumatok sa kanilang patahian. Dito niya nakilala si Genie. Isang simpleng babae na sa unang tingin pa lang ay nag iwan na ng bakas sa puso niya. Ngunit bago pa man masabi ni Boy ang kanyang nararamdaman sa dalaga, ay agad niyang narinig mula sa kanyang kaibigan na ang babaeng kanyang nakita ay ang babaeng nililigawan nito. Mula noon ay pilit ng itinago ni Boy ang kanyang nararamdaman para dito. Sa halip ay tumulong pa sa kaibigan upang mapasagot ang dalaga. Lumipas ang ilang taon at masugid na lumigaw ang kaibigan ni Boy kay Genie. Hanggang sa maramdaman ng kanyang kaibigan na walang pagtingin sa kanya ang dalaga. Dahil dito ay sinuko niya ang panliligaw at sinabihan si Boy na siya nalang ang magtuloy. Bagamat nagulat si Boy ay kakaibang sigla ang nadama ng kanyang puso. Ilang buwan ang lumipas at sinagot si Boy ni Genie. Naging matatag ang kanilang pag-ibig kahit pa madalang lang silang magkita. Sa Bulakan kasi nakatira si Genie at dumadalaw lang sa kanyang tiyahin na mananahi rin sa tinutuluyan ni Boy. Hindi nagtagal ay nagpasya si Boy na pakasalan na si Genie.

Matapos ang kasal ay lumipat agad ng bahay sila Boy at Genie. Isang maliit na kubo sa Bulakan ang unang naging pugad ng kanilang pagmamahalan. Gamit ang kaunting ipon ay bumili ng isang makina at nagtayo ng maliit na patahian si Boy upang ito ang kanilang pagkakitaan. Naging masaya ang pagsasama ng dalawa, lalo pa ng biyayaan sila ng apat na supling. Hindi naging madali ang buhay kay Boy at Genie. Pero kahit na hindi sapat ang kinikita ay hindi sila tumigil at ginawa ang lahat upang mapag-aral ang kanilang mga anak. Tulad din ng naranasan niya noon, ay halos wala siyang maibigay na baon sa mga anak sa tuwing papasok sa eskwela. Minsan ay nakikita siya ng kanyang mga anak na sumusuot sa silong ng bahay at pag labas niya ay may mga barya na siya sa kamay. Pinupulot niya ang mga baryang iyon mula sa silong upang ipabaon sa mga anak. Nagpursige si Boy upang ituloy ang pag-aaral ng kanyang mga anak, dahil ayaw niyang matulad ang kapalaran ng mga ito sa kanya. Hindi niya ininda ang hirap at tanging ang mga medalyang inuuwi ng kanyang mga anak ang nagiging lakas niya upang huwag sumuko.

Nang makapag kolehiyo na ang panganay ni Boy ay lalong siyang nahirapan tustusan ang mga kailangan nito. Kaya naisipan niyang humanap ng ibang pagkakakitaan. Bukod sa pananahi ay pinasok din ni Boy ang pag titinda ng isda, kaldero at sapatos na inilalako niya sa bawat bahay gamit ang kanyang padyak. Hindi naging hadlang sa kanya ang hirap at sakit ng katawan sa maghapon na pag-gawa upang matustusan ang pangangailangan ng pamilya.

Limang taon ang nakalipas at naka gradweyt ng engineering ang panganay na anak ni Boy. Nangilid ang luha niya ng makita ang anak na inaabot ang diploma. Parang isang malaking tinik ang unang hinugot sa puso niya at mula dito ay lalong tumatag ang kanyang loob. Ilang taon ang lumipas ay sunod-sunod na grumadweyt ang kanilang mga anak, at nagkaroon ng maayos na trabaho. Isa-isang nabuo ang pangarap ni Boy. Higit pa sa kahit anong kayaman ang dulot na saya ng matupad niya ang pangarap sa kanyang pamilya.

Noong Linggo ay nagdiwang ng ika-62 taong kaarawan si Boy. Nandoon ang kanyang asawa, ang apat na anak na may kanya-kanya na ring pamilya, at ang kanyang mga apo na nagsisilbing tuwa ngayon sa kanyang buhay.

Habang minamasdan kong kumakain si Boy, ay napansin ko ang kapal ng mga ugat sa kanyang mga kamay. Ito marahil ang iniwang bakas ng lahat ng sakripisyo na ginawa niya para sa kanyang pamilya. Gusto kong hawakan ang kamay ni Boy at halikan. Sa ganitong paraan ko kasi gustong ipakita ang taos pusong pasasalamat sa buhay at pagmamahal na ibinigay niya sa akin. Ang mga kamay na humubog at nag pakilala sa akin ng tunay na sakripisyo, kalinga at pagmamahal

Ngayon ay may sarili na akong pamilya. Pero hinding-hindi mawawala sa puso ko ang kwento ng buhay ni Boy. Gusto kong maging tulad niya, at gusto kong ituro ang aral ng kanyang buhay sa aking magiging anak.

Salamat Boy! Isa kang dakilang Ama..

Happy Birthday Tatay! Mahal ka naming lahat!

"Si Boy at ang kanyang pamilya..minus ako na nag picture"

“Pasensya na kung naka-drama mode ako ngayon..masyado lang akong nadala ng aking emosyon..promise, next time balik na ako sa dati…”

Unang Tibok ng Puso

2008-02-14T10:00:00.000+09:00

Napanood n'yo ba ang Maalaala mo kaya noong nakaraang biyernes? (February 1, 2008). Matagal na rin na hindi ako nakakapanood ng MMK. Masyado na kasing gabi at na tapat pa ito ng biyernes. Ang araw na magkasama kami ni Grace. Kaya naman mas pinipili ko na matulog ng maaga para makapag bonding kasama si Grace. Pero ng gabing iyon ay napako ang aking panonood ng magsimula na ang episode ng MMK.

Ang episode ay tungkol sa isang batang babae (si Kat-kat) na sa edad na labing-tatlo ay naranasan ang unang pagtibok ng puso. Sa simula ay isang tipikal na bata na wala pang kamuangan sa pag-ibig, hanggang sa nakilala niya si Roehl isang batang lalaki na nagtitinda ng popcorn. Dito na nagsimula ang kakaibang pangyayari sa kanyang buhay, na noon ay hindi pa niya lubusang naiintindihan.

"Parang may paro-paro sa tiyan ko sa tuwing makikita ko siya, at sa tuwing magdidikit ang mga balat namin ay lalong dumarami ang paru-paro sa tiyan ko"

Kinder ako noong una akong nagka crush. Pero Grade 5 ako ng una kong maramdaman ang mga paru-paru sa tiyan. Hindi naman kaila na elementary pa lang ay heartrob na ako, kaya marami-rami rin ang nagkaka-crush sa akin. Kung ang mga babae nga ay tinapay, malamang ay may bakery na ako noon. Pero, kahit na lampas langit at tagos puso ang charm ko ay minalas parin ako na ang nag iisang crush ko ay walang gusto sa akin. Madalas lang tuloy ay ligaw tingin ako sa kanya. Tuwing dadaan siya sa harap ko ay humihinto ang aking paghinga. Mabuti na lamang at hindi siya nagtatagal. Dahil kung hindi ay malamang na naubusan na ng hangin ang baga ko. Valentines day noon ng naisipan kong sabihin na ang nararamdaman ko sa kanya. Pero bago ang lahat, ay naisipan ko munang bumili ng isang bagay na makakapagpaalala ng aking pag-ibig. Keychain na "broken heart" ang binili ko. Naisip ko kasi na sumisimbolo ito sa aking puso, at ang kabiyak nito ang aking alay sa kanya (yihiii!).

Lloyd: May gusto sana 'ko ibigay s'yo.
Crush ni Lloyd: Ay, key chain din? Ganyan din bigay sa akin nung crush ko kanina .
Lloyd: Ah ganun ba, nauna na pala siya.
Crush ni Lloyd: Oo, Eto oh! Hindi ba ang cute!?
Lloyd: Oo nga. (mag-sama kayo! mga taksil!!! huhuhuhu...)

Mula noon ay tuluyan ko nang kinalimutan ang crush ko. Minabuting ko nalang ibaon ang puso ko sa hukay. Umaasang isang araw, ay may isang karapat-dapat na babaeng huhukay nito at magbabalik sa akin. (maririnig ang awiting, "Hanggang sa dulo ng walang hanggan")

What is love? " Love is like a rosary that's full of mystery"

Makalipas ang ilang gabing pag-uusap at pamamasyal sa perya, ay agad nagtapat si Roehl kay Kat-kat. Dahil sa hindi pa lubusang naiintindihan ang nararamdaman ay agad namang sinagot ni Kat-kat si Roehl. Halos wala ng ligawan. Ganoon ka bilis si Roehl (certified chikboy at a young age!).

Sino ba naman sa atin ang hindi nakahawak ng napaka popular na slam book. Ayon sa wikepedia, ang slam book daw ay naging popular sa mga junior high school simula noong 1940. At isang dahilan kung bakit slam book ang tawag dito ay dahil sa ang libro ay madalas "ma-slammed shut" sa tuwing nakikita ng mga estudyante na may hawak nito ang papalapit na titser.

Name: Lloyd Sese
Nickname: Lloyd a.k.a Sam Milby
Age: Secret
Birthday: June 19, 19__
Hobbies: PEDROS (Playing, Eating, Dancing, Reading, Outing, Singing)
Motto: It is better to give than to receive.
Describe your self: Judge me na lang!
Favorite Color: Rainbow
Favorite Song: Love Song
Favorite Singer: Love song singer
Likes: mabait, masipag, maganda, hindi plastik
Dislikes: hindi mabait, hindi maganda, plastik
Who is your crush? 11-4, 5-8, 26-34, code name snoopy, secret
Describe your crush: mabait, friendly, snob
Who is your first kiss? my parents
Define love: love is like a rosary that's full of mystery
Dedication: Thank you for giving me a chance to write in your cute and beautiful slam book.
Always take care coz I care.

Pilit kong binalikan at inalala ang mga sagot na kadalasan kong nababasa sa tuwing may mag-aabot sa akin ng slam book. Nakakatuwang isipin na sa paglipas ng panahon ay ang mga sagot pa rin na ito ang nag reregister sa isip ko sa tuwing maririnig ko ang mga tanong na, what is your motto?, who is your crush?, at define love . Naging malaking bahagi ng love story ko ang slam book, dahil noong ako ay nasa 2nd year high school, nabasa ko ang sagot ni Grace sa tanong na "who is your crush?" Ang kanyang sagot ay "5-4" na sa aking palagay ay katumbas iyon ng "Lloyd(5)-Sese(4)". Tama ba ako bi?

FLAMES

Naisipan kong mag flames habang gumagawa ng evaluation procedure.

Madali lang laruin ang FLAMES. Kakailanganin mo lang ng ballpen, papel at maitim na pag-nanasa. Isulat ang 'yong fullname. Isulat ang fullname ng crush mo. Bilangin kung ilan ang common letters ng pangalan n'yo. Kung ilan ang total mo, 'yun ang nararamdaman mo sa kanya. Kung ilan ang total n'ya 'yun ang nararamdaman niya sa'yo. Kung ilan ang sum total n'yo, yun ang mararating n'yo. Anim ang letters ng FLAMES, bilangin kung saang letter tatapat ang total mo. Ang F ay friends, L ay love, A ay anger, M ay marriage, E ay engagement at S ay sweetheart. Kung higit sa 6 ang total mo. Magbilang lang ulit mula F. Asar ako dati sa larong 'to kasi ang total ko dati ay love, ang total ni Grace ay friends, total namin anger. Buti nalang at hindi pala totoo ito, dahil marriage ang kinahantungan namin.

Nagkahiwalay sila Kat-kat at Roehl ng matapos ang piyesta sa kanilang lugar at nag sumpaan na hindi makakalimot sa isat-isa. Ilang linggo ang lumipas ay patuloy pa rin sa pag iintay si Kat-kat. Halos oras-oras ay tine-text niya ito pero walang reply. Kahit na nga nauubos ang baon niya at nagagawa na niyang mag sinungaling sa magulang na may project siyang bibilin para makabili ng load ay ginagawa niya. Nang dumating ang pasko ay muli silang nagkita. Sa pagkakataong ito ay malaking pagbabago ang nskita niya. Hindi na siya pinapansin ni Roehl at umiiwas narin ito sa kanya. Hanggang sa madiskubre niya na meron na pala itong bagong girlfriend.

"Parang tinutusok ng karayom ang puso ko..masakit pala ang pakiramdam ng ma-inlove"

Matapos ang graduation ng high school ay napansin ko na umiwas na sa akin si Grace. Umuwi ako ng bahay at nagkulong sa kwarto. Walang labasan, maliban pag oras ng almusal, meryenda, tanghalian, meryenda, hapunan at midnight snack. Ganoon ako ka depress noon. Pakiramdam ko rin na may mga karayom na tumutusok sa puso ko. Pero hindi epekto ng kulam, kundi ng sawing pag-ibig.

Mula sa karanasang ito ay naging matatag si Kat-kat. Naintindihan na niya ang tunay na depenisyon ng pag-ibig. Noong mga panahon na hindi na kami nagkikita ni Grace ay maraming kaganapan sa buhay ko ang nagpatatag sa akin. Noon ko nakilala ng tunay na kulay ng pag-ibig. Kaya naman ng muli kaming magkita makalipas ang limang taon ay mas handa na ako. Alam ko na ang sayang kaakibat nito at tanggap ko na ang sakit at pait na dulot nito.

Masarap mainlove. Kahit nga noong mga bata pa tayo na ito na ang pagkakilala natin sa nararamdaman natin ay nag-iwan parin ito ng masasayang ala-ala. Pero, mas lalong masarap mainlove kung handa ka nang harapin ang mga pagsubok na kakambal nito. Ito ay kung may sapat kang kakayahan na tingnan ang magkabilang mukha ng pag-ibig.

Iyan mga bata. Kaya para sa mga fans kong mahilig pang manood ng Spongebob square pants at Barney, aral muna kayo ha?!. Ang tunay na pag-ibig ay handang maghintay hanggang sa dulo ng walang hanggan.

Nagmamahal,

Kuya Lloyd

(maririnig ang theme song ng maala-ala mo kaya).

Happy Valentines!

On Top Of Spaghetti

2008-02-06T22:50:00.000+09:00

Spaghetti ang isa sa pagkain na hindi ko pinag-sasawaan. Kahit na araw-araw akong umatend ng birthday party, ay hindi ko papalampasin ang pagkakataon na matikman ang bawat spaghetting nakahain. Madalas man na nalulunod ito sa pulang sauce na 10% tomato at 90% banana ketchup ay papatusin ko parin yan! At pag ginaganahan pa ako ay sinisinghot ko pa ang dulo ng pasta nito. Ganyan ako ka adik sa spaghetti.

Pero sa lahat ng spaghetting nakain ko, isa lang ang lutong talagang hinahanap-hanap ko mula noon hanggang ngayon. Ito ang spaghetti ng nanay ko. Ang kaisa-isang spaghetti ma may tamang tamis, tamang asim, tamang anghang kaya tatamaan ka sa sarap.

Noong ako ay bata pa, bihira lang akong makakain ng spaghetti. Inihahanda lang kasi namin ito sa tuwing espesyal ang okasyon tulad ng pasko at bagong taon. Hindi kasama dito ang birthday naming magkakapatid na dumadaan lang na isang simpleng araw matapos kaming isimba ni nanay at tatay. Kapos kasi sa budget ang aming magulang noon at ito naman ay lubos naming nauunawaan. Ito ang dahilan kung bakit espesyal sa akin ang lutong ito hanggang ngayon.

Sa tuwing kakain ako sa kahit anong restaurant ay hindi na maalis sa akin na i-check ang pasta sa bawat menung mahawakan ko. Parang laging may hinahanap ang aking panlasa. At sa bawat pastang makain ko, lagi kong naikukumpara ang simpleng spaghetti ng nanay ko.

Charlie Chan Chicken pasta ng yellow cab ang unang naging contender sa aking paghahanap na itatapat sa luto ng nanay ko. Unang tikim ko pa lang sa pasta na ito ay nahulog na ang loob ko. Bukod sa gusto ko ang oriental na lasa nito, ay nagbigay din ito ng kakaibang sarap dahil sa peanut base na souce na meron ito. Noong nakaraang buwan ay dumaloy sa ugat ko ang dugo ng isang cooking master. Sinubukan kong gayahin ang recipe ni Charlie Chan kahit wala akong idea kung paano ito ginawa. Bago ko simulan ang aking laban, ay inaya ko muna si Grace na muling tikman ang Charlie chan pasta. Dinama ko ang bawat subo at lapat ng bawat hibla ng pasta nito sa aking taste buds. Kasabay nito ang pag-kumpyut sa utak ko ang bawat takal ng asin, paminta at bawang na ginamit. Pag uwi sa bahay ay agad kong tinungo ang kusina upang simulan ang aking version ng Charlie Chan Chicken Pasta.

Ang Resulta:

BOOM! CHARLIE CHAN NGA!

Food Critics:

" Super pwede na..." -Joy (isang kolehiyala)-

"Ba wa waw!" -Kuh - aso ni tatay-

Runner-up sa aking choice ang Meatballs in tomato sauce sa The Old Spaghetti House. Aktwali, napaka classic ng pasta na ito kumpara sa mga ibang pasta na makikita sa kanilang menu. Pero dahil sa ito ang pinaka madaling basahin ay ito agad ang inorder ko. Sa huli ay hindi ako nagkamali, isang malinamnam na sauce at nakakabusog na meatballs ang bumungad sa harap ko. Mula noon ay na amaze na ako ng sobra sa meatballs na meron ang spaghetti na iyon. Kaya matapos mag muni-muni ay isang tinig mula sa kawalan ang nag-udyok na subukan kong gayahin ang Meatballs sa The Old Spaghetti House. Matapos iyon ay nagsimula akong gumawa ng ibat-ibang klase ng meat balls. May malaki, maliit, maitim, maputi, korteng mundo, at korteng puso. Pati nga korteng hexagon hanggang dodekagon ay nagawa ko. Hanggang sa isang fairy godmother ang lumabas mula sa palayok na may dala-dalang ang isang kuk buk. Dito ko natutunan ang tamang pagluto ng masarap na meatballs.

Ang Resulta:
BOOM! MEATIER!

Food Critics:

"Kuya, paano mo ginawa yung squidballs?" -Julie (yaya ng pamangkin ko)-

"Sap!"-Ethan (2 yrs old na pamangkin ko)-

Sun Dried Tomato Fusilli with grilled rosemary chicken breast. Whew! (hinga). Pangalan pa lang ay ginutom na ako sa haba. Sa CPK o California Pizza Kitchen ko ito unang natikman. Mula noon ay kumapit na sa tastebuds ko ang lasa nito at nag stay-in na sa ilong ko ang aromang taglay nito. Minsan ay hinamon ako ni Grace na kung magagawa ko raw gayahin ang ang pastang ito, ay isang 1 hour massage ang kapalit. Dahil sa masakit ang katawan ko noon at masarap ang masahe ni Grace, ay agad kong tinaggap ang hamon. Tinungo ko ang isang supermarket na malapit sa amin at isa-isa kong hinanap ang mga ingredients na kailangan ko. Ilang sandali pa ay halos kumpleto na ang napamili ko maliban sa isang ingredient - ang "rosemary". Dahil sa pagod na akong maghanap, ay naisipan kong tanungin ang isang staff sa supermarket na si Alma (iyon ang nakasulat sa name tag niya) kung saan ko makikita ang aking hinahanap. "Hi, pwedeng malaman kung may Rose mary kayo dito?" "Ah, opo, sandali lang." Nagmamadaling tumakbo si Alma, gusto ko sanang sundan pero sa bilis ng karipas niya ay naiwan ako. Ilang sandali pa ay bumalik ito na may isa pang kasama. "Sir, eto na po si Rose Mary. Magkakilala po ba kayo?" Napatingin ako sa nameplate ng kasama niya at "Rose Mary" nga ang pangalan. Gusto kong ilibing ng buhay si Alma nang oras na iyon.

Ang Resulta:

BOOM! ROSE MARY!

FOOD CRITICS:

"Let's make it a 2-hour massage!" -Grace-

Masakit man sa loob, ay aaminin kong masarap lahat ang version ng pastang ginaya ko. Kung idemanda man ako ng mga kumpanyang nag mamay-ari ng mga recipe na 'to ay hindi ko sila aatrasan. Dadaanin nalang namin sa cooking showdown ang labanan.

Pero, kahit pa kuntento ako sa lasa ng mga pastang nakopya ko, ay patuloy parin ako sa pagtuklas ng tamang recipe sa spaghetti ng nanay ko. Hindi naman sa pinag-dadamot iyon ni nanay, pero kahit ilang beses na niyang tinuro sa akin ang pagluto nito ay hindi ko parin makuha ang tamang timpla. Kahit ang mga kapatid ko, lalo na ang tatay ko ay kayang alamin ang kaibahan ng luto ni nanay sa luto ko. Sa amoy pa lang. Kaya, suko na ako...hanggang dito nalang ang kaya ko, at alam ko na kahit minsan ay hinding-hindi ko magagaya ang recipe ni nanay na hinahanap naming lahat.

Puno kasi ng pagmamahal ang sahog sa bawat putaheng niluluto niya para sa amin...

Hongkong 3D2N

2008-01-24T22:50:00.000+09:00

Noong January 13 ang ika-isang taon anibersaryo namin ni Grace bilang mag-asawa. Dahil dito ay isang matagal ng plano ang aming isinakatuparan. Bago kami ikasal, ay naka-plano na ang aming honeymoon sa Hongkong, pero dahil sa kinapos ang aking budget ay hindi kami natuloy. Kaya naman, ipinangako ko sa kanya na sa aming unang anibersaryo ay itutuloy namin iyon. Dahil sa ayaw kong mapahiya sa kanya ay ginawa ko ang lahat ng paraan matuloy lang ang inaasam naming trip to Hongkong. Kaya, matapos ko maibenta ang aking kaliwang kidney ay diretso na akong nagpa-buk para sa isang 3D2N (3days 2 nights) Hongkong excapade.

Alas diyes ang aming flight, pero dahil nga sa excited kami ay alas-sais pa lang ng umaga ay nasa airport na kami. Kami nga ang nagbukas ng upuan para sa flight PR 318.

Mabilis ang byahe sa Hongkong, matagal pa ang byahe ko pauwi ng Bulacan galing Laguna. Kaya naman halos hindi pa nag-iinit ang pwet ko sa pagkaka-upo at hindi ko pa nauubos ang meal na ibinigay sa amin ay nagsalita na ang piloto na lalapag na ang eroplano at kailangan ng isuot ang seatbelt at ituwid ang upuan.

Paglapag sa Hongkong Airport ay agad namin hinanap ni Grace ang tour guide namin. Isang babae na mabilis magsalita ang sumalubong sa amin. Kahit na nga ingles na ang salitang ginagamit niya ay parang intsik parin ang rehistro nito sa aking tenga.

Unang destinasyon - Night Market sa Kowloon

Wala sa plano namin ni Grace ang mag night market sa unang gabi ng stay namin sa Hongkong, pero dahil kasama ito sa aming itinerary ay wala kami magagawa. Ayos lang, isang oras lang naman ang itatagal namin doon bago tumungo sa Victorias Peak. Ilang mga tips ang ibinigay ng aming tour guide kung paano mamimili sa Hongkong bago kami bumaba sa market. Dalawang salita ang tinuro niya, ang "lang loi" at "Peng'yu" (na hindi ko alam kung tama ang ispeling ko). Matapos daw magtanong ng presyo ay agad sabihin ang dalawang salitang ito sa tindera. "Lang loi, pengyu.." na ang ibig daw sabihin ay " Pretty, discount". Excited kami ni Grace na bumaba ng shuttle at paulit-ulit binibigkas ang dalawang salita upang hindi makalimutan. Unang nakita namin ay ang key chain na pwedeng Hongkong souvenir. Dito namin unang sinubukan ang tip ng tour guide.

Lloyd: How much?

Tindera: (kinuha ang calculator at pinindot ang presyo) $20 each

Lloyd: "Lang loi, pengyu"

Tindera: (Ngumiti, na parang excited at muling kinuha ang calculator) $15 each

Lloyd: Okay! give me 5 pcs.

Habang excited kami ni Grace dahil sa laki ng discount na binigay ng tindera ay biglang napako ang mata ko sa katabing tindahan. Keychain din na katulad ng sa una namin binilhan ang tinda niya, at ang halaga...$5 each!

Lesson 1: Wag mang-uto ng hindi ka mauto

Ikalawang Destinasyon: Victoria's Peak

Sakay ng Tram (isang lumang transportasyon sa Hongkong) ay aakyatin namin ang bundok ng Victoria. Kakaiba ang pakiramdam habang paakyat dito na ang tarik ay halos 45 degreee. Para kasing naiiwan ang laman loob mo habang paakyat ang tram. Pagdating sa Peak ay agad bumungad sa amin ang kabuuan ng Hongkong at ang kagandahan nito sa gabi, na dati ay sa post card ko lang nakikita. Agad kong itinayo ang tripod ng camera at pumwesto kami ni Grace sa pinaka magandand spot. Presto! isang magandang litrato ang kinalabasan. Kung hindi sa tripod ko ay malamang na nagbayad pa kami ng $50 para sa isang magandang kuha.

Lesson 2: Magdala ng Tripod

Ikatlong Destinasyon: Wax Museum

Excited at nagmamadali kong inaya si Grace na dumeretso sa wax museum dahil pangarap kong makapagpa picture sa aking idol na si Jackie Chan. Matapos namin makuha ang ticket ay diretso agad sa entrance. Malayo pa lang ay tanaw ko na ang aking idol. Nang makapasok na ay agad akong pumwesto sa aking idol at agad naman akong kinuhanan ng picture ng isa sa mga staff sa loob. Ng inaabot ko na ang aking camera para iyon ang gamitin niya ay hindi niya tinaggap. "No, for Jackie Chan, you need to pay. For others, it's free" Walastik! e si Jackie Chan ang pinunta ko doon. Kaya naman, sinulit nalang namin sa pagkuha ng litrato kila Brad Pitt, Mel Gibson, Jody Foster at Regine Tolentino.

Lesson 3: Hindi sa lahat ng araw ay libre ang pa-picture sa idol mo.

Ika-apat na destinasyon: Food trip

Hindi mawawala sa itinerary namin ni Grace ang pagkain. Kaya naman, sa bawat gabi ng paglagi namin sa Hongkong ay ibat-ibang pagkain ang sinubukan namin. Ilan sa mga ito ay ang hipon na niluto sa halos nagbabagang kawali. Sa tindi kasi ng init ng kawali ay naluto ito ng sobrang juicy parin, pahirap lang kainin dahil sa tagal lumamig at pinaso pa nito ang dila ko. Ang version ng charlie chan sa Hongkong. Seafood noodles na mas madami pa ang toppings sa noodles. Ang kanilang version ng blueberry cheesecake na namatay ako sa sarap. Syempre, hindi mawawala ang peking duck at barbeque noodles.

Lesson 4: Nakakamatay ang blueberry cheesecake sa Panda Cafe.

Ika-apat na destinasyon: Disneyland

Kinabukasan ay dumating na ang araw ng kapana-panabik na pag bisita namin sa Disneyland. Bata pa lang ako ay pangarap ko nang makarating sa Disneyland. Dati nga ay inakala ko pa na ang fiesta carnival sa Araneta Cubao ay Disneyland na. Inuto ako ng nanay ko at nabuking ko lang siya ng wala siyang maipakitang Mickey Mouse sa akin. Pagdating sa Disneyland ay agad kaming nagmadali ni Grace na magpapicture sa mga disney characters na kilala namin. Una namin sinubukan puntahan si Mickey Mouse, pero blockbuster ang pila. Sinunod namin si Donalad Duck pero parang pila sa loto ang haba. Sa kabilang banda ay nandoon naman ang mag bespren na si Goofy at Pluto na hindi naman kahabaan ang pila. Kaya naman, dito kami sumugod.

Lloyd: Halika, dito tayo kila Pluto. (Sabay hatak kay Grace)

Goofy: Mag papa-picture kayo?

Lloyd: Pinoy ka?

Goofy: Halika, dito kabayan! Pluto, mga kababayan natin papa-picture!

Pluto: Kabayan! Dito kayo!

Dito ko napatunayan na iba talaga ang dating ng pinoy. Akalain mong pinoy pala si Goofy at Pluto!

Lesson No. 5: Ako'y isang pinoy, si Pluto't, Goofy

Naging masaya at makasaysayan ang buong araw namin sa loob ng Disneyland. At ito ay tinapos pa ng isang masayang fireworks display sa harap ng castle ni Sleeping Beauty. Mistula kaming mga bata ni Grace na napapa wow sa bawat liwanag na dinudulot ng fireworks na sumasabay sa mga awiting likha ng Disney movies.

Habang nasa kalagitnaan ng fireworks ay tumingin sa akin si Grace at isang matamis na ngiti ang iginanti sa akin. Iniyuko ko ang aking ulo upang marinig ang gusto niyang sabihin. Isang mahinang bulong ang aking narinig. "Thank you bi! I love you so much!"

"I can show you the world. Shining, shimmering, splendid..."

Hindi bale ng tamad, hindi naman pagod!

2008-01-18T20:01:00.000+09:00

Isang kaibigan ang lumapit sa akin at nagtanong. "Sa kabila ng pagiging busy mo sa trabaho, paano mo pang nagagawang mag-update ng blog mo?" Bigla tuloy akong napa-isip. Paano ko nga ba naa-update ang blog ko? Kahit pila balde ang kailangan kong tapusin na report at siksik, liglig at umaapaw ang problema sa trabaho. Tuloy, hindi ako nakatulog kagabi kaka-isip ng sagot sa tanong niya. Mula ng pumasok ang taong 2008 ay parang bagyo na rumagasa ang dami ng kailangan gawin at tapusin sa trabaho. Mabilis kasi ang pag-taas ng volume ng aming production. Kaya naman, halos wala ng oras para huminga. Sa tinagal ko na nga sa industriyang ito ay ngayon lang ako nakaranas ng hindi umuwi at dito na sa opisina matulog. Sa halos dalawang buwan ko pa lamang bilang Process Engineer ay tatlong beses ko na itong nagawa. Nakaka stress ang ganitong sitwasyon at ang pagbo-blog ang isa sa mga outlet ko para kahit papaano ay makalayo sa mundo ng mga makina at process control.

Dahil dito ay hindi maiwasang mamiss ko ang mga panahon na petiks ako sa trabaho. Tatlong taon ang nakalipas ay wala pang internet ang aming kumpanya. Kaya naman mababaliw ka talaga sa panahon na wala kang magawa. At dala ng ka-inipan sa mga oras na wala kang ginagawa ay naisipan kong gumawa ng work instruction para sa mga taong nakakaranas ng nararamdaman ko.

Gusto ko itong i-share sa inyo dahil alam kong mahirap at kahabag-habag ang kalagayan ng taong walang magawa.

Mga dapat gawin kung petiks ka...please follow the step by step procedure....

1. Huwag aabsent.

2. Huwag male-late.

3. Pagkaupo mo sa iyong lamesa, buksan isa-isa ang drawer at magkalkal. Kunwari ay may hinahanap.

4. Pagkatapos mong magkalkal, tumayo ka at tunguhin ang mga filing cabinet. Maghanap ka ng ipis. Kung wala kang mahanap, tingnan mo ang iyong incoming and outgoing tray. Kalkalin at maghanap ng mga natira sa iyong mga kinutkot kahapon. Huwag kakainin muli. Labag sa kagandahang asal. Kung naglalaway ka sa mga iyon ay kunin mo ang nagamit mong tissue paper na nailagay mo sa iyong front drawer at ipunas sa laway mo. Pagkatapos ay ilagay muli sa drawer. Maaari mo pang magamit iyon bukas. Malaking katipiran sa iyo.

5. Kung biglang dumating ang iyong boss, hawakan kaagad ang telepono at magsalita. Kunwari ay tinatanong ka ng iyong kausap ang tungkol sa mga dokumento. Sumagot ka ng "Oh! I am sorry but I will bring that to your office immediately." Kumuha kaagad ng kahit anong report paper at magpaalam ng maayos at buong giliw sa iyong boss. Lumabas ng nagmamadali.

6. Pumunta ka sa CR. Magsuklay. Tingnan mabuti ang sarili. Mag-retouch kung babae. Tingnan kung baligtad ang underwear na naisuot kung lalaki, maghilamos at basain ng konti ang buhok. Magtiris ng mga taghiyawat. Magtagal ng mga limang minuto.

7. Pagkabalik mo sa iyong opisina, buksan ang computer. Hintaying matapos ang Auto Scan. Marami ring minuto ang magugugol dito. Magbukas ng isang file... Isa pa... at isa pa uli...!!! Pumunta sa ccmail, tingnan ang inbox kung may hindi pa nababasa. Magbasa na kunwari ay bagong pasok ka lamang sa Grade One.

8. Pagkatapos ay kunin ang mga dapat gawing report. Titigang mabuti. Pag-aralan ang klase ng papel na ginamit. Bilangin kung ilang words ang nagamit.

9. Kung may tumawag sa telepono, kaagad sagutin. Huwag mong hayaang ibaba kaagad ng kausap. Kumustahin. Tanungin tungkol sa mga National Issues katulad ng tungkol pagbaba ng dolyar kontra piso at ang muling pagtakbo ni Erap sa pagka pangulo sa taong 2010. Kumustahin din ang latest style ng kanyang damit pati na kung saan nagpapa-manicure at pedicure. Huwag lalagpas ng isang oras ang pakikipag-usap. Magagalit ang iyong boss.

10. Kung may report na tatapusin, tapusin ng eksakto sa deadline hour. Kung may ita-type, magtype ng 10wpm.

11. Tunguhin ang mga file na inipon sa loob ng ilang araw. Ayusin isa-isa habang ini-imagine ang sarili na sumasahod ng 20,000 pesos isang buwan. Huwag tatapusin. Magtira ng para sa ilang araw na gawain.

12. Palaging magtungo sa CR. Kunwari ay may LBM. Palagi ring bumisita sa ibang department, makipag chikahan.

13. Huwag mong titingnan ang iyong relo habang ginagawa mo ang lahat ng nasa itaas. Kapag ginawa mo iyon ay lalo kang maiinip. Hayaang mag-enjoy ang sarili sa iyong katamaran. Magugulat ka na lamang na "time" na pala para umuwi.

14. Ayusin ang lamesa na para bang napakarami ng iyong trinabaho. At bago umuwi, dumaan ng CR. Tingnan at hipuin ang mukha kung gaano kakapal. Huwag pansinin ang mga kasamahan na mula umaga ay tingin ng tingin sa iyo. Hindi naman sila ang nagpapasuweldo.

"Hindi bale nang tamad, hindi naman pagod!" - Tado

Ang Bato sa Buhangin (Makabagbag damdaming 1st Anniversary Special)

2008-01-13T06:00:00.000+09:00

Will you marry me?

Isa na yata ito sa pinaka mahirap bitawang salita na nasabi ko sa buong buhay ko. Dati ay inakala kong simple lang ang pagsambit nito. Pero, iba pala ang bigat ng pangungusap pag seryoso mo ng sasabihin sa babaeng mahal mo. Kahit pa nga ilang beses kong ni-reherse kung paano ko sasabihin ito sa harap ng salamin, ay nangatog parin ako noong oras na harapan ko nang bitawan ang salitang ito. Tulad ng kasal, isang rin itong once in a lifetime experience lalo na sa mga babae. Maliban na lamang kung two timer ka at sabay nag propose ang dalawang papa mo. Sa lalaki kasi, kahit sampu pa ang girlfriend niya ay siguradong sa isang babae lang niya sasabihin ito. Magastos yatang bumili ng sampung diamond rings sa mga panahon ngayon. Minsan ay naka-saksi ako ng isang lalaki na nag propose sa kanyang kasintahan at ang laki ng epekto sa akin ng eksenang ito pagkatapos. Kahit nga hindi ko sila kilala ay labis akong natuwa sa mga pangyayari. Nag-umapaw kasi sa buong paligid ang saya at excitement na hindi lang sila ang nakadama, kundi pati ang mga nakasaksi. Ito ay nangyari noong kumakain ako sa isang restaurant sa Mexico. Daig pa ang eksena sa isang Mexican telenovela sa tindi ng emosyon na umapaw sa live proposal ito.

Mga Tauhan:
Isang Mexicanong itatago natin sa pangalang Sergio
Isang Mexicana na itatago natin sa pangalang Rosalinda
Waiter na itatago natin sa pangalang Fulgoso (kasabwat 1)
Gitarista na itatago natin sa pangalang Antonio Banderas (kasabwat 2)

Ang Eksena:
Abala sa pagkain si Sergio at Rosalinda ng lumapit ang waiter na si Fulgoso. Bahagyang na supresa si Rosalinda ng ilabas ni Fulgoso ang isang bote ng wine at ibuhos sa kanyang baso. Nang iinumin na ito ni Rosalinda ay agad pinigil ng waiter na si Fulgoso ang kanyang pag-inom, at mabilis na inihulog ang isang singsing. Umikot ang nakaluwang mata ni Rosalinda sa nakita. Agad namang hinawakan ni Sergio ang kanyang kamay, at ininom ang baso ng wine hanggang ang singsing na lang ang naiwan na nakasuot na sa dila niya (ang lupet!). Inilabas ni Sergio ang kanyang dila at kinuha ang singsing. Lumuhod sa harap ni Rosalinda at pasigaw na sinambit "Rosalinda Mercedez, quieres casarte conmigo!?" na ang ibig sabihin ay "Rosalinda Mercedez, will you marry me?!" habang kumukurap ang pilik mata at nahuhuli ang buka ng bibig sa mga salitang lumalabas. Hindi nakapagsalita si Rosalinda, bumubuka ang bibig niya ngunit walang salitang namumutawi. Hinawakan niya ang kanyang dibdib na halatang hindi makahinga. Sa taranta ni Fulgoso ay bigla niyang isinalaksak ang bote ng wine sa bibig ni Rosalinda para maka-inom. Nang mahimasmasan na si Rosalinda ay agad itong sumigaw. "Si Senor!" Pagkarinig ng sigaw na ito ay nagpalakpakan ang mga tao at biglang pasok sa eksena ang guitaristang si Antonio Banderas, at kumanta ng makabagbag damdaming awit na "wididit" mula sa soundtrack ng cartoons na Dora the Explorer.

Simple lang ang ginawa ni Sergio pero rock! at nag-iwan ito ng kaka-ibang ligaya, hindi lang kay Rosalinda, ngunit maging sa mga nakasaksi sa mga pangyayari... at isa ako doon.

Nang gabing iyon ay hindi na naiwasang bumalik sa aking ala-ala ang eksena namin ni Grace noong Nobyembre 10, 2006 sa Puerto Galere. Matagal kong pinagplanuhan ang araw na sasabihin ko kay Grace ang tulad ng mga sinabi ni Sergio. Kaya naman, kahit na pahirapan ng ipaalam ko siya sa kanyang tatay ay hindi ako sumuko. Ito kasi ang unang pagkakataon na magpupunta kami ni Grace sa isang bakasyon na kaming dalawa lang. Kaya, ilang baldeng pawis ang pumatak sa akin, at limang litrong laway ang nalunok ko noong araw na pinag-paalam ko siya. Mabuti na lang at napapayag ko rin ang tatay niya matapos akong mag-igib ng tubig, magsibak ng kahoy at mag tiklop ng labada.

Kumpleto na ang lahat isang araw bago ang aming bakasyon. Pero, wala pa akong idea kung paano ako mag po-propose kay Grace. Nagbasa pa nga ako ng ilang kwento sa internet para magkaroon ng idea at makalaglag panty na proposal. Pero naisip ko na mas okay ang may originality. Bago pa lumubog ang araw sa Puerto Galera ay mag-isa akong naglalakad, habang dakot ko ang engagement ring na binili ko para kay Grace. Nang mapagod sa paglakad ay naupo ako sa tabing dagat at nilibang ang sarili sa pagpukol ng bato sa kawalan (habang tumutugtog sa background ang awiting "Magpakailanman"). Nang mangalay na ang kamay ko sa pagbato, ay naisipan ko namang mamulot ng ibat ibang kulay ng bato na nakakalat sa buhangin. Dahil sa sobrang pagsesenti ko ay isinulat ko sa buhangin gamit ang mga bato ang salitang "LLOYD (heart) GRACE" na ang ibig sabihin ay Lloyd love Grace. At mula dito ay isang plano ang nabuo sa isip ko...

Mga Tauhan:

Lloyd, ang binatang kamukha ni Sam Milby.
Grace, ang dalagang kamukha ni Bea Alonzo
Bangkero, ang piping saksi sa mga pangyayari. (literal na pipi ang bangkero)

Ang Eksena:

Bago dumating si Grace ay itinanim ko sa isa sa mga bato na korteng puso ang engagement ring na ibibigay ko sa kanya. Ilang sandali pa ay natanaw ko na paparating siya. Inaasahan ko narin ito dahil napag-usapan namin na papanoorin namin dalawa ang paglubog ng araw. Kaya malayo pa lang ay nakangiti na ako sa kanya. Habang papalapit siya sa akin ay palakas naman ng palakas ang dagundong at tibok ng puso ko dala ng kaba. Nang makalapit na si Grace ay nagulat siya sa kanyang nakita. Tinitigan niya ang nakasulat sa buhangin at parang bata na namangha. "Galing ah! Ginawa mo?" "Oo, katulong ang mga dikya." Napangiti si Grace, hindi dahil sa joke ko, kundi dahil sa effort na ginawa ko. Niyakap niya ako at patuloy na inaliw ang sarili sa pagtitig sa aking masterpis. Ilang sandali pa ay lalong lumakas ang pangangatog ng aking katawan dahil sa nerbiyos. Hinawakan ko ang kamay ni Grace at pautal-utal akong nagsalita "B-bi, p-pra s-syo ang p-pinakamagandang b-bato na nasa harap m-mo." Noong una, ay hindi naintindihan ni Grace ang mga sinabi ko, ngunit ilang sandali pa ay dahan-dahang dinampot ni Grace ang batong may singsing sa gitna ng hugis pusong tumpok ng mga bato. Napatingin siya sa akin na noon ay namumula at naginginig ang labi sa pag-ngiti. Kinuha ko ang singsing sa kanya, at hinawakan ko ang kanyang kamay at pagkatapos ay halos walang boses na sinabing. "Ma. Mari Grace B. Cruz, will you marry me? Papakasal ka ba sakin?". Tumulo ang luha mula sa mata ni Grace, hindi siya nakapagsalita at nakatitig lang sa akin. Ilang sandali pa ay nag-uunahan na ang pagpatak ng luha sa kanyang magkabilang mata. Sinuot ko ang singsing at isang mahigpit na yakap ang iginanti niya habang patuloy pa ang pagpatak ng kanyang luha. "Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko, papakasalan mo ba ako?". Isang impit na "00" ang isinagot ni Grace. Parehong tumigil ang ikot ng mundo sa aming dalawa ng mga oras na iyon. Kasabay ng pag lubog ng araw sa dalampasigan ng Puerto Galera, ay isang bagong sibol na liwanag ang sumikat sa amin. Liwanag na magbubukas ng bagong yugto ng aming pagmamahalan. Habang tahimik parin kami ni Grace at hindi parin nakaka recover sa mga pangyayari, ay isang mahinang palakpak ang aming narinig. Galing iyon sa isang bankero na kanina pa pala na nonood sa amin. Hindi ko naman siya pinahiya at kumaway ako, para hindi niya isipin na suplado ako sa personal.

Ngayon ang unang taong anibersaryo namin ni Grace bilang mag-asawa. Isang taon na puno ng saya at walang kapantay na pagmamahalan. Sana, sa mga darating pang taon ay umapaw pa ang biyaya sa atin at lalong tumatag ang ating samahan.

Salamat at pumayag kang magpakasal sa akin.

Ang Babae sa Buhay ko

2007-12-21T07:34:00.000+09:00

May isang kaganapan sa buhay ko na hanggang sa ngayon na may asawa na ako ay umuukit parin sa puso at isip ko. Kwento ito tungkol sa isang babae na may malaking bahagi ng buhay ko. Sa lahat kasi ng mga babaeng dumaan sa buhay ko (kung ilan sila? find the value of x: (sinx+cotx-cosx)/tanx= 152) ay siya lang ang nagtataglay ng mga katangian na aking hinahanap.

Simple. Ni hindi ko pa nga siya nakitang nag pahid ng kahit anong klase ng make-up sa mukha. Pero kahit naman ganun ay lutang na lutang parin ang kanyang kagandahan. Para siyang isang diwata na may kapangyarihang magpa-amo ng mabangis na hayup sa tuwing tititigan niya. Hindi ko naman sinasabing isa akong tigre o baboy ramo, pero isa ako sa nabiktima ng kanyang tingin. Sa tuwing magkasama kami ay madalas napapako ang tingin ko sa kanya at napapansin ko na nahuhuli niya ako sa ganitong akto. Mabuti nalang at hindi niya ikinagagalit ang pagtitig ko sa kanya, pero minsan na niyang inamin na natatakot siya sa akin sa tuwing nakatitig ako, para daw may halong pagnanasa. Agad ko namang itong itinanggi kahit totoo (manyak)!

Bukod pa sa pagiging simple ay taglay din niya ang katangian na mahirap mahanap. Ito ay ang katangiang magmahal, sa Diyos, pamilya at kapwa. Minsan ay isang text message ang natanggap ko mula sa kanya, nais daw niyang magpasama sa akin sa isang Christian fellowship na miyembro siya. Bagamat, isa akong katoliko na deboto kay Mama Mary at St. Jude ay hindi ako sanay pumunta sa ganoong pagtitipon. Pero sa pagkakataong ito ay hindi ko siya natanggihan at ayaw kong sayangin ang pagkakataon na makasama siya. Noong una ay inakala ko na bantay lang niya ako, habang siya ay abala sa pakikisalamuha sa mga miyembro nito. Pero hindi nagtagal ay unti-unti na niya akong pinapakilala sa mga kasama, at hindi ko namalayan na sumasabay narin ako sa kantahan habang nakataas ang kamay ay nakapikit ang mata. Bagamat hindi ako sanay at nahihiya pa, ay nakita ko nalang ang sarili ko na nag-eenjoy din. Dahil ba sa faith? O dahil sa babaeng kasama ko? Ito ang bagay na hindi ko maipaliwanag at alam kong hindi tama na siya ang maging dahilan ng pagiging miyembro ko.

"Ang buhay ng kristyano ay masayang tunay (clap! clap!),

masayang tunay (clap! clap!)

masayang tunay (clap! clap!)"

Isa sa batayan ko sa babaeng gusto kong pakasalan ay ang mapagmahal sa magulang at kapatid. Dito ako saludo ng husto sa babaeng ito. Kaya niyang isakripisyo ang lahat ng meron siya para mapasaya ang kanyang pamilya. Sa tuwing nagkakroon ng pagkakataon na nakakabisita ako sa kanila, ay nakikita ko ang saya niya sa tuwing magkakasama silang buong pamilya. Minsan ay na-ikwento niya sa akin na ang pangarap niya sa kanyang mga magulang. Hindi ko inasahan na pareho kami ng hinahangad, ito ay ang maranasan nila ang sarap ng buhay sa kanilang pagtanda. Ang makapamasyal at maikot ang mundo, makapagpatayo ng mansion, masaganang buhay at malusog na pamumuhay. Dahil alam namin ang hirap na ginawa nila noong itinataguyod pa nila kami. Bagamat mahirap abutin ang ganoong pangarap ay nakikita ko sa kanyang mata ang determinasyon na may halong pagmamahal, kung kaya sa aking palagay ay walang imposible sa kanyang pangarap. Kaya naman, sinabi ko nalang sa kanya na sa kanyang pagyaman ay idamay na niya ang nanay at tatay ko para matupad din ang pangarap ko sa kanila.

Sa aking palagay ay iba ang ikot ng aking buhay kung siya ang kapiling ko, siya ang tingin ko na kukumpleto ng aking pagkatao, pero takot ako na biguin niya kung kaya matagal kong pinalampas ang pagkakataon na sabihin sa kanya ang mga bagay na ito. May mga pagkakataon na naglakas ako ng loob na magpasaring sa kanya, pero sa huli ay nauunahan parin ako ng takot at kaba. Minsan ay inamin ko na sa kanya na kung may isang babae na gusto kong makasama habang buhay malamang na siya yun. Ngumiti siya at hindi ko inasahan ang naging sagot niya ng ikwento niya ang kanyang panaginip. Minsan daw ay nanaginip siya na lumalakad siya sa altar para sa kanyang kasal, hindi raw maipaliwanag ang kaba sa dibdib niya habang pilit niyang sinisilip ang lalaking naghihintay sa kanya. Noong una ay isang malabong mukha ang kanyang natatanaw ngunit habang papalapit ay nagkakaroon ito ng hugis at anyo. Nang makarating siya sa altar ay saka palang niya ito nakilala, isang lalaki ubod ng gwapo ang kanyang nakita. Kahit alam ko na ubod ako ng gwapo ay hindi ko naman inasahan na ako yung lalaking napanaginipan niya. Labis akong natuwa ng marinig ang kwentong iyon at nagsimulang mangarap na sana nga ay magkatotoo.

Espesyal sa akin ang araw na ito dahil ngayon ang kanyang kaarawan. Excited ako dahil nabalitaan ko na nasa laguna siya ngayon at magkikita kami. Pagkagaling sa opisina ay agad akong nagtungo sa babaan ng bus para sunduin siya. Malayo pa lang ang bus ay inilalarawan na ng aking isip ang amo ng kanyang mukha. Nang huminto ang bus sa tapat ko ay agad akong tumakbo sa pinto para salubungin ang mga bumababa kahit hindi ko sila kamag-anak. Hanggang sa matanaw ang kanyang pagbaba. Isang matamis na ngiti ang isinalubong niya sa akin, kinuha ko ang bitbit niyang bag at hinalikan. Habang naglalakad ay hindi ko mapigilan na higpitan ang hawak sa kanyang kamay dahil sa saya na aking nadadama. Siya nga ang babae sa buhay ko at kumukumpleto ng pagkatao ko. Kaya naman ako ang pinaka masayang lalaki, noong pumayag siya na magpakasal sa akin.

Happy Birthday Bi...I Love you so much!

"Ang blog na inyong nabasa ay ang kwento na hindi ko na-ipost noong December 21, 2007 dahil sa pagmamadaling maka-uwi. Naging abala naman ako sa piling ni Grace noong bakasyon kaya hindi ko nagawang i-update ang blog ko."

Swerte ka ba?

2007-12-13T23:18:00.000+09:00

Pag-swerte ka daw sa sugal, lotto, binggo, sakla o raffle ay malas ang lablyf? Ito ang paniniwala ko mula noon na nabago sa isang iglap. Krismas party ng aming kumpanya noong Linggo, ay ginanap sa Ninoy Aquino Stadium. Alas-tres ang simula ng programa at bago pa mag ala-una y medya ay umalis na ako ng bahay. Galing pa kasi ako ng bulacan at dahil sa wala ng shuttle doon ay nag commute ako papunta sa lugar. Sa maynila ako nag kolehiyo, pero sa pagkakataong ito ay bigla akong nalito kung saan ang Ninoy Aquino Stadium. Bigla ko kasing naisip ang Rizal Memorial Stadium na nagpagulo ng utak ko. Pareho kasing sa maynila matatagpuan ang dalawa, pareho pang hango sa pangalan ng bayani na idol ko, at pareho pang staduim. Basta ang alam ko lang ay isa dito ay sa Vito Cruz at isa naman ay sa tapat ng Harrison Plaza. SWERTE at nag reply agad si Chyng ng i-text ko si Jeric kung saan ang lugar. At tama ang hinala ko, ito nga ang nasa tapat ng Harrison Plaza na peyborit tambayan namin noon.

Saktong alas tress ay nasa lugar na ako. Dali-dali akong tumakbo sa gate para makipag- unahan sa pagpasok. Hanggang sa makasabay ko ang dalawa pang empleyado na parehong babae at nagmamadali rin. Dahil sa kanilang pagmamadali ay biglang natisod ang isa at nadapa habang hila nito pagbagsak ang kasama. Kaya mistulang stampede sa ultra ang itsura nilang dalawa pagkatapos. SWERTE at malayo pa ako sa kanila ng maganap ang trahedya at hindi ako nadamay. Mabuti nalang at walang nasawi sa pangyayari. Galos at kaunting lukot sa damit lamang ang tinamo ng mga biktima, kung kaya agad naman silang nakatayo.Nang makapasok ako sa loob ng stadium ay hindi na ako nagulat sa nakita. As usual, puno ang stadium sa dami ng empleyado ng Hitachi. Ayon sa bilang, mahigit 3,700 ang dami ng empleyado na nasa stadium ng mga oras na iyon. Kaya naman sa bubong na lang ang pwede kong pwestuhan kung gusto kong makapasok sa loob. SWERTE, dahil isang kaibigan (Si Amore) ang nakakita sa akin at dali-dali akong tinawag. Dahil sa kanyang koneksyon sa baba at diskarte ay nakakuha kami ng pwesto sa harap ng stage. As in sa harap, mga tatlong silya lang ang layo mula sa butas ng ilong ng mga performers. O di ba? Nasa VIP area na kami sa isang iglap.

Nagsimula ang programa sa isang paunang salita mula sa aming presidenteng hapon. Noong una ay tahimik lamang ang lahat at pinakikinggan ang bawat sinasabi nito. Walang humihinga, lahat ay nakatutok at pare-pareho ng hinihintay na marinig. Hanggang isang anouncement ang bumasag sa katahimikan ng lahat. SWERTE ng ipahayag niya na makaka-tanggap ang lahat ng bonus. Hiyawan ang lahat, ang iba ay tumili, meron nagwala, na-ihi sa salawal at meron din tumalon mula sa bleacher hanggang lower box. Kapag tungkol talaga sa pera ang usapan ay makakalimot ang lahat kahit siguro Akon pa ang katapat.

Matapos maka recover sa narinig na bonus ay muling nanumbalik ang party mood ng lahat. Hanggang isang dagundong na naman ang narinig ng isa-isang nag-datingan ang mga special guests. May malupit sa sayawan, malupit sa hosting, malupit sa kagandahan, malupit sa kantahan at walang lupet. Pero gusto kong samantalahin ang pagkakataon na ito para purihin ang lupet ng street boys! Sobra akong napabilib. Hindi ako mahilig sumayaw pero noong sila na ang nag perform ay bigla akong napatili. Ewan ko, hindi ko napigilan ang sarili ko, kusang umakyat ang tili sa aking diaphram at inilabas ng aking lalamunan. SWERTE at lahat ng katabi ko ay tumitili din, kaya hindi ako nahalata.

Ang lupet ng Street boys!

Sayang at hindi niya sinama si Ate Vi na idol ko.

Maganda sya at crush ko siya, kaya hindi ko pupunahin ang performance nya.

Malupit sa kantahan.

(Sadyang hindi ko na sinama ang isa pang guest, wag nalang sayang ang space..hehehe)

Hanggang sa dumating ang SWERTEng hindi ko inaasahan. Mula ng magkaroon ako ng malay sa mundong ibabaw ay hindi pa ako nakaranas manalo sa kahit anong raffle. Mapa-raffle man sa eskwela, raffle sa perya, sa baranggay, department store, sari-sari store o kahit pa-raffle ng Tide sa Eat Bulaga ay sinalihan ko pero bokya parin. Sinimulan ang raffle sa pag-bunot ng mga minor prices. Isang babae sa tabi ko ang nag-titili at sinabunutan ang katabi niya sa tuwa at buong lakas siyang nagsisisigaw na parang apo ni Sisa ng marinig ang pangalan niya na unang binunot. Ganoon niya kailangan ang premyo na iyon na pwede na siyang sumulat ng autobiography dahil sa makulay na pangyayaring iyon sa buhay niya. Ilang sandali pa ay tumakbo na siya papalapit sa lugar kung saan makukuha ang mga prices. At ng bumalik siya ay bitbit na niya ang kettle na kanyang napanalunan. Muntik ng dumugo ang anit ng katabi niya ng dahil lamang sa kettle na iyon. Nagpatuloy ang raffle habang ako ay abala sa pagkuha ng mga pictures ng kisame, silya, poste at spot light sa loob ng stadium. Hanggang sa marinig ko ang pangalan ko na tinawag. Bigla akong nawala sa sarili, siguro ay kung hindi ako nahiya sa eskandalong ginawa ng unang nanalo ay malamang na ganoon din ang nagawa ko. Lumapit ako sa claim station na wala akong idea kung ano ang napanalunan ko.

Staff: Sir, ano po napanalunan nyo?

Lloyd; Ah e, Ipod 60 Gig?

Staff: Sir, minor prices palang po ang na draw.

Lloyd: Ah ganun ba, hindi ba pwedeng Ipod nalang?. (Sabay dukot sa bulsa at abot ng 500). Eto, pang meryenda mo.

Staff: Sinusuhulan nyo ba ako!!!?

Lloyd: Hindi naman sa ganun.

Staff: Eto po, grocery basket worth 1,100 pesos ang napanalunan nyo!(sabay abot ng isang basket na umaapaw).

Lloyd: Arg! (bigat)

Pagbalik sa upuan ay tinitigan kong mabuti ang basket na napanalunan ko na parang lab at persayt. Ganito pala ang pakiramdam ng manalo sa raffle. para kang tumuntong sa ulap at may mga anghel na umiihip ng trumpeta sa saliw ng tugtuging papaya dance. Naging masaya ang buong gabi ko at naka-patong parin sa ulo ko ang tanda ng swerte. Nang mapadaan ako sa Lotto station ay inisip ko ring tumaya pero sarado na, sayang ang pagkakataon. Malamang kasi ay bumalik na sa normal ang aura ko kinabukasan. Agad kong tinext si Grace at ang nanay ko na ang balita ko ay nagrosaryo pa para manalo ako ng appliance showcase worth 40,000 pesos o ang grand price na 100,000. Pero hanggang grocery basket lang ang inabot ng swerte ko sa ngayon at ito ay labis ko nang pinag-papasalamat.

Wish kay Santa

2007-12-05T13:34:00.000+09:00

Isang text message mula sa aking kapatid ang natanggap ko noong linggo. Nagtatanong siya kung ano ang gusto kong matanggap para sa aming taunang "kris kringle". Halatang ang text ay ipinadala sa lahat para hindi mabuking kung sino ang nabunot ng bawat isa. Ilang sandali pa ay isa-isa nang nagdatingan ang reply ng bawat isa. Mayroon gusto ng Brats doll, Zaido Blue kolektibols, bags, sandals, badminton racket (na mamahalin) at kung ano-ano pa.

Taon-taon ay naging tradisyon na sa aming tahanan ang magkaroon ng kris-kringle. Nagsimula ito noong nasa elementary pa ako at anim pa lang kami miyembro ng pamilya, nagpatuloy hanggang ngayon na labing walo na kami lahat. Para sa akin, ang kris kringle ay isang importanteng events sa araw ng pasko. Kung wala kasi ito ay malamang sa malamang na wala akong natatanggap na regalo tuwing pasko. Kaya naman labis akong nagpapasalamat sa naka-imbento nito. Atleast, walang mag-iisa ngayong pasko basta't kasali sa kris kringle.

Aktwali, ang kris kringle daw ay hinango sa salitang German na Christ Kindl o Christkind na ang ibig sabihin ay "gift bringer child". At dahil sa mga bobongkano (isteyt side na bobongpinoy) na nagkamali sa pronawnsheysion (tama ba ispeling?) ay binigkas nila ito na kris kringle (kitams, kung ang pinoy bopols sa ingles, ang mga kano naman ay bopols sa German). Hanggang sa lumipas ang mahabang panahon at ang imahe ni kris-kringle ay kumupas, inagiw at tumada. Mula noon ay isang bagong karakter ang ipinakilala sa ating lahat, ang ninong ng lahat at ang nag-iisang santa na lalaki, Si Santa Claus o St. Nicholas.

Noong bata pa ako (hanggang ngayon) ay naniniwala ako kay Santa Claus. Pagkatapos ng noche buena ay nag-uunahan kaming mag-sabit ng mga kapatid ko ng medyas sa bintana at umaasang bukas pag-gising ay may regalong ilalagay si tatay, este si Santa. Taon-taon naman ay hindi kami nabibigo, yun nga lang hindi ang mga regalong inaasam ko ang natatanggap ko. Kundi mga barya na mukhang galing sa arkansya. Dahil doon ay labis akong napabilib ni tatay, este Santa. Dahil ibinuwis niya ang kanyang arkansya para lamang mapaligaya kaming mga bata. Ngayon na hindi na ako naniniwala kay Santa (ows?) ay sinubukan kong ibahin naman ang isytayl. Imbes na magsabit ng medyas ay sususlatan ko siya at ibo-blog ko. Baka kasi member narin siya ng blogsphere at makarating ito sa kanya. Eniwey, gagawin ko 'to hindi dahil naniniwala pa ako sa kanya, katuwaan lang (plastik!)

Dear Santa,

Meri Krismas!

Kamusta na po kayo? Sana ay nasa mabuti kayong kalagayan habang binabasa ang sulat ko.Kamusta na po si Rudolf? Hindi na po ba siya inaaway nila Dasher, Dancer, Prancer, Vixen,Comet, Cupid, Donner and Blitzen. Si Olops the other raindeer po? Kasama na ba siya sa opisyal raindeer ng tropa?
Eniwey, Alam ko po na alam nyo na at hindi nyo pwedeng itanggi na malapit na ang pasko. Kaya naman sigurado rin ako na handa kayo at alam nyo na susulatan ko kayo.

Bago po ang lahat, para fair ay gusto ko munang sabihin sa inyo na naging mabait ako sa buong taon. Hindi na po ako iyakin. Pinipigilan ko na pong tumulo ang luha ko pag nanonood ng Maalaala mo kaya at Princess Sarah. Hindi na po ako nagpapa-late sa trabaho, madalas po ay maaga na ako pumapasok at gabi na umuuwi. Importante po kasi sakin na ma-ipost ang blog ko kada-linggo (ayaw ko sumablay sa deadline). Hindi rin po ako sumama sa nakaraang Makati Standoff, mas naniniwala po ako na ang pagbabago ay nasa bawat Pilipino at hindi sa isang pinuno o grupo lamang. Insyort, Gudboy po ako and I deserve to have gift(s) this krismas.

Pasensya na po pala kung sa wikang Pinoy ko po isinulat ang liham kong ito dahil hindi ko po alam ang salitang gamit niyo dyan sa North Pole, kung ingles, Russian, Polish o Polar Bear. ipa-translate nyo nalang po. Malamang at sigurado ko na may Pinoy workers din kayo dyan sa factory niyo na pwedeng mag-translate ng sulat ko.
Idinaan ko na rin po sa blog ang sulat ko para mas mabilis nyong makita at kung sakaling may kasing bait nyo po na makabasa ay baka sakaling siya nalang ang tumupad ng hiling ko. Hindi ko rin po kasi alam ang e-mail address nyo.

Santa_25@yahohoho.com parin po ba ang gamit nyo? Ininvite ko po kasi kayo sa friendster pero hindi nyo po ina-accept. (hmpf!)

Eniwey, eto po ang aking mga hiling ngayong pasko.

Canon EOS 40D Digital SLR. Hindi nyo po naitatanong ay nahihilg po ako ngayon sa photography at isa po sa pangarap ko ay magkaroon nito. Pag ito po kasi ang hawak ko ay malamang na kahit puro paling at putol ang kuha ko ay ma-aapreciate parin ng makakakita dahil sa ka-astigan nitong taglay. Wag po kayong mag-alala, papadalhan ko po kayo ng kopya ng mga kuha ko, at iiwas po ako sa mga nude photos (Pro kung type nyo yun madali po ako kausap, hindi po makakarating kay Mrs.Santa)

Dalawang round trip ticket sa Greece plus pocket money. Hindi nyo po tinupad last year ang hiling kong honeymoon namin ni Grace sa Europe. Kaya eto na po ang tiyansa ninyong makabawi. Okay lang po sa amin na sa Greece nalang, para po mabisita namin ang Olympia at Mount Athos. Pero naiintindihan po namin na mahirap ang buhay ngayon,kung kaya kahit sa sa Hongkong Disneyland ay pwede na, dagdagan nyo nalang po ang pocket money para todo ang saya.

Transformer (Optimus Prime). Kung hindi pa po kayo tinatamaan ng alzheimer, ay alam nyo na eto po ang taon-taon na hiling ko sa inyo since kinder. Pero hanggang ngayon po ay hindi nyo parin binibigay. Kung hindi po makagawa ng Transformer sa toy land ang mga elf nyo ay sabihan nyo lang po. Madali naman ako kausap, kahit po Zaido blue o Lastikman koletibols ay okay na sa akin kesa wala.

World Peace. Santa naman, ang dami na kayang humihiling nito. Pati nga mga beauty queens ay ito rin ang hiling. Kakasawa na kasi silang pakinggan kaya pwede bang ibigay niyo na po ito sa kanila. Bahala na po kayo kung paano niyo ito ibabalot sa giftwrapper, eniwey problema naman na iyon ng elf workers niyo.

Iyan lang naman po ang mga gusto ko ngayong pasko. Sana naman bigyan mo ng katuparan ang hiling ko. Ang tanda-tanda ko na po pero hanggang ngayon wala pa po kayong binabalot na regalo para sakin. Sige po, bahala kayo baka hindi narin ako maniwala sa inyo at tuluyan nang tumiwalag at umiba ng kapanalig. Sana po ay ibigay nyo sa akin ang mga hiling ko on or before December 24, 2007. Kapag hindi niyo po tinupad ang mga kagustuhan ko ay pangungunahan ko po ang pag-aaklas ng union sa inyong factory at isasama ko narin po ang mga miyembro ng magdalo para mapababa kayo sa pwesto.

Hoping for your kind consideration.

Truly yours,

Roninkotwo

"Da Gudboy"

P.S. Wala po kaming chimney sa Pinas. Kumatok na lang po kayo sa gate namin o mag doorbell, pero don't worry magsusuot ako ng blindfold para di ko po kayo makita.

Kwentong Pamasko

2007-12-01T06:00:00.000+09:00

"Sa may bahay ang aming bati,
meri krismas, nawawalhati."

Isang batang babae na nasa edad na pito, may payat na pangangatawan, at madungis na damit ang tumapat sa FX na sinasakyan ko pauwi ng Bulacan ng matraffic ito sa EDSA. Gamit ang dalawang bato bilang instrumento, habang bitbit ang ilang pirasong sampaguita ay sumasabay ang kanyang paos na tinig sa isang awiting pamasko na matamlay niyang inaawit. Bagamat tulog ang katawan ko noon dahil sa pagod ay unti-unting nagising ang diwa ko at napatingin sa batang umaawit. Nasalamin sa mata ng bata ang aking ala-ala sa tuwing sasapit ang pasko noong ako ay halos kasing edad niya.

Pasko ang paboritong araw ko sa buong taon, mas excited ako dito kesa sa bertdey o showbiz anniversary ko. Marami kasing masasayang karanasan sa buhay ko ay naganap sa panahon ng kapaskuhan. Hindi kami mayaman, pero hindi rin naman salat sa mga bagay na kailangan para mabuhay. Ang tatay ko ay isang mananahi at ang nanay ko naman ay isang mabuting maybahay. At ang kinikita nila ay sapat lang para ilaan sa pag-aaral naming apat na magkakapatid. Bagamat lumaki ako na hindi sagana sa mga laruan, pagkain o magarang damit, ay busog na busog naman sa pangaral ng magulang at pagmamahal ng buong pamilya.

Pagkatapos pa lang ng undas ay excited na akong nilalanghap ang simoy ng pasko. Si tatay ang madalas na nag-aayos ng aming bahay tuwing sasapit ang ganitong panahon. Pero hindi siya bumibili noon ng mamahaling parol o malaking krismas tree. Gamit lang ang kanyang tiyaga at abilidad ay nakakagawa siya ng mga tulad nito ng hindi gagastos ng malaki. Hindi ko makakalimutan noon ang aming krismas tree na ginawa ni tatay mula sa sinulid. Gamit ang bilog na plywood bilang base, na pinai-kutan ng pakong bakya at tinukuran ng kawayan sa gitna kung saan itatali ang sinulid mula sa tuktok hanggang sa base paikot ng paikot hanggang mapuno at mag korteng cone. Pag naitayo na ay sasabitan niya ng mga kendi tulad ng stork, mentos at white rabbit. Ilang segundo lang ang itinatagal ng buhay ng mga kending nakasabit dito, dahil agad namin itong sinusungkit. Kapag nakita ito ni tatay ay hihingin niya sa amin ang mga balat ng kendi at papalitan ng bato ang laman nito at isasabit muli. Kay tatay ko natutunan ang innovation!

Simbang gabi ang isa sa pinaka-hihintay ko tuwing pasko. Kahit na mahirap gumising o manigas ang katawan ko sa lamig ay hindi ko ito pinapalampas. Tulog pa ang manok ay ginigising na ako ni nanay para maligo. Pag dating sa banyo ay dadamhin k0 muna ang lamig ng tubig na kasing lamig ng yelo. Dahil sa takot akong sipunin at importante sa akin ang kalusugan (takot sa tubig..palusot pa!) ay wiwisikan ko lang ang mukha ko at babasain ang buhok at lalabas na ng banyo. Magagalit si nanay dahil mapapansin niya na hindi ako naligo, nakita niya kasi na hindi naalis ng wisik ng tubig ang mga muta sa mga mata ko.

Hindi mawawala ang exchange gift sa aming pamilya tuwing pasko, dahil tradisyon na ito. Nagsimula ito noong nasa grade 1 ako, at pinagpapatuloy hanggang ngayon. Noong una ay anim lamang kami na kasali dito, pero ngayon ay labing-walo na mula ng mag-asawa kaming lahat at magkaroon ng mga pamangkin. Natatandaan ko pa ang unang exchange gift namin sa bahay. Si nanay ang nabunot ko, at dahil alam ko na pangarap niya noon ay makatanggap ng grocery sa pasko ay pinilit kong tuparin ito. Mula sa sari-sari store ay naghanap ako ng kakasya sa pera ko. Dahil sa liit ng budget ,ay isang lata ng tomato sauce lang ang nabili ko. Nang ibigay ko ito kay nanay ay nakita ko ang saya sa mukha niya. Hinalikan ko siya at pinangko sa sarili ko na darating din ang panahon na maibibigay ko ang simpleng hiling ng nanay ko. At ngayon, kahit hindi pasko ay tinupad ko ito, buwan-buwan...(maririnig ang theme song ng wish ko lang).

Kahit mahirap ang buhay at nauubos ang pera sa pag-aaral naming magkakapatid ay hindi pinapalampas ng mga magulang ko ang noche buena. Ito ang pagkakataon na sama-sama kaming nag-aantay na sumapit ang alas-dose at sabay-sabay magpapasalamat sa lahat ng mga biyayang natanggap sa buong taon. Atat ako tuwing malapit na ang noche buena, madalas ang sulyap ko sa wall clock at naiinip sa takbo ng mga kamay nito. Excited kasi akong makakain ng spaghetti ng nanay ko. Ngayon nga na marunong na akong magluto ng ravioli o tortellini ay hindi parin nito kayang pantayan ang spaghetti gawa ni nanay. Pagpatak ng alas dose ay yayakapin namin ang bawat isa, hahalik at babati ng isang maligayang pasko. Iba talaga ang saya kapag kasama ang pamilya tuwing pasko, ang lamig ng panahon ay napapalitan ng init ng pagmamahalan.

Binaba ko ang bintana ng FX at inabot sa batang nagkakaroling ang limang pisong barya na nasa bulsa ko. Wala kahit anong reaksyon akong nakita sa mukha niya, wala man lang kahit "thank you!". Sinara ko ang bintana at muling pinikit ang mata para ituloy ang na-istorbong tulog. Ilang sandali pa ay narinig kong kinakatok niya ang bintana ng fx sa bahagi ko. Inis akong sumenyas na wala na akong ibibigay subalit patuloy parin ang bata sa pagkatok. Para tumigil ay ibinaba ko ulit ang bintana at dinukot ang piso na natitirang barya sa bulsa ko. Hindi ko pa man kumpletong naibababa ang bintana ay nagulat ako ng iabot sa akin ng bata ang dala niyang sampaguita. Halos malusaw ang puso ko ng abutin ko ang sampaguita at isang matamis na ngiti mula sa bata ang aking nasilayan. Bago pa man ako makapagsalita kahit man lang "thank you" ay tumakbo na siya papalayo at lumipat sa katabing sasakyan.

"We wish you a meri krismas
we wish you a meri krismas
we wish you a meri krismas
and a hapi new year! "

Ayon sa DSWD may halos 1.2 million na bata sa lansangan ngayon sa Pilipinas ang walang magulang. At sabi ng UNICEF, 12 million children die every year largely due to malnutrition sa buong mundo. Ibig sabihin, sa bawat minuto, sampung bata ang namamatay dahil sa kawalan, hindi lang ng pagkain, kundi kawalan ng pagmamahal at pamilyang nag-aaruga. Biglang sumagi sa isip ko ang dahilan kung bakit masaya ang bawat pasko ko. Ito ay dahil sa mga biyayang natatanggap ko mula sa dakilang may kaarawan tuwing pasko. Mga biyayang wala ang ibang bata, ang biyaya ng buhay, pagmamahal at pamilya.

Ito ang buong larawan ng Pasko. Totoong may napakadakilang dahilan upang magbunyi at magdiwang. Ngunit totoo ring maraming mga tao ang nalulugmok sa sari-saring pasanin, pasakit at kawalan. Paano ang pasko ng mga walang kasama sa buhay? Paano ang pasko ng mga walang bahay? Paano ang pasko ng mga walang pamilya?
At ito rin marahil ang hamon sa ating mga hindi masyadong nagdurusa ngayong kapaskuhan. Paano nga ba ipakikilala ang langit sa lupa, ang luwalhati sa dalamhati, ang kaalwan sa kawalan.

Nawa ay maging maligaya ang pasko nating lahat.

Kwentong KayGanda

2007-11-23T13:15:00.000+09:00

Exciting ang araw ng biyernes para sa akin dahil ito ang araw ng uwian sa Bulacan at makikita ko na ulit ang aking asawa. Isang normal na biyernes sa akin ngayon, pagbaba ng shuttle ay diretso CR at matapos tingnan ang mukha sa salamin na hindi nagbabago at walang kupas (gwapo araw-araw) ay diretso na agad sa canteen para mag almusal. Pero, sa pagkakataong ito hindi normal na umaga ang bumati sa akin. Isang sutsot mula sa likod ang aking narinig at nang lingunin ko ay isang kaibigan ang aking nakita.

Una kong nakilala si Jamie limang taon na ang nakakaraan ng ini-nguso siya sa akin ng kaibigang engineer. Noong una ay hindi ko maintindihan ang gusto nitong sabihin sa akin habang nakatulis ang nguso at umiikot ang mata, kinilabutan pa nga ako dahil ang akala ko ay humihingi siya ng kiss bagamat pareho kaming lalaki. (yuck!) Pero ng sundan ko ang direksyon ng kanyang nguso ay isang magandang babae ang aking nakita. Para siyang anghel na nalalaglag mula sa langit, napangiti ako at nag korteng puso ang eye ball ng mata ko. Tulala na ako sa pagkakatitig ng biglang nilapitan ako ng nag ngunguso sa akin. "Hindi yan, yung katabi!" Doon ko palang nakita ang totoong tinutukoy niya, si Jamie.

Hindi man si Jamie ang anghel na una kong nakita ay mukha naman siyang kerubim na lumulutang sa ulap (pang-bawi). Hindi mo nga iisipin na engineer siya noon, dahil para lang siyang nursery na iniwan ng nanay habang umiinom ng pepsi at umiiyak.

Kung pinagbabawal man ng copyright ang pagkuha sa larawang ito ay humihingi ako ng patawad. Handa akong magpakulong, pero hinding- hindi ko ide-delete 'to. Kailangan talaga sa kwento.

Masungit ang dating ni Jamie sa iba, pero hindi sa akin. Natatabunan kasi ng charm ko ang kasungitan niya. Dahil parte siya ng trabaho ko ay madalas kaming magkasama at mag-usap. Kaya naman hindi na naiwasan na naging malapit ako sa kanya (pero may limit na one foot away baka magalit si Glenn).

Ang pag puksa ng Silicon Magnesium oxide (anu yun?), na maskilala sa tawag na talc (huh?), na mas lalong kilala sa tawag na baby powder (?), na pinaka kilala sa tawag na polbo (ahhh..) ang unang assignment namin ni Jamie. Ang talc kasi ay isang uri ng chemical na sumisira sa Hard Disk Drive kung saan sinusunog at binubura nito ang bahagi ng disk na madapuan nito. Dahil dito ay naatasan kami na bisitahin ang lahat ng supplier sa loob at loob ng bansa (hindi sya kasama pag overseas..bwehehehe) para puksain ang salot sa na talc na napaka-halaga naman para sa lahat ng empleyadong babae at gustong maging babae.

Sa una ay medyo ilang ako kay Jamie, pero after 5 seconds na magkausap ay naging magaan agad ang loob ko sa kanya. Nagsimula na kasi siyang mag kwento ng lahat lahat sa buhay niya, ipinakilala na niya sa akin si mommy at daddy niya, mga kapatid at ang boypren niya noon (na asawa na ngayon) na si Glenn at naging close din ako sa kanila, kahit na sa kwento lang. Ganun katindi ang bonding kasama si Jamie, prang 28 years ka na nyang kakilala.

Isa pa sa naging dahilan kung bakit ako naging interesado na makinig sa kwento niya ay ang pagkakapareho namin pagdating sa lablayp. Pareho kasi kaming hayskul sweetheart ang naka-tuluyan, kung kaya ginawa ko siyang parang reference buk kung saan kumukuha ako ng tip para hindi ako awayin ni Grace pag may kasalanan ako.

Lumipas ang mahabang panahon at lalo kong nakilala si Jamie. Sa kanya ko natutunan pahalagahan at intindihin ang nararamdaman ng isang babae. Ito man ay cute o nakaka-inis, basta, intindihin mo na lang! (wala daw kaming choice). Isang golden rule ko ngayon ito na utang ko kay Jamie at kinatutuwa ni Grace.

Sabay kaming nag almusal ni Jamie kanina, hindi pangkaraniwan dahil hindi naman talaga kami nagkakapag bonding sa pagkain. At ito na ang una at huling pagkakataon na magagawa namin ito, dahil ngayon ang huling araw niya sa HICAP. Isang simpleng kwentuhan at kamustahan lang ang napag-usapan namin habang kumakain. Pinili kong hindi mag kwento at magsalita dahil ayaw kong mapuno ng sabaw na luha ang kanin ko, pero ang totoo ay pinipigilan ko na.

Bigla kong narealize ang malaking bahagi niya sa paglagi ko dito sa HICAP. Si Jamie na laging-online para tulungan ako sa aking problema mapa-trabaho man o personal. Si Jamie na laging may update sa blog nya para inggitin at pangitiin ako. At higit sa lahat, si Jamie na nagpapa-inspired sa akin na lalong mahalin si Grace . Iiwan na niya ang HICAP para harapin ang mga pangarap niya sa buhay, at masaya ako para sa kanya.

Paalam ganda, at salamat sa lahat ng ala-alang iniwan mo sa akin.

" A friend that is hard to find, difficult to leave and impossible to forget"

Kwentong Matanong (FAQ para sa Kwentong Kusinero)

2007-11-16T07:50:00.000+09:00

Mula nang i-post ko ang Kwentong Kusinero sa blog na Bakit Bilog ang Mundo? ay nag-umapaw agad ang dalawang comments . Dahil sa dami ay hindi ko tuloy ito personal na nasagot. Ngayon ay ekslusibong eksplosibo kong sasagutin ang bawat tanong nyo. Maging ito man ay sa blog, sa text, sa sulat o sa friendster na pinadala ng aking mga taga-subaybay. Ayaw ko kasing isipin ninyo na lumalaki na ang ulo ko, pasensya na sa mga nasaktan. Naging busy lang talaga ako sa mga mall tour at tv guestings.

Frequently Asked Questions (Kwentong Kusinero)

Q: Gusto ko sanang lutuin ang Chicken Surprise para sa aking asawa na isang vegetarian, paano ba ako hihingi ng permiso?
A: Una sa lahat, alamin mo muna kung okay sa asawa mo na kumain ng chicken. Pag sinabing gulay lang ang kaya nyang kainin, hindi pupwede lutuin ang chiken surprise gamit ang talong o pechay. Chicken nga e! . Huwag mong ipagpilitan ang Chicken Surprise dahil lang sa ito ay mukhang madaling lutuin. Baka magalit ang asawa mo, sayang lang ang pagod mo at baka iwan ka pa niya at ako pa ang sisihin mo.

Q: Gusto ko sanang lutuin ang Fujio Pizzakoto para sa aking mga anak, paano ba ko hihingi ng permiso?

A: Kung para lang sa iyong mga anak ang rason kung bakit mo lulutuin ang Fujio Pizzakoto, at hindi mo naman ibebenta sa Pizza Hut o Greenwich para pagkakitaan, di mo na kailangan humingi ng permiso. Basta't isaad lang sa ibabaw ng Fujio Pizzakoto gamit ang mayonaise at cheese ang title ng blog, author, at ang website kung saan mo nakita ang recipe bilang acknowledgment, at magbayad ng P50,000.00 bilang donasyon.

Q: Pwede ka bang maimbitahan na magluto sa Chrismas party namin?
A: Hindi sa mga araw ng Lunes hanggang Sabado. Muli, tumatanggap lang ako ng catering pag linggo at tuwing mahal na araw.

Q: Pwede ka bang maimbitahan--
A: Hindi. fix na yun, busy ako!

Q: Pwede ba--
A: Hind--

Q: Pwed--
A: Hin--

Q: Pw--
A: Hi--

Q: Q
A::::::

Q: Nbsa q n ang kwen2ng kucnero, gs2 rin me maglu2. Pno b mgandang gwin me pr mkpglu2?
A: Depende. May burner ba ang cellphone mo?

Q: Bakit ayaw mong ibigay ang totoong recipe ng mga niluto mo?
A: Napakaraming dahilan.

Q: Bakit isinama mo pa sa FAQ na 'to ang tanong sa itaas e hindi mo rin naman pala sasagutin?
A: Pamparami.

Q: Baka naman may iba ka pa recipe dyan na pwede mo i-share, step by step. Yung madali lang ha!?
A: Meron. Eto, kumuha ng lapis at papel, mag madali ka! Kusang nabubura ang mga letra pagkatapos basahin.

PINIKPIKANG BAKA

Step 1: Itali ang baka.

Step 2: Pakainin ang baka ng mga rekadong gaya ng Lauriel, Atchuete, Maggi Magic Sarap, at Knorr Beef Cubes (para maging lasang-lasang baka).

Step 3: Mag handa ng maraming kutsara.

Step 4: Mangimbita ng kapitbahay kung kulang pa ay tawagin ang buong baranggay at itali ang baka sa kuko, sa paa, sa buntot, sa sungay at sa bibig.

Step 5: Paluin ang baka sa pamamagitan ng kutsara hanggang ito ay mamatay (hindi ko problema kung aabutin kayo hanggang dalawang linggo) at pagkatapos ay ilagay ang buong baka sa kaldero...

Tanong ng baranggay, "Teka,sa kaldero namin ilalagay ang buong baka?"

Sagot ko, "Sori, I-rephrase ko lang ang sinabi ko...

At pagkatapos ay ilagay ang buong baka sa KALDEROOOO!!!

sabi ng Baranggay," Kung ganyan ka magsalita ay magkakasundo tayo...Sige ituloy mo...

STEP 6: Pagkatapos ilagay ang buong baka sa KALDEROOOO!!! ay ahitan ang baka sa nguso, sa baba, sa patilya, sa kilikili, i-kyutiks at i-pedicure ang kuko ng baka at pulbusan.

STEP 7: Gawin lahat hanggang maging presentable ang baka.

STEP 8: Habang ngumu-nguya ng talbos ng dahon ng bayabas ang buong baranggay lagyan ng asin ang paligid ng baka. Hintayin ang isang oras, tapos ipasok sa bunganga ng baka ang lahat ng nginuyang talbos ng dahon ng bayabas.

STEP 9: Pagkatapos ay i-turbo broiler ang baka. Hayaan hanggang 2-3 oras.

STEP 10: Tapos ay ihain na.
Best if serve Hot.

Makes 1-2 servings.

Q: Ikaw ba talaga ang nagluto ng mga nasa Kwentong Kusinero? Kung Ikaw nga, paano mo mapapatunayan?
A: Kasalukuyan ko pa rin po hinihingi ang pananaw ng mga siyentipiko at Simbahang Katoliko ukol dito.

Q: Adik ka ba?
A: Recovering.

Q: Gusto ko matikman ang luto mo, paano ba?
A: Mag text lang sa luto mo itext mo at i-send sa 2121. Libre ang mga bata, 4 ft. and below. 4,999.95 pesos ang entrance fee para sa mga matatanda. Bawal ang mga batang walang kasamang sampung matanda. Magdala ng diatabs

Q: Napansin mo bang korni ang FAQ mo?
A: ANO 'KA MO???

Q: Sabi ko, masyado ba kong matanong?
A: Ayos lang. Mga dalawang tanong pa... talo mo na ang pinagsamang Boy Abunda at Cristy Fermin.

Q: Last na, talaga bang may mga nagtanong ng "frequently asked" questions na 'to?
A: Wala. Pauso ko lang lahat yan. Napagtripan ko lang gumawa ng FAQ habang iniisip ang title ng sunod kong blog.

Q: Dedication?
A: To all my fan, Sana maging dalawa ka na.

Kwentong Pag-ibig (Blognovela edition)

2007-11-09T14:56:00.000+09:00

Prologo
Sariwa pa sa ala-ala ko ang eksena namin habang kumakain sa Shakey's SM North Edsa at nag-uusap ng maraming bagay. Ilang sandali pa ay ginulat ko si Grace ng isang matinding tanong. "Mahal mo ba ko?" Habang nakatitig sa mata niya. Parang nawala sa ulirat si Grace sa tanong ko. Hindi siya nakapagsalita at ilang segundong katahimikan ang bumalot sa aming dalawa.

Kabanata I - Pagkikita
Una kong nakilala si Grace labing-apat na taon na ang nakakalipas, 1st year high school kami sa iisang eskwelahan. Bagamat hindi kami magkaklase ay madalas ko naman siyang nakikita tuwing flag ceremony. Siya ang pinakamaliit sa section nila (Sabi niya sumunod daw sya sa maliit, pro ang pagkakatanda ko ay sya ang una sa pila). Noong mga panahon na iyon ay ang kaklase niya ang type ko, kung kaya naman mas doon ako nakatitig madalas at dumadaplis lang ng konti sa kanya.

Kabanata II - Pinaglapit ng Tadhana
2nd year high school ng maging mag ka-klase kami ni Grace at naging magkatabi sa upuan. Sa harap kami naka-upo dahil maliit siya at ako naman ay madaldal.Istrategy ng titser namin para madali akong makita. Noon din ay sinisimulan ko nang ligawan ang crush ko na kaklase narin namin. Hindi iyon kaila kay Grace kaya naman madalas ay tinutukso niya ako sa tuwing tulala akong nakatingin sa crush ko.

Kabanata III - I'm Inlab
Lumipas ang ilang araw at linggo ay nagsimulang gumaan ang loob namin sa isat-isa. Mula flag ceremony hanggang uwian ay naging kakwentuhan ko siya. Maging ang mga kaganapan sa aking buhay pag-ibig ay siya din ang unang nakakaalam. Nagsimula kaming mag palitan ng kwento at parang naging isang buhay na diary sa bawat isa. Sa madaling salita ay naging super close kami. Hanggang sa isang pangyayari ang nakapag patunay ng aking nararamdaman para sa kanya. Nagka-sakit si Grace at ilang araw na hindi nakapasok. Bigla ko siyang na-miss at nagising na lang ako isang araw na sumisingaw na sa utak ko ng mga kemikal tulad ng pheromenes, dopamine, norepinephrine at serotinin na nagiging sanhi ng pagbilis ng tibok ng aking puso at pagka-walang gana sa pagkain. Patay! eto na nga ang sintomas..I'm inlab...

Kabanata IV - Lab Letter
Mula noon ay naging excited ako sa pagpasok sa eskwela. Napansin narin ng nanay ko na tumatagal na akong maligo at paglabas sa kwarto ay umaalingsaw na ang amoy ng Axe Cologne sa buong bahay. Tuwing magkausap kami ni Grace ay diretso sa mata ang titig ko. Hindi tumagal ay hindi na kinaya ng puso ko na itago ang nararamdaman. Isang episode lang ng love notes ni Joe D' Mango ang napanood ko ay inatake na ko ng kabaduyan at sinapian ng kaluluwa niya. Gamit ang ilang pilas ng papemelroti ay sumulat ako ng isang obrang lab letter para kay Grace. (Basahin ang sulat kamay, kwentong puso na blog ko pra sa buong detalye). Dahil sa katorpehan ay hindi ko kinaya na ako mismo ang mag-abot ng sulat kay Grace, kung kaya inutusan ko pa ang isa naming kaklase. Mabuti nalang at napapayag ko siya matapos pangakuan na ililibre ko ng fishbol. Kinabukasan ay ang parehong ka-klase din namin ang may bitbit ng sulat mula kay Grace para sa akin. Ang bilis, reply agad, parang text! na excite tuloy ako. Sayang lang at hindi ko na naitago ang sulat na iyon pero tandang-tanda ko parin ang ilang bahagi.

Nagulat ako sa sulat mo.
Ngayon lang din ako nakatanggap ng ganito.
Natutuwa ako sa iyo.
Pero wala pa sa isip ko ang mga sinabi mo.

Basted na malupit agad!

Kabanata V - Karibal
Hindi nagtagal ay naging usap-usapan narin sa klase ang panliligaw ko kay Grace. Siguro ay kinalat ng aming kaklase ng hindi ako tumupad sa pangakong fishbol. Naging tuksuhan tuloy sa klase ang panliligaw ko at nagsimula nang mailang sa akin si Grace. Ilang araw lang ang lumipas ay nag sulputan na parang kabute ang ilan pang mga nagpapainterview sa press na may plano ring manligaw kay Grace. Noong una ay inisip ko na baka publicity lamang ang lahat, pero habang tumatagal ay mas nagiging seryoso sila. Hanggang sa tuluyan na nga akong lumayo dahil sa pakiramdam ko na krawded na kami.

Kabanata VI- Pinaglapit ng Tadhana part 2
Nang tumuntong kami sa 4th year ay muling naging mapaglaro ang tadhana. Nagkatabi ulit kami sa sitting arrangement. Hindi naman siguro dahil hindi lumaki si Grace at ako ay madaldal parin kaya na ulit ito. Malaki ang paniniwala ko na iginuhit ito ng tadhana. Dahil wala parin kaming kibuan ay medyo nahihiya pa siya sa akin at ako rin naman sa kanya . Hindi nagtagal ay muling nanumbalik ang saya ng aming kwentuhan. In short, naging super duper close kami. Nadagdagan na ng duper kaya ibang level na to sa aking palagay.

Kabanata VII - Pagtatapat
Patapos na ang skul year at ilang araw na lang ay gradweyt na kami sa high skul. Inaya kami ni Wina (isang kaibigan) na samahan siyang magpa iskedyul para sa pagkuha ng entrance exam sa isang unibersidad sa Maynila. Pagkatapos nito ay tuloy na rin daw sa SM para naman makapag gala bago ang graduation. Nang malaman kong kasama si Grace ay pinili ko narin sumama kahit na bertdey ng tatay ko noon (sori po tay). Matapos magtungo sa unibersidad, gumala sa SM at manood ng madramang pelikula ay umuwi na kami. Pauwi sa Bulacan ay sumakay kami sa bus, matapos mabigyan ng tiket at mag bayad ng pamasahe ay nagsimula ulit ang kwentuhan. Pero ilang sandali pa ay napansin ko na napipikit na si Wina. Sinamantala ko ang pagkakataon na ito para ibahin ang usapan. Bigla akong naging seryoso at halatang napansin ito ni Grace.

Grace, ilang araw nalang gradweyt na tayo. Pag nasa college na kaya tayo magkikita parin tayo?
Alam mo ba na mula noon hindi naman nagbago feelings ko sayo?
Pwede na ba akong manligaw ulit? Sa sabado, dalawin kita sa bahay nyo.

Hindi na nakapag-salita si Grace.

Kabanata VIII - Akyat Ligaw
Umaga pa lang ay kinakabahan na ako pag-sapit ng araw ng pag-akyat ko ng ligaw. Alas-kwatro ng hapon ay nakabihis na ako at plansado na ang buhok. Matapos nito ay diretso na sa palengke para bumili ng rosas. Isang dosenang rosas sana ang gusto ko, pero kulang ang dala kong pera, kaya pinag-kasya ko nalang. Limang pirasong rosas ang nabili ko, hindi pa umabot sa kalahating dosena. Isa sa kinakahiya ko hanggang sa ngayon ay ang magbitbit ng bulaklak, kung kaya pinilit kong isiksik sa bag ang dala kong rosas. Pero bago ko pa ito maitago ay may isang grupo ng mga lalaki ang napadaan at nakita ako sa ganung hitsura. "Uyyy..ligaw, si totoy binata na! may ligaw! Panunuya nila. Tinandaan ko ang pagmumukha nila at hanggang sa ngayon ay pinag-hahanap ko parin..asar e!

Nang makarating sa bahay nila Grace ay nagsimula ng manginig ang buong katawan ko. Pagpasok ko sa kanilang bahay ay nandoon ang tatay niya na nakaupo rin sa sala habang nanonood ng TV. Tiningnan agad ako at walang kahit anong sinabi. Nang makaupo na ako ay inabot ko kay Grace ang bulaklak na dala ko. Kala niya ay danggit ang mga ito dahil sa kulay at itsura matapos matuyot ang mga talulot ng isilid ko sa bag. Buti nalang at berde pa ang dahon kung kaya napaniwala ko parin siya na rosas ito dati. Wala akong masabi, parang lutang ang isip ko at umiksi ang dila ko sa kaba. Hanggang nabasag ang katahimikan ng biglang nagsalita ang tatay ni Grace, na noong una ay inakala kong seryoso sa panonood ng TV. "Nanliligaw ka ba? Ang bata-bata mo pa ah!?". Huminga ako ng malalim, lumunok ng laway at lakas loob na sinabing; "Uuwi na po ako...". Muntik nang mapasama sa Guinese Book of Record bilang pinaka mabilis na pag-akyat ng ligaw na tumagal lamang ng labing-limang minuto ang eksenang iyon. Pero para sa akin, iyon ang pinaka mahabang minuto ng buhay ko.

Kabanata IX - Regalo
Graduation na ng magkita kami ni Grace matapos ang hindi malilimutang pagbisita ko sa bahay nila. Magkahalong saya at lungkot ang nararamdaman ko. Saya dahil natapos na ang high skul at lungkot dahil natapos narin ang araw-araw na pagkikita namin. Matapos ang graduation ay agad akong lumapit sa kanya at inabot ang isang maliit na regalo. Isang birth stone rosary na pinag-ipunan ko ng isang taon. Bawat beeds nito ay hugis puso at sumisimbolo sa kanyang birth stone na turquoise. Kasama din nito ang isang sulat na may kabaduyang letra na naman. Sa pagkakataon na ito ay pinayagan na ako na huwag na ilathala ang sulat na iyon.
Hindi ko na hinintay ang sagot ni Grace, matapos ang graduation ay tuluyan na akong lumayo (isang instrumental music muli ang maririnig).

Kabanata X - Pinaglapit ng Tadhana part 3
Naging abala ang buhay ko sa college. Maraming mga bagay ang nagpagabo sa takbo ng isip ko maliban sa takbo ng puso ko. Kahit na hindi ko na muling nakita si Grace ay hindi naman siya nawala sa isip ko. Hanggang isang pagkakataon ang muling nagpa-ikot ng mundo ko.

Isang tipikal na araw noon, unang araw ng aking review para sa board exam matapos maka gradweyt. Isang FX taxi ang sinakyan ko at sa likod ako naupo. Paglapat ng puwet ko sa upuan ay bigla akong nagulat sa nakita. Sa harap ko ay naka-upo si Grace. Natulala ako, at habang pinupulot ko ang aking panga sa sahig ay isang malambing na tinig ang aking narinig. "Kamusta ka na?" Hindi ako makapaniwala, makalipas ang anim na taon ay muli kaming magkikita. "Mabuti, ikaw? May boyfriend ka na ba?" Daig ko pa si Boy Abunda sa mga tanong na isa-isa kong pinukol sa kanya. Natapos ang ilang oras na byahe, ilang titigan, kaunting ngitian at palitan ng celpon number ay dumating na kami sa aming destinasyon. Magkalapit lang pala ang review center na aming pupuntahan. Nang makababa na kami ng FX at mag hiwalay ng landas ay isang text message agad ang aking natanggap. "Hoy! Mgktabi tyo sa fx, nde mo ko napansin!" Mula ang text message sa aking pinsan. Doon ko napatunayan, na nawala ako sa sarili ng mga oras na iyon.

Kabanata XI - First Date sana
Mula noon ay naging madalas na ang pagkikita namin ni Grace. Halos araw-araw ay nagkakasabay kami sa FX. Ang akala ni Grace ay nagkakataon lang yun, pero ang hindi niya alam ay tina-timing ko talaga. Maganda ang gising ko isang araw dahil bertdey ko, nadagdagan pa ito ng isang text mula kay Grace ang natanggap ko. "Happy Birthday!" Naalala pa rin niya ang bertdey ko, hindi kami nagkasabay ng araw na iyon dahil nagtagal ako sa banyo para maligo. Syempre, bertdey e! Kaya naman sa text ko nalang dinaan ang aking pag-anyaya sa kanya.

"Tnx! may gawin k b mamya, aftr ng review?" (message sent).

"Wala naman, bakit?" (reply ni Grace).

"Invite sana kita, sa novena sa St. Jude tapos kain tayo mcdo. Cge na. bday ko nman..=)" (message sent).

"Ay, sori may lakad pala kami after ng review." (reply ni Grace).

"Ah, ok..cge nxt tym nlang" (message sent..sabay talon sa ilog pasig!)

Kabanata XII- First Date..Tuloy na
Bago ako tuluyang mawalan ng pag-asa ay isang text message ang aking natanggap kinabukasan.

"Hi Lloyd, sori khpon nkalimutan ko n may lkad pla kmi."

Dahil dito ay muli akong naglakas-loob na imbitahan ulit siya sa ikalawang pagkakataon. Jakpot at pumayag naman siya. Sa St Jude church sa Maynila kami unang nag punta. Kakaibang saya ang aking nadama, at parang may mga kulisap sa tiyan ko na nag-mamarathon habang katabi ko siya. Matapos nito ay diretso kami sa Mcdo para kumain. Dahil sa kulang ulit ang dala kong pera ay napanggap ako na kumain na, at ice cream nlang ang inorder. Buti nalang at hindi siya nakahalata na tumutulo ang laway ko sa bawat kagat niya sa chicken mcdo na inorder ko para sa kanya. Naging mahaba ang kwentuhan namin, naging bukas siya sa lahat ng kwento at tanong ko na parang bumalik ang panahon noong malapit pa kami sa isat-isa. Pero gaya ng dati, wala parin akong nakikitang pag-asa na magustuhan niya ako. Hindi ko alam kung talagang ito ang nararamdaman niya noon o bulag lang ako na basahin ang mga sinasabi ng mata niya. Natapos ang araw na iyon at sabay kaming umuwi sa Bulacan. Habang nakasakay sa FX ay napansin ko ang isang bagay na pamilyar sa akin na nasa loob ng kanyang bag. Kung hindi ako nagkakamali, ay ang bagay na ito ay ang rosaryo na ibinigay ko sa kanya noong high skul graduation. Kupas na ang kulay nito kumpara sa dati. "Yan ba yung rosary?" "Oo, lagi ko dala to e.." Isang matamis na ngiti ang ibinalik ko.

Kabanata XIII - Tamang Panahon
Lumipas ang ilang taon at nagpatuloy ang pagiging magkaibigan namin ni Grace. Pagkakaibigan na hindi man kasing lalim ng dati ay nagdulot parin sa akin ng kasiyahan. Hindi man kami nagkikita ay nagpatuloy ang aming komunikasyon gamit ang kapangyarihan ng text. Hanggang sa muling nabago ang lahat nang biglang pumasok sa isip ko na muli siyang ligawan por the last tym...Isang text message ang ipinadala ko sa kanya na labis niyang ikinagulat.

"Hi Grace, kamusta ka na? Pwede ba kita ligawan ulit?" (message sent)

"Lloyd? ikaw ba yan?" (reply ni Grace)

Dahil sa halata kong nagulat siya ay minabuti ko na tawagan siya.

"Hello Grace, Oo ako 'to. Sorry ha, nabigla ba kita?"

"Hindi kasi ko makapaniwala na ikaw yan, parang ang rude kasi ng dating mo. Sige usap nalang ulit tayo mamaya, paalis kasi ako"

Wrong timing na namn, dahil may date ata siya noon.

Kabanata XIV - Sa Wakas

Hanggang sa dumating ang araw na pinaka-hihintay ko.

Sariwa pa sa ala-ala ko ang eksena namin habang kumakain sa Shakey's SM North Edsa at nag-uusap ng maraming bagay. Ilang sandali pa ay ginulat ko si Grace ng isang matinding tanong. "Mahal mo ba ko?" Habang nakatitig sa mata niya. Parang nawala sa ulirat si Grace sa tanong ko. Hindi siya nakapagsalita at ilang segundong katahimikan ang bumalot sa aming dalawa.

Umuwi kami na walang sagot sa aking tanong. Kaka-ibang kaba na ang nararamdaman ko noon. Natatakot ako na marinig ang kanyang sagot, dahil kung hindi ito aayon sa akin, ay ito na ang katapusan ng pag-asa ko. Nakarating kami ng bahay nila at pina-kilalang muli sa kanyang mga magulang at kapatid. Hindi ako sigurado kung naalala pa nila ako noong una akong umakyat ng ligaw doon. Pero wala parin nagbago sa takot na naramdaman ko, lalo na sa tatay niya. Pauwi na ako ng pigilan ako ni Grace. Matapos ang ilang minutong katahimikan ay huminga siya ng malalim at sinabi..

"Yung tungkol sa tanong mo kanina, oo ang sagot ko."

Sana ay nakita ko ang itsura ko matapos marinig ang sinabi niya. Wala na akong maalala sa naging reaksyon ko nang oras na iyon. Isang ngiti ang permanenteng tumatak sa mukha ko habang pabalik ng Laguna. At sa daan ay paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.

"Sa wakas, kami na...sa wakas, kami na..."

Ngayon ang ika-lamang taon mula nang maganap ang pinaka masayang araw na ito sa buhay ko. At mula noon, ang ngiting dinulot nito sa aking mukha ay permanenteng ng tumatak at hindi na mabubura magpa-kailan pa man.

- Wakas -

Kwento ng Tahimik kong Mundo

2007-10-29T19:56:00.000+09:00

Sabado pa lang ay dama ko na ang pananakit ng lalamunan. Inisip ko nga agad na sipon ito kaya uminom agad ako ng gamot sa sipon. Lumipas ang lunes, martes at miyerkules ay walang sipon na lumabas, pero patuloy parin ang pananakit ng aking lalamunan. Hanggang sa sumapit ang araw ng huwebes na unti-unti nang nawala ang boses ko.

Hindi na bago sa akin ang mawalan ng boses, madalas na ito ang sakit na dumadapo sa akin taon-taon. Mas madalas pa nga akong mawalan ng boses kesa ubuhin. Buti nalang at hindi ako singer dahil kung hindi ay sira agad ang carrer ko. Dati ay isang malalang sakit ang tingin ko tuwing mawawaln ako ng boses at may halong kaba pa nga. Noong isang taon ay nagising ako na walang kahit anong tunog na lumalabas sa vocal chords ko. Agad akong kinabahan at dali-daling kinuha ang celpon para tawagan ang nanay ko.

Nanay: Hello.
Lloyd: ----- ---.
Nanay: Hello, Lloyd? Bakit?
Lloyd: ---! ----- -- --- -----------, --------.
Nanay: Lloyd! nandyan ka pa ba?
Lloyd: ---.

Pinutol ko na ang pakikipag-usap sa nanay ko at nag text nalang ng maalala ko na wala nga pala akong boses.

Minsan ko na ring pina-check-up ang pagkawala ko ng boses, pero binale wala lang ito nang doktor. Parang sipon lang daw ito na kusang ring mawawala, kailangan lang daw ng pahinga at pansamantalang pagtigil sa pag sasalita. Malaking challenge ito para sa akin. Mas gusto ko pa na magbara ang ilong at mawalan nang pang-amoy, o kaya ay mutain ang mata at hindi makadilat kesa sa hindi makapagsalita.

Hindi man ako talk show host o anouncer sa radyo ay walang tigil din namn ang bibig ko sa buong araw.
Pag gising pa lang sa umaga ay diretso na ako sa banyo para maligo. Habang naliligo ay sinasabayan ko ito ng walang tigil na pag kanta. Ang ganda kasi ng boses ko sa banyo, buo at may konting echo pa, pang balladeer ang kalibre.

Habang nagbibihis ay sinasabayan ko ito ng panonood ng Umagang Kay Ganda, kasabay nang mga komentaryo ni Tunying sa mga headlines sa mga pangunahing diaryo, ay nakiki-sabay din ako at nagbibigay ng aking opinyon at pananaw.

Pagdating sa opisina ay magsisimula na ang mga kwento ko sa lahat ng mga kalapit table ko. Mapa tungkol sa trabaho, sa pamilya, sa pag-ibig o maging sa mga walang kwentang pangyayari sa buhay ko ay updated sila. Noong ako ay nasa QA pa, mas matindi ang marathon ko sa pagdaldal, lahat ng bagay kasi sa aking trabaho dati ay kailangan sabayan ng daldal, mapa meeting, training, audit at tawag sa telepono.

Pag-uwi sa bahay ay kadalasan akong nagbabasa ng libro. Pero hindi lang mata ang ginagamit ko sa pagbasa, kundi bibig. Mas dama ko ang kwento sa binabasa kung naririnig ko ito. Ito ang dahilan kung bakit maraming beses na akong napalabas ng library at napaaway sa katabi ko na natutulog sa FX. Mula noon, ay pinili ko na sa loob ng kwarto na lang ako magbabasa.

Sa aking pagtulog ay patuloy parin ako sa pagsasalita. Ilang beses narin akong ginising ni Grace dahil nagsasalita raw ako habang natutulog. Kaya naman, bago kami matulog ay may nakahanda nang papel at lapis sa tabi niya. Bilin ko ito, para kung sakaling managinip ako ng numero ay ma-isulat niya agad. Baka dito kami swertihin at manalo sa lotto.

Masama parin ang boses ko hanggang ngayon. Kanina lang ay humingi ako ng second opinion sa duktor ng aming kumpanya. At parehas ang sinabi niya, kusa daw itong mawawala pero kailangan kong ipahinga. Huwag daw muna akong magsasalita kung kaya iling at tango lang ang ginanti ko sa kanya.

Limang araw na bakasyon mula ngayon ang kailangan ko para manumbalik ang aking boses. Siguro ay isang paalala rin ito na kailangan ko munang tumahimik at mag pahinga.